II SAB/Kr 25/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność "A" S.A. Oddział w K. postanawia: zasądzić od "A" S.A. w K. na rzecz M. K. 477 zł (czterysta siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Postanowieniem zawartym w pkt III sentencji wyroku z dnia 4 kwietnia 2013r. sygn. akt. II SAB/Kr 25/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasądził od "A" S.A., Oddział w K. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na to postanowienie zażalenie wniosła M. K. zarzucając naruszenie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieprzyznanie stronie reprezentowanej przez radcę prawnego zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na zażalenie, pełnomocnik "A" S.A. Oddział w K. wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów na rzecz "A’ S.A. Oddział w K., według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 czerwca 2013r. sygn. akt I OZ 500/13 uchylił punkt III zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego, na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a., uznać należy: wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, koszty sądowe (tj. wpis, opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zwrot wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego następuje w wysokości nie wyższej niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i obejmuje wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Kwestię wynagrodzenia dla radcy prawnego występującego przed sądami administracyjnymi regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349, dalej jako Rozporządzenie), natomiast wysokość opłaty skarbowej jest uregulowana w ustawie z 16 listopada 2006r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012r., poz. 1282 ze zm.) Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia stawka minimalna dla radcy prawnego za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Za prowadzenie sprawy w postępowaniu zażaleniowym zgodnie z ust. 2 lit. d tego paragrafu Rozporządzenia zwraca się stawkę minimalną w wysokości 120 zł. Przepisy te znajdą zastosowanie, gdyż oprócz postępowania przed Sądem I instancji miało na gruncie tej sprawy miejsce również postępowanie zażaleniowe w kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego przed NSA w Warszawie. W związku z faktem, że niniejsze postępowanie ograniczyło się do jednej rozprawy Sąd przyznał pełnomocnikowi zwrot kosztów w wysokości stawki minimalnej. Sąd przyznał również 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W kwestii opłat sądowych skarżąca uiściła 100 zł tytułem wpisu od skargi i kwota ta również podlega uwzględnieniu na podstawie art. 200 P.p.s.a. Skarżąca była jednocześnie zwolniona od opłaty od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 227 § 2 P.p.s.a. Po uwzględnieniu wszystkich wskazanych wyżej kwot Sąd uznał, iż suma wydatków niezbędnych dla celowego dochodzenia praw z uwzględnieniem wynagrodzenia pełnomocnika oraz poniesionych przez niego wydatków wyniosła 477 zł. W związku z powyższym na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.