II SAB/Kr 25/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi P.G. - Redaktora naczelnego dziennika "[...] na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek K.M. z dnia 7 października 2014 r. skargę oddala. Uzasadnienie: Pismem z dnia 7 października 2014 r. K. M., wskazując na art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r., nr 5, poz. 24 ze zm.) zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w N. o udzielenie informacji dotyczącej udostępnienia kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ odbytych w roku 2014 w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów pocztą email. Wniosek został sporządzony na papierze oznakowanym jak druk firmowy: nazwą i logo Dziennika Myśliwych "[...]". W związku z powyższym Zarząd Okręgowego PZŁ w N. –pismem z dnia 15 października 2014 r. poinformował wnioskodawcę, że redaktor naczelny dziennika "[...]" nie potwierdził do dnia wysłania tej informacji, że K. M. jest dziennikarzem tej redakcji, co uniemożliwia udzielenia odpowiedzi w trybie prawa prasowego. Nadto z w związku z przedmiotem żądanej informacji organ stwierdził, że brak jest podstaw do jej udzielenia jako informacji publicznej. Jednocześnie wnioskodawca został poinformowany, o możliwym udzieleniu wymaganych informacji po przedstawieniu stosownego potwierdzenia od redakcji. Pismem z dnia 8 listopada 2014r. P. G. - redaktor naczelny dziennika "[...]" złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w N. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2014 r. Skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej zgodnie z ww. wnioskiem. Podał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy prawo prasowe przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą, lub nie narusza prawa do prywatności. W świetle art. 3a ustawy prawo prasowe udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał nadto skarżący, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją powyższego unormowania. Nadto z art. 34 prawa łowieckiego wynika, że organ ten wykonuje szereg zadań z zakresu administracji publicznej, w tym zachowania i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Polski Związek Łowiecki realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów, określonych w ustawie, winna być udzielana na wniosek tak prasy, jak i każdego obywatela RP na podstawie przepisów u.d.i.p. (por. [...]). Z kolei z art. 42 ust. 9 ustawy prawo łowieckie wynika, że działalność Polskiego Związku Łowieckiego obejmuje ustalanie wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie na uprawnienia do wykonywania polowania, zaś Związek uwzględnia przy tym poniesione koszty. Wyjaśnił skarżący, że we wniosku domagał się udzielenia przez organ przez organ kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego PZŁ, odbytych w roku 2014 w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów pocztą email, zatem jego wniosek dotyczył informacji na temat zadań mieszczących się w ramach działalności wykonywanej przez Polski Związek Łowiecki w imieniu państwa. Przedmiotowy wniosek, pomimo, że pochodził od przedstawiciela prasy podlegał rozpatrzeniu przez organ w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie ustawy prawo prasowe. W świetle powyższego, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w N. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że K. M. podający się za dziennikarza dziennika "[...]", jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 prawo prasowe. W związku z powyższym, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy prawo prasowe zwrócono się do ww. o nadesłanie stosownego upoważnienia od redaktora naczelnego pisma, jednak nie zostało ono nadesłane. Organ administracji podniósł, że na gruncie ustawy prawo prasowe pojęcie bezczynności nie istnieje, a skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopuszczalna jest wyłącznie w przypadku określonym w art. 4 ust t. 4 tej ustawy. Droga sądowa "otwiera się" po uprzednim żądaniu redaktora naczelnego do sporządzenia odmowy na piśmie - zgodnie z art. 4 ust. 3 prawa prasowego. Skoro w niniejszej sprawie takiego żądania nie było, skarga winna ulec odrzuceniu. Nadto wnioskodawca - jako podmiot profesjonalnie pozyskujący informację jasno sprecyzował podstawę prawną żądania jako art. 11 ust. 1 prawa prasowego. Gdyby wnioskodawca domagał się dostępu do informacji publicznej, złożyłby wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi wskazał organ, że zgodnie z ustawą Prawo prasowe to dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji, o której mowa w art. 4 ustawy. Do momentu potwierdzenia przez dziennik "[...]", informacji, że K. M. jest uprawniony do pozyskiwania informacji, nie było podstaw do jej udostępnienia. Powyższego nie zmieniałoby także zastosowanie art. 3a prawa prasowego. Dodał, że stosownie do ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej - każdemu tj. zarówno osobie fizycznej jak i osobie prawnej. Gdyby autor wniosku nie podał podstawy prawnej oraz informacji, że jest dziennikarzem, jego wniosek byłby rozpoznany w trybie dostępu do informacji publicznej. Użycie papieru z logo dziennika "[...]" nie może przesądzić o upoważnieniu do działania w imieniu dziennika "[...]", dlatego koniecznym było przedstawienie przez występującego z wnioskiem stosowanego upoważnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd zauważa, że na tle podobnego stanu faktycznego i prawnego zapadł m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2014r. sygn. akt II SAB/Kr 391/14. Sąd w tut. składzie podziela pogląd zaprezentowany w ww. wyroku i przyjmuje go jako własny. W art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Wedle tych przepisów zobowiązane do udostępniania informacji władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. art. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. 2013. 1226 ) łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, oznacza ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa. Celem łowiectwa jest ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych, ochrona i kształtowanie środowiska na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny, uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego, a także spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa i kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej. Niewątpliwe jest, że opisane cele mają charakter celów publicznych, publiczny charakter też mają działania służące ich realizacji. Zadania te w znacznej mierze przekazane zaś zostały do kompetencji Polskiego Związku Łowieckiego. Stosownie do art. 34 Prawa łowieckiego do zadań Polskiego Związku Łowieckiego należy między innymi: prowadzenie gospodarki łowieckiej, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących, pielęgnowanie historycznych wartości kultury materialnej i duchowej łowiectwa, ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych, czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich, organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego, prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckie, wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną. Polski Związek Łowiecki jest zatem organizacją wykonującą zadania publiczne i jako taki należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej wymienionego w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych ta ustawą. W art. 6 wymieniono przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną. Wymieniono tam informację "o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1". Nie ulega wątpliwości, że żądane informacje dotyczyły publicznego zakresu działalności Polskiego Związku Łowieckiego. Ustawą z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie temu bowiem podmiotowi powierzono zadanie organizacji szkoleń i przeprowadzenia egzaminów uprawniających do wykonywania polowań (art. 42 ust. 6, 7, 9), a zadanie to realizuje opisane powyżej publiczne cele ustawy. Stwierdzić więc należy, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a żądana informacja jest informacją publiczną (tak również w wyroku WSA w Lublinie II SA/Lu 148/13). Sprawa zatem podlega rozpoznaniu przez Sąd. Przedmiotem skargi P. G. jest bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez K. M.. Nie ma zatem tożsamości pomiędzy osobą, która wniosek złożyła, a osobą, która domaga się sądowej interwencji. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sądowego. Stosownie do art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 prawo do informacja publicznej co do zasady przysługuje "każdemu". W rozpoznawanej sprawie owym "każdym" był K. M. i faktu tego nie zmienia to, że wniosek został sporządzony na firmowym papierze z nadrukiem "[...]" Dziennik Myśliwych. Sam wniosek został złożony przez K. M. we własnym imieniu. Tak więc jedyną osobą legitymującą się interesem prawnym w zwalczaniu bezczynności w załatwieniu wniosku jest jego autor – K. M., a nie redaktor naczelny, który może być co najwyżej zainteresowanym faktycznie. Interes faktyczny jednak nie uprawnia do poddania sądowej kontroli działania lub zaniechania organu. Stosownie bowiem do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. skargę do sądu administracyjnego może skutecznie wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Źródła interesu prawnego P. G. nie można poszukiwać w innych przepisach ustawy Prawo prasowe, skoro zwłaszcza on sam określił przedmiot skargi jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej i dla załatwienia wniosku K. M. jako właściwy wskazał tryb przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 Prawa prasowego w ramach, którego przewidziano specyficzne uprawnienie dla redaktora naczelnego, dotyczy odrębnej instytucji prawnej. Zgodnie z nim przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni. Odmowę lub niezachowanie wymogów określonych ustawą, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych. W cytowanym przepisie chodzi więc o inny, niż w rozpatrywanej sprawie, tryb i przedmiot procedowania. Ustawa Prawo prasowe posługuje się zbiorczym określeniem "prasy" rozumiejąc przez nie "publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską" (art. 7 ust. 1 pkt 1). "Prasą" jest zatem zarówno dziennikarz K. M., jak i Redaktor Naczelny P. G., ale ta okoliczność nie ma wpływu na status P. G. w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sama "przynależność do prasy" i pełniona funkcja nie wyposażają P. G. w interes prawny w zaskarżeniu bezczynności w sprawie inicjowanej wnioskiem innego przedstawiciela tejże "prasy". Wobec powyższego, skarga, jako pochodząca od osoby nielegitymującej się interesem prawnym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega oddaleniu.