II SAB/Kr 225/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r., powołując się na art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, A. F. skierował do Starosty wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie uwzględnienia w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...], dyspozycji art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w stosunku do budynku przy ulicy [...] w Z., który aktualizowanym zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 lipca 2018 r., znalazł się w gminnej ewidencji zabytków Miasta Z.. W uzasadnieniu wniosku A. F. wskazał, że Gmina Miasto Z. realizując inwestycję budowy ulicy [...] w Z. wykonała roboty budowlane w odległości mniejszej aniżeli 6 m od zabytkowego budynku w Z. przy ulicy [...] Ustawodawca dyspozycją art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn.: Dz. U z 2018 r., poz. 10), jednoznacznie bez jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych określa, iż pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku, penalizując jednocześnie takie działania dyspozycją art. 107d. ust. 1. u.o.z., iż kto bez pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków podejmuje działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1-5, podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 do 500 000 zł., wskazując jednocześnie w ust. 5, iż karę pieniężną, o której mowa w ust. 1-4, nakłada w drodze decyzji organ ochrony zabytków, który wydał pozwolenie bądź był właściwy do wydania pozwolenia. Wobec tej kognicji decyzje organu wydane z naruszeniem tych reguł wyklucza uznanie ich za legalne, zaś według ugruntowanej doktryny prawnej skutkuje wydaniem późniejszych decyzji w toku postępowania z wadą rażącego naruszenia prawa procesowego, co zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takich decyzji. Zakres informacji publicznej udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej i centralnym repozytorium nie zawiera danych w kwestii uwzględnienia w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...], dyspozycji art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w stosunku do budynku przy ulicy [...] w Z., który aktualizowanym zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 lipca 2018 r., znalazł się w gminnej ewidencji zabytków Miasta Z., dlatego z uwagi na zachodzące wątpliwości i konieczność potwierdzenia faktów oraz stanu prawnego wynikających z wiedzy i dokumentów będących w posiadaniu Starosty zasadnym jest wnosić jak w petitum. Pismem z dnia 6 maja 2019 r., stanowiącym odpowiedź na pismo A. F. z dnia 18 kwietnia 2019 r. (które wpłynęło do organu w dniu 26 kwietnia 2019 r.), Starosta poinformował wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu akt postępowania, znak [...], dotyczących wydanego pozwolenia na budowę. Zgodnie z posiadanymi przez organ informacjami, akta te znajdują się w Głównym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. W celu uzyskania informacji publicznej z tych akt należy się zwrócić do organu, który jest w ich posiadaniu. Pismem z dnia 10 maja 2019 r. A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Starosty. Skarżący – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, pkt 9, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i § 2, art. 54 § 1 i art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zaskarżył bezczynność Starosty, stanowiącą podważenie legalności prawa oraz naruszającą normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych określone w dyspozycji art. 1 ust. 1, art. 2 ust. l, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 18 kwietnia 2019 r., znak: [...] o udzielenie informacji publicznej w zakresie uwzględnienia w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nr [...] z dnia 21 lutego 2011 r., znak: [...], dyspozycji art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w stosunku do budynku przy ulicy [...] w Z., który aktualizowanym zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta Z. z dnia 11 lipca 2018 r., znalazł się w gminnej ewidencji zabytków Miasta Z.. Skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga; 2) na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art. 149 p.p.s.a. – orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 3) na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. – orzeczenie o wymierzeniu Staroście grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznanie na rzecz skarżącego od Starosty sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4) na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów i postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na swój wniosek z dnia 18 kwietnia 2019 r. oraz na odpowiedź Starosty – i ocenił, że przekazanie akt sprawy organowi wyższego stopnia (Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego) celem rozpoznania skargi, nie usprawiedliwia bezczynności organu, albowiem przekazanie akt innemu organowi przy aktualnym stanie techniki i możliwości sporządzania kopii niezbędnej do prowadzenia sprawy dokumentacji nie stanowi żadnego usprawiedliwienia stanu bezczynności organu w załatwieniu sprawy. Konieczność współdziałania z innymi organami administracji (Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego) także nie stanowi usprawiedliwienia bezczynności w załatwieniu sprawy. Pojęcie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań, mimo że nie istnieją przeszkody do rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, ma zasadniczo na celu doprowadzenie do załatwienia sprawy. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawił ustawowe i konstytucyjne uwarunkowania prawa dostępu do informacji publicznej, pojęcie informacji publicznej oraz tryb rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także tryb rozpatrywania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie. W konkluzjach uzasadnienia skargi skarżący wskazał, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi oraz że istnieje uzasadniona konieczność zastosowania wobec organu w niniejszej sprawie dodatkowych środków dyscyplinująco-represyjnych; zachodzą uzasadnione podstawy do przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, gdyż organ poprzez swoją bezczynność naraził skarżącego na szkodę. Starosta wniósł o odrzucenie skargi (z uwagi na brak uprzedniego ponaglenia), ewentualnie o oddalenie skargi – i wskazał na pismo z dnia 6 maja 2019 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego. Starosta wyjaśnił dodatkowo, że nie dysponuje aktami sprawy znak [...] – akta te zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzą Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego na skargę A. F.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a. Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano jednak, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji). Skoro obecnie ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem – to nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie. "Aktualność zachowuje ugruntowane od lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazujące, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), w trybie unormowanym w k.p.a. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nadal przyjmuje się, że brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2019 r., II SAB/Kr 49/19, CBOSA, zob. też powołane tam orzecznictwo). Z tego też względu zawarty w odpowiedzi skargę wniosek o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu rzeczy wypada rozpocząć od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.). Zagwarantowane tym przepisem prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). W niniejszej sprawie to, że Starosta jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stanowi okoliczność bezsporną i, w ocenie Sądu, niebudzącą wątpliwości. Okolicznością kluczową pozostaje zatem to, czy informacja, której domagał się skarżący, jest informacją publiczną, oraz – w razie odpowiedzi pozytywnej – czy reakcja organu na wniosek była prawidłowa. Analiza wniosku z dnia 18 kwietnia 2019 r. prowadzi do konkluzji, że skarżący domagał się informacji w zakresie uwzględnienia w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 21 lutego 2011 r. określonych przepisów prawa – nie chodziło zatem o treść decyzji tudzież wskazaną w niej podstawę prawną (elementy dokumentu urzędowego), lecz o proces myślowy i motywy prawne, którymi naówczas kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, wspomniane motywy nie stanowią informacji publicznej. W trybie dostępu do informacji publicznej niepodobna też wypowiadać się co do tego, czy przepisy, na które wskazuje skarżący, odnośna decyzja obiektywnie uwzględniała bądź powinna uwzględniać (być z nimi zgodna). To jest materia, które może być rozważana i oceniana tylko w stosownym postępowaniu weryfikacyjnym. Już z tej przyczyny nie można Staroście zarzucić bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Gdyby zaś nawet interpretować wniosek skarżącego jako wniosek o udostępnienie samej treści dokumentu urzędowego (decyzji), to trzeba zauważyć, że Starosta w czasie właściwym poinformował wnioskodawcę, iż dokumentem tym nie dysponuje; ponadto organ wskazał, w czyjej dyspozycji pozostają akta i do kogo można się zwrócić o udostępnienie ich treści. Reakcja organu, przy rozważanej tu interpretacji wniosku, jawi się jako prawidłowa, wykluczająca zarzut bezczynności. Ponieważ powyższe okoliczności same przez się determinują bezzasadność skargi, nie było konieczności badania, czy skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 21 lutego 2011 r. tudzież czy jest stroną postępowania nieważnościowego w odniesieniu do tej decyzji (okoliczność ta nie wynika jednoznacznie z akt sprawy, aczkolwiek wniesienie skargi na działanie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego pośrednio na nią wskazuje). W związku z tym jedynie na marginesie należy dodać, że gdyby skarżący miał taki status, to żądanie przedmiotowej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej byłoby tym bardziej niedopuszczalne. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że: "Żądanie realizacji określonych wniosków w sprawach indywidualnych nie może zostać uznane za żądanie udzielenia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (...). Nie może strona danego postępowania administracyjnego żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania w ramach wskazanej ustawy, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego. Stronie postępowania przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), posiada dostęp do pełnych akt administracyjnych danej sprawy i może sporządzać z nich notatki i odpisy, a w określonych przypadkach może żądać uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Ograniczenie zaś stronie dostępu do akt sprawy może jedynie wynikać z przesłanek określonych w art. 74 § 1 k.p.a. (ochrona tajemnicy państwowej lub ochrona ważnego interesu państwowego). Skoro dostęp do akt postępowania administracyjnego dla stron tego postępowania reguluje przepis art. 73 k.p.a., to w tym zakresie, z mocy art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., II SAB/Po 102/18, CBOSA; por. też powołane tam orzecznictwo). Tożsame stanowisko prezentuje również doktryna (zob. np. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 245). W ocenie Sądu, nie ma podstaw do skonstatowania bezczynności Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; skarga okazała się zatem bezzasadna. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.