II SAB/Kr 244/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. Wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2107 r. skarżący – S. M. wniósł o przekazanie pisemnej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, czy organ Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] w 2015r. wydał Gminie J. lub innemu podmiotowi zgodę lub zezwolenie na pobór lub przemieszczenie masy żwirowej lub innego kruszywa z potoku [...] w L. M. na rzecz zasypania rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej o nazwie " [...]" wybudowanej od połowy maja 2015r. po działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w L. M.. Podniósł, iż prokuratura dysponuje już dowodami i zeznaniami świadków, że na trasie w/w działek nie było żadnej wyrwy po starorzeczu, którą należałoby wyrównać. Wniósł o wskazanie, czy w 2015 r. obowiązywał stan popowodziowy (ogłoszony zgodnie z przepisami prawa ) na terenie obejmującym także potok [...] w L. M. uprawniający Gminę J. lub inne jednostki samorządowe do poboru żwiru bez uzyskania pozwolenia wodnoprawnego lub zezwolenia RZGW w K.. W odpowiedzi na wniosek Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. - [...] w piśmie z dnia 15 września 2017 r. poinformował, iż nie wydawał zgody na wykonanie powyższych prac. Odnosząc się do kwestii "stanu popowodziowego" wskazał, że Zarządowi Zlewni nie jest znana instytucja "stanu popowodziowego". Z tej przyczyny nie jest w stanie podać czy instytucja została zastosowana na terenie Gminy J. w roku 2015. W sprawie sposobu realizowania przez Gminę J. zadań własnych z zakresu bezpieczeństwa przeciwpowodziowego organ zasugerował, aby skarżący zwrócił się bezpośrednio do Wójta Gminy J.. W dniu 27 września 2017 r. skarżący złożył kolejny wniosek do organu – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. [...], wnosząc o przekazanie informacji, czy Gminy J. lub firma [...] występowały lub składały do o organu wniosek w 2015 r. o wydanie zgody lub zezwolenie na: 1. Pobór żwiru lub innego kruszywa z potoku [...] w L. M. celem zasypania rzekomo istniejącej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej o nazwie "[...]" po działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w L. M. ; 2. Czy w 2015 r. na potoku [...] w L. M. był odnotowany stan powodzi umożliwiający pobór Gminie J. lub firmie [...] żwiru lub innego kruszywa z potoku [...] na rzecz zasypania, rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie w/w drogi gminnej; 3. Czy w 2015 r. obowiązywały przepisy zezwalające Gminie J. lub firmie [...] pobór żwiru lub innego kruszywa w potoku [...] w L. M. bez uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego lub zezwolenia albo zgody RZGW w K.. Skarżący wskazał, że powyższa sprawa jest już w zainteresowaniu Ministerstwa Środowiska w Warszawie i Prokuratury Krajowej w Warszawie. W odpowiedzi na wniosek Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. - [...] w piśmie z dnia 12 października 2017 r. wskazał, iż w obfitej kierowanej do skarżącego korespondencji podane zostały już informacje zawierające odpowiedź na postawione pytania o pozwolenia na pobór kruszywa i wystąpienie powodzi. Pytanie o istnienie przepisów regulujących uprawnienia Gminy czy prywatnej firmy organ uznał za porady prawne, których udzielanie nie mieści się w zakresie działania Zarządu Zlewni. Stan prawny podawany jest do publicznej wiadomości w publikowanych organach promulgacyjnych. W dniu 20 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. [...] związaną z brakiem udzielenia skarżącemu informacji publicznej wniósł skarżący S. M.. Skarżący domagał się stwierdzenia rażącej bezczynności organu i wymierzenia organowi grzywny w wysokości 10 000 zł oraz bezzwłoczne wydanie żądanych informacji w pełnym zakresie. Skarżący wskazał, iż w pismach z dnia 30.08.2017 r. i z dnia 27.09.2017 r. zażądał od organu udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazania, czy organ wydał w 2015 r. Gminie J. lub innemu podmiotowi zgody lub zezwolenia na pobór lub przemieszczenie masy żwirowej lub innego kruszywa z potoku [...] w L. M. na rzecz zasypania wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej o nazwie "[...] w L. M. wybudowanej od połowy maja 2015 r. po działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] w L. M. oraz czy w 2015 r. był odnotowany stan powodzi na potoku [...] umożliwiający Gminie J. lub innemu podmiotowi bez zgody lub zezwolenia RZGW pobór żwiru. Ponadto w piśmie z dnia 27.09.2017r. zażądał przekazania informacji, czy Gmina J. lub firma [...] w 2015 r. w ogóle występowała lub składały wniosek o pobór kruszywa z potoku [...] na rzecz zasypania wyrwy po starorzeczy na trasie drogi gminnej o nazwie "[...] w L. M. , oraz zażądał informacji czy w 2015 r. był odnotowany był stan powodzi umożliwiający Gminie J. lub firmie [...] pobór żwiru lub innego kruszywa bez zgody lub zezwolenia RZGW oraz czy w 2015 r. obowiązywały przepisy zezwalające na pobór żwiru lub kruszywa w/w podmioty bez zgody lub zezwolenia RZGW. Skarżący podniósł, iż w odpowiedzi RZGW w piśmie z dnia 15.09.2017r. wskazał, że na wykonanie prac w zakresie zasypania wyrwy po starorzeczu zgody nie wydawał, zaś w zwykłym piśmie z dnia 12.10.2017 r. otrzymanym w 18.09.2017 r. organ odmówił skarżącemu udzielenia jakichkolwiek informacji odsyłając go do publicznych wiadomości w publikowanych organach promulgacyjnych. Skarżący zauważył, że choć organ w piśmie z dnia 15.09.2017r. wskazał, iż nie wydał zgody na prace w zakresie zasypania wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej w L. M. , to treść żądania skarżącego dotyczyła tego czy organ wydał zgodę na pobór lub przemieszczenie masy żwirowej na rzecz zasypania wyrwy po starorzeczu a nie na wykonanie tych prac. Czym innym jest zgoda na pobór żwiru, a czym innym jest zgoda na wykonanie określonych prac. Gmina J. mogła mieć zgodę na wykonanie prac w zakresie zasypania wyrwy po starorzeczu, a jednocześnie nie mieć zgody na pobór lub przemieszczenie masy żwirowej z potoku rzecznego na rzecz zasypania lub odwrotnie. Skarżący podkreślił, że organ w pozostałym zakresie tj. informacji czy Gminy J. lub firma [...] w 2015 r. w ogóle składały wniosek o zgodę lub zezwolenie na pobór lub przemieszczenie masy żwirowej celem zasypania starorzeczy na trasie drogi gminnej oraz w zakresie odnotowania powodzi na potoku [...] nie udzieliły mu żadnej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniósł o oddalenie w całości wniesionej skargi, uznając ją za całkowicie nieuzasadnioną w świetle istniejącego stanu faktyczno-prawnego. Zdaniem RZGW w K. zostały udzielone skarżącemu wszelkie informacje w sprawie jego wniosku z dnia 27.09.2017 r. Odpowiedź na to pismo została udzielono pismem RZGW w K. [...] z/s w N. T. z dnia 12.10.2017 r. znak [...] Zdaniem RZGW w K. w prowadzonej korespondencji ze skarżącym, RZGW w K. udzielił wnioskodawcy wszystkich wymaganych prawem informacji. RZGW w K. zgodnie z tymi informacjami nie wydawał zgody na pobór żwiru lub innego kruszywa na rzecz zasypania rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej "[...]" w L. M. . Dodatkowo organ poinformował, że pismem z dnia 4.10.2017 r. znak [...] poinformował wnioskodawcę o udzieleniu mu odpowiedzi przez RZGW w K. [...]s w N. T. z zachowaniem terminów ustawowych na jego wniosek z dnia 30.08.2017 r. W piśmie tym wnioskodawca otrzymał pełną informację będącą w posiadaniu RZGW w K.. Organ nadmienił, że informacje o nie wydawaniu zgody na pobór żwiru lub innego kruszywa na rzecz zasypania rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej "[...]" w L. M. skarżący otrzymał ponownie przy odpowiedzi organu znak [...] z dnia 14.11.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016.1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. [...] w sprawie wniosku z dnia 27.09.2017 r. o udzielenie informacji publicznej. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji.) W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.). Wskazać należy, iż nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmienia tryb wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Artykuł 53 § 2 b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W obecnym brzmieniu art. 37 k.p.a. dotyczący ponaglenia stanowi, iż: § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). § 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie. § 3. Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu, skoro ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem, nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U 2016.1764) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 13 ustęp 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2). Wobec powyższego koniecznym było zbadanie czy owa bezczynność w przypadku Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. miała miejsce. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., jest organem administracji publicznej i jego działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. We wniosku z dnia 27 września 2017 r. skarżący domagał się przekazania informacji czy Gminy J. lub firma [...] występowały lub składały do o organu wniosek w 2015 r. o wydanie zgody lub zezwolenie na: 1. Pobór żwiru lub innego kruszywa z potoku [...] w L. M. celem zasypania rzekomo istniejącej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej o nazwie [...]" po działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w L. M. ; 2. Czy w 2015 r. na potoku [...] w L. M. był odnotowany stan powodzi umożliwiający pobór Gminie J. lub firmie [...] żwiru lub innego kruszywa z potoku [...] na rzecz zasypania, rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie w/w drogi gminnej; 3. Czy w 2015 r. obowiązywały przepisy zezwalające Gminie J. lub firmie [...] pobór żwiru lub innego kruszywa w potoku [...] w L. M. bez uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego lub zezwolenia albo zgody RZGW w K.. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., nie miała miejsca. W rozpoznawanej sprawie pierwszy wniosek z dnia 30 sierpnia 2017 r. o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 4 września 2017 r. (data prezentaty organu) a Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., odpowiedzi udzielił pismem z dnia 15 września 2017 r. Drugi wniosek z dnia 27 września 2017 r. o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 28 września 2017 r. (data prezentaty organu) a Dyrektor Regionalnego Zarząd Gospodarki Wodnej w K., odpowiedzi udzielił pismem z dnia 12 października 2017 r. W przypadku obu wniosków organ udzielił odpowiedzi przed upływem terminu. Organ w odpowiedzi na te pytania wskazał, że nie wydawał zgody na pobór żwiru lub innego kruszywa na rzecz zasypania rzekomej wyrwy po starorzeczu na trasie drogi gminnej [...]" w L. M. . Wskazał, że organowi nie jest znana instytucja "stanu popowodziowego". Z tej przyczyny nie jest w stanie podać czy instytucja została zastosowana na terenie Gminy J. w roku 2015. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wskazał skarżącemu aby, odnośnie sposobu realizowania przez Gminę J. zadań własnych z zakresu bezpieczeństwa przeciwpowodziowego zwrócił się bezpośrednio do Wójta Gminy J.. Prawidłowo również poinformował organ skarżącego, iż stan prawny podawany jest do publicznej wiadomości w ogólnie dostępnych źródłach. Zdaniem Sądu organ szczegółowo i z dużą uwagą odniósł się do wniosków skarżącego. W ocenie Sądu zarzut braku szczegółowości odpowiedzi jest subiektywnym odczuciem skarżącego, gdyż w dacie udzielenie informacji za pismem z dnia 12.10.2017 r. skarżący był już w posiadaniu wszystkich informacji o które wnosił w piśmie z dnia 27.09.2017 r. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2003 r. (sygn. akt II SAB 372/03), iż za niezasadne należy uznać żądanie udzielenia informacji, którą zainteresowany posiada. Takie żądanie nie zmierza bowiem do uzyskania informacji publicznej, lecz ewentualnie potwierdzenia wiadomości znanych już wnioskującemu, a tym samym wykracza poza przedmiot i cele ochrony przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie w dacie złożenia skargi do Sądu organ nie pozostawał więc w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.