II SAB/Kr 270/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. P. i W. P. na bezczynność "T" S.A w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku A. P. i W. P. z dnia 11 lipca 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza "T" S.A w K. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; IV. zasądza od "T" S.A w K. na rzecz skarżących A. P. i W. P. kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem datowanym na 9 października 2013 r. A. P. i W. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność "T" S.A. w K.. W skardze podnieśli, że na nieruchomości stanowiącej ich własność tj. działce nr [...] położonej w K. (powiat [...]) posadowione są dwa słupy elektroenergetyczne wraz z trzema napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, z których dwie linie składają się z pięciu przewodów elektrycznych (kabli) i jedna linia składa się z trzech przewodów elektrycznych (kabli). Właścicielem urządzeń przesyłowych jest "T" S.A. Skarżący wskazali, że wnioskiem z dnia 11 lipca 2013 r. zwrócili się do Spółki o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej w skrócie u.d.i.p.). W związku z brakiem rozpoznania przez "T" S.A. wniosku w ustawowym terminie 14 dni przewidzianym w art. 13 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej, skarżący pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r. wezwali stroną przeciwną do usunięcia naruszenia prawa będącego następstwem bezczynności podmiotu w udostępnieniu informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe "T" S.A. poinformował w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r., iż ze względu na brak wskazania przez skarżących dokładnych danych w zakresie dokumentów będących przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Spółka nie może ustosunkować się do wniosku skarżących. Odnosząc się do powyższego, skarżący podnieśli, że we wniosku w wyczerpujący i dokładny sposób opisali nieruchomość zajętą pod infrastrukturę przesyłową. Dodatkowo podnieśli, że w dniu 20 maja 2013 r. złożyli przeciwko "T’ S.A. do Sądu Rejonowego dla [...] wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Ugoda pomiędzy stronami nie została zawarta. W toku ww. postępowania Spółka nie zaprzeczała możliwości ustalenia lokalizacji słupów i napowietrzenych linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości stanowiącej własność skarżących. W dalszej części skargi skarżący wyjaśnili, że zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, przed wniesieniem skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, nie byli oni zobowiązani do wcześniejszego wezwania przedsiębiorcy do usunięcia naruszenia prawa, jednakże dokonali tego w celu zmotywowania podmiotu do rozpatrzenia złożonego wniosku, a tym samym w celu uniknięcia konieczności wnoszenia skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Dodatkowo skarżący podnieśli, iż fakt braku reakcji Spółki na wezwanie z dnia 11 lipca 2013 r. oraz jej zdawkowa i wymijająca odpowiedź zawarta w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r. uzasadniają przekonanie, iż działania "T’ S.A. nie są nakierowane na rzeczywiste i wyczerpujące udzielenie informacji publicznej, będącej w posiadaniu podmiotu, lecz na przedłużenie postępowania i w efekcie na nieudzielenie żądanych informacji. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o zobowiązanie "T" S.A. do załatwienia ich wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 11 lipca 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność "T’ S.A. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od "T’ S.A. solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania tj. kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł i kwoty 34 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictw udzielonych przez skarżących. W odpowiedzi na skargę "T’ S.A. w K. wniosła o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Spółka stwierdziła, że nie pozostaje w bezczynności, lecz oczekuje na uzupełnienie wniosku. Pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Spółka wezwała bowiem skarżących do sprecyzowania udostępnienia jakich dokumentów żądają. Spółka wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 642/13, w którym Sąd stwierdził, że nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu uczestnika ma walor dokumentacji publicznej, dlatego też koniecznym może być wezwanie wnioskodawcy do uściślenia wniosku, tzn. do wskazania jakich konkretnie dokumentów żąda. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, jednak skarżący nie udzieli odpowiedzi na pismo Spółki, kierując sprawę do Sądu. Z kolei bez sprecyzowania przedmiotowego wniosku nie jest możliwe zweryfikowanie, czy uczestnik w ogóle dysponuje stosowną informacją publiczną. Niezależnie od powyższego Spółka wskazała, że nie wszystkie informacje, których udostępnienia domagają się skarżący stanowią informację publiczną, natomiast część informacji funkcjonuje w obiegu publicznym, a zatem nie ma przeszkód do ich uzyskania w innym trybie. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 8/11 "ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielnie każdemu informacji." W takich zaś przypadkach nie istnieje potrzeba wydawania decyzji, a zatem nie powstaje kwestia pozostawania w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarżący wnioskiem z dnia 11 lipca 2013 r. zwrócili się do "T" S.A. w K. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej posadowionych na ich nieruchomości (działce nr [...]) słupów elektroenergetycznych oraz napowietrznych słupów elektroenergetycznych w zakresie: 1. wyjaśnienia czy "T’ S.A. jest właścicielem słupów elektroenergetycznych i napowietrznych linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomości skarżących (działce nr [...] w K.) oraz wskazanie jednostki organizacyjnej zarządzającej tą siecią; 2. podstawy prawnej dysponowania gruntem do celów budowy słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 3. udostępnienia wszelkich dokumentów oraz ewentualnych decyzji administracyjnych lub ich oznaczenia (organ wydający, znak, data) stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz przebudowy, w tym zmiany lokalizacji, słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 4. nazwy, siedziby lub adresu jednostki organizacyjnej wznoszącej słupy i liniej elektroenergetyczne na ww. nieruchomości; 5. dokładnych dat wybudowania słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 6. dokładnych dat modernizacji słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 7. dokładnych dat zmiany lokalizacji słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 8. wyjaśnienia, kiedy dokładnie oddano do eksploatacji słupy i liniej elektroenergetyczne na ww. nieruchomości; 9. wyjaśnienia, kiedy dokładnie dokonano odbioru technicznego słupów i linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 10. rodzaju linii elektroenergetycznych znajdujących się na ww. nieruchomości (rodzaj napięcia); 11. długości linii elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 12. wysokości przebiegu linii elektroenergetycznych nad ww. nieruchomością; 13. szerokości strefy ochronnej pod słupami i liniami elektroenergetycznymi i jej stopnia; 14. szerokości i długości pasa technicznego pod słupami i liniami elektroenergetycznymi na ww. nieruchomości; 15. rodzaju i ilości słupów oraz linii elektroenergetycznych (rodzaj napięcia) na ww. nieruchomości; 16. oznaczenia ewidencyjnego (numeru) słupów elektroenergetycznych na ww. nieruchomości; 17. numeracji stacji transformatorowych zasilanych przez linie elektroenergetyczne na ww. nieruchomości lub numeracji stacji transformatorowych zasilających linie elektroenergetyczne na ww. nieruchomości. Przedmiotowy wniosek "T" S.A. w K. otrzymała w dniu 15 lipca 2013r. Pismem datowanym 27 sierpnia 2013 r. Spółka wystosowała do skarżących pismo, w którym zwróciła się o sprecyzowanie, jakie dokumenty są przedmiotem ich wniosku z dnia 11 lipca 2013 r. Spółka wskazała, że obecna treść wniosku sformułowana jest w sposób zbyt ogólny, co uniemożliwia Spółce zajęcie stanowiska w przedmiocie ewentualnego udostępnienia informacji publicznej. Według stanowiska Spółki do chwili wskazania przedmiotowych dokumentów (ze wskazaniem nazwy organu, który wydał dany dokument oraz daty jego wydania, ewentualnie wskazania poprzedników prawnych wnioskodawców będących właścicielami nieruchomości w chwili budowy urządzeń energetycznych oraz ówczesnego oznaczenia nieruchomości) nie jest możliwym stwierdzenie, czy Spółka posiada jakiekolwiek dokumenty, do których odnosi się wniosek skarżących. W związku z powyższym Spółka stwierdziła, że nie jest możliwym na obecnym etapie postepowania zajęcie przez Spółkę stanowiska w przedmiocie udostępnienia lub nieudostępnienia informacji publicznej. W piśmie procesowym datowanym na 13 grudnia 2013 r. skarżący wskazali, że w pełnym zakresie podtrzymują stanowisko wyrażone w skardze na bezczynność z dnia 9 października 2013 r. Skarżący podnieśli, że Spółka w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności, bowiem do chwili obecnej nie zajęła stanowiska w sposób zgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podnieśli, że rozpoznanie ich wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może być uzależniane przez Spółkę od sprecyzowania danych weryfikujących dokumenty dotyczące wykonywania przez "T’ S.A. zadań publicznych określonych w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 1997 r., Nr 54, poz. 348 ze zm.). Budowa sieci elektroenergetycznej na nieruchomości skarżących w przeszłości, a obecnie eksploatacja, konserwacja i remonty sieci dystrybucyjnej stanowią warunek wykonywania przez przedsiębiorcę przesyłowego zadań publicznych, a w konsekwencji dane odnoszące się do podstawy prawnej, zakresu i warunków technicznych ingerencji podmiotu realizującego obowiązek zaopatrzenia ludności w energię elektryczną w prawo własności skarżących stanowią informację publiczną, której udzielenia oczekują skarżący od prawie sześciu miesięcy. W ocenie skarżących treść ich wniosku o udostępnienie informacji nie pozostawia wątpliwości, iż żądane dane są związane z wykonywaniem przez "T" S.A. w K. zadań publicznych. W ich ocenie nie wpłynie na tę ocenę próba bezzasadnego wymuszania przez dystrybutora dokładnego określania nazwy organu wydającego akt administracyjny, jego daty, wskazania poprzednich właścicieli nieruchomości zajętej pod infrastrukturę przesyłową lub uprzedniego oznaczenia nieruchomości, skoro inwestor, w konsekwencji ich wydania może zapewniać zabezpieczenie energetyczne kraju. Brak wskazania tych danych przez skarżących nie spowoduje, iż przedsiębiorca przesyłowy nie będzie miał możliwości rozgraniczenia, czy żądana informacja jest informacją publiczną czy też nie, gdyż skarżący dokładnie określili, że w kręgu ich zainteresowań są jedynie podstawy prawne i dane techniczne związane z wykonywaniem przez "T" S.A. w K. zadań publicznych przy wykorzystaniu nieruchomości stanowiącej przedmiot prawa własności skarżących. Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy, że kwestią kluczową jest ustalenie, czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej, jak również, czy skarżona spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych. Problem ten był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i został przesądzony w wyroku tego Sądu dnia 30 sierpnia 2013r., II SA/Kr 115/13. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku pozostaje nadal aktualne i w całości zyskuje aprobatę składu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Nadto znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie NSA – por. wyrok z 17.07.2013r., sygn. akt I OSK 642/13. Należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 cyt. ustawy obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W orzecznictwie sądowowadministracyjnym podkreśla się, że wymienione w tym przepisie pojęcie "zadania publiczne" jest szersze od zakresu pojęcia "zadania władzy publicznej". Pierwsze z tych pojęć abstrahuje bowiem od elementu podmiotowego, co implikuje wniosek, że zadania publiczne mogą być wykonywane także przez podmioty niemające statusu władzy publicznej. Zadania publiczne są przy tym realizowane powszechnie i są użytecznie dla ogółu, służąc zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/2010). Z uwagi na powyższe uznać należy, iż przedsiębiorstwo, któremu w kontrolowanej sprawie zarzucono bezczynność (przedsiębiorstwo energetyczne) realizuje (wykonuje) także określone zadania publiczne, w rozumieniu powyżej przedstawionym, gdyż zarówno dystrybucja energii elektrycznej jak również inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP - są zadaniami publicznymi, o których mówi powołany wyżej przepis. Ta zaś okoliczność, nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek udzielenia informacji dotyczącej sfery związanej z wykonywaniem przez to przedsiębiorstwo zadań publicznych. W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, że informacje żądane przez skarżących mają charakter informacji publicznych. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, którymi w szczególności są akty administracyjne oraz inne rozstrzygnięcia (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki posiadają także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Bez znaczenia jest również i to w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Innymi słowy, dokumenty takie muszą wiązać się ze sferą faktów zaistniałych po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/05). Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy infrastruktury elektroenergetycznej są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty, są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 20/2011). Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że "T’ S.A. w K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne - podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. To z kolei sprawia, że podmiot ten zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 11 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianej prawem formie. Oznacza to, że spółka powinna była albo udzielić informacji publicznej i udostępnić żądane informacje dotyczące budowy sieci gazowych znajdujących się na nieruchomości skarżących albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, bądź też w razie stwierdzenia, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu Spółki - udzielić wnioskodawcom odpowiedzi w formie zwykłego pisma. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Po64/13 w sytuacji, gdy organ (podmiot zobowiązany) nie posiada żądanych informacji, również zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie dysponuje daną informacją, powinien zawiadomić o tym wnoszącego, nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji. Powyższe wynika z faktu, że forma decyzji została przewidziana przez ustawodawcę wyłącznie dla rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji, względnie o umorzeniu postępowania, zaś w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, że ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. Przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych dokumentów, stanowi zatem, w świetle orzecznictwa i doktryny, formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r., sygn. II SAB 289/02, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 384/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 25 maja 2004 r., sygn. II SAB/Wa 83/04). W przedmiotowej sprawie Spółka stanęła na stanowisku, że bez wcześniejszego sprecyzowania przez skarżących wniosku poprzez wskazanie jakich dokumentów żądają (określania nazwy organu wydającego akt administracyjny, jego daty, czy też wskazania poprzednich właścicieli nieruchomości), Spółka nie może stwierdzić, czy informacje, których domagają się skarżący, znajdują się w jej posiadaniu. Tym samym, zdaniem Spółki, skoro skarżący nie sprecyzowali swojego wniosku (o co byli wzywani przez Spółkę w piśmie z dnia 27 sierpnia 2013 r.) stan bezczynności w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, skarżący wskazali we wniosku w sposób dokładny i konkretny jakich informacji żądają. Przykładowo zwrócili się m.in. o udostępnienia wszelkich dokumentów oraz ewentualnych decyzji administracyjnych lub ich oznaczenia (organ wydający, znak, data) stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz przebudowy, w tym zmiany lokalizacji, słupów i linii elektroenergetycznych na ich nieruchomości, jak również o wyjaśnienie m.in. kiedy dokonano odbioru technicznego słupów i linii elektroenergetycznych na nieruchomości, jaka jest długości linii elektroenergetycznych, czy wysokości ich przebiegu nad nieruchomością, czy też szerokości strefy ochronnej pod słupami i liniami elektroenergetycznymi i jej stopnia. W ocenie Sądu, treść wniosku skarżących została sformułowana w sposób wystarczająco precyzyjny, by jego adresat mógł ustalić zakres żądanych informacji. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku żądania udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych, jaki i pozostałych kwestii związanych z urządzeniami elektroenergetycznymi skarżący wyraźnie ograniczyli swoje żądanie tylko do dokumentacji dotyczącej ich działki (nr [...]). W ocenie Sądu, wezwanie do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej zawarte w piśmie Spółki z dnia z dnia 27 sierpnia 2013 r. było zatem bezzasadne, gdyż wniosek został sformułowany w sposób jasny i nie budzący wątpliwości co do zakresu żądanej informacji. Wobec tego, że Spółka nie zareagowała dotychczas na wniosek skarżących w żaden ze sposobów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, stwierdzić należy, że skarga A. i W. P. zasługiwała na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, Sąd, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a., w pkt I wyroku zobowiązał "T" S.A. w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku A. i W. P. z dnia 11 lipca 2013 r. Mając na uwadze fakt znacznego przekroczenia terminów załatwienia sprawy - od dnia złożenia wniosku upłynęło bowiem ponad pół roku, a jak wskazano powyżej ustawowy termin do rozpoznania wniosku w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wynosi, co do zasady 14 dni (a maksymalnie i wyjątkowo 2 miesiące – art. 13 u.d.i.p.) Sąd stwierdził, że bezczynność "T" S.A. w K. w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto podkreślić należy, że "T" S.A. w K. był podmiotem, któremu zarzucano bezczynność w udzieleniu informacji publicznej w wielu sprawach rozpoznawanych już przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W wydanych wyrokach Sąd przesądził, iż żądanie wskazania wszelkich decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych znajdujących się na nieruchomościach skarżących jest żądaniem udzielenia informacji publicznej. W takiej więc sytuacji fakt nierozpoznania wniosku skarżącego również świadczy o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu, Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. z urzędu nałożył na Spółkę "T’ S.A. w K. grzywnę w wysokości 1000 złotych o czym orzekł w pkt III wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.. Zasądzając od "T" S.A. w K. na rzecz skarżących kwotę 374 zł, Sąd wliczył w nią koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłatę skarbową za dwa pełnomocnictwa procesowe w łącznej wysokości 34 zł.