II SAB/Kr 349/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Polskich Kolei [...] S.A. w Z. w przedmiocie wniosku W. K. z dnia 16 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej skargę oddala. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Polskich Kolei [...] Spółki Akcyjnej w Z. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. W. K. wystąpił do Polskich Kolei [...] S.A. (dalej jako Spółka) o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie odpisów: - wniosku Zarządu Spółki o postawienie w porządku obrad Rady Nadzorczej PKL kwestii uzyskania jej pozytywnej opinii w przedmiocie objęcia przez PKL udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w M., - protokołu posiedzenia Rady Nadzorczej PKL, na którym poddano pod głosowanie kwestię opinii w przedmiocie objęcia przez PK[...] udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o. Wniosek o identycznej treści został sformułowany przez skarżącego w dniu [...] lipca 2013 r. Pismem z dnia [...] września 2013 r. znak [...] Spółka poinformowała wnioskodawcę, że nie jest władzą publiczną, ani nie wykonuje zadań publicznych, stąd nie może być wobec niej realizowane prawo dostępu do informacji publicznej. Ponadto wskazała, że dokumenty, o których mowa we wniosku, stanowią chronioną tajemnicę przedsiębiorstwa. W dniu [...] września 2013 r. W. K. wniósł skargę do WSA w Krakowie na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wskazując, że Spółka prowadzi działalność powszechnie dostępną i użyteczną dla ogółu, polegającą na zaspokajaniu potrzeb w zakresie kultury fizycznej, turystyki i sportu, przez co realizuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przesądza to o jej normatywnym obowiązku udostępniania informacji publicznej. Ponadto w dacie wniosku, Spółka była podmiotem, w którym Skarb Państwa posiadał pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, wskazując, że w sprawie brak było przesłanek podmiotowych i przedmiotowych udzielenia informacji, bowiem wniosek nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a Spółka nie jest władzą publiczną, ani nie wykonuje zadań publicznych. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik Spółki przedłożył do akt sądowych odpis księgi akcji imiennych świadectw tymczasowych Spółki Polskie Koleje [...] S.A. z/s w Z., będącej jedynym akcjonariuszem Spółki Polskie Koleje [...] S.A. z/s w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić wobec braku usprawiedliwionych jej podstaw. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W szczególności, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność: 1) organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3) postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz 4a) pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Sprawa przedmiotowej bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, gdyż udzielanie informacji publicznej stanowi akt lub odpowiednio czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na wstępie skład rozpoznający sprawę ustalił, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą na bezczynność, gdyż nie musi ona być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05). W ocenie Sądu, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a., ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Co prawda, art. 52 § 3 P.p.s.a. jasno stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa - to jednak należy zauważyć, że pojęcie "bezczynności" nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Z kolei ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2). W konsekwencji powyższych ustaleń należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i ponadto nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego. Jest bezsprzeczne, że w kontrolowanej sprawie skarżący W. K. wezwał Polskie Koleje [...] S.A. z siedzibą w Z. (PK[...]) pismem z dnia [...] lipca 2014 r. do udostępnienia informacji publicznej w postaci odpisów: - wniosku Zarządu Spółki o postawienie w porządku obrad Rady Nadzorczej PKL kwestii uzyskania jej pozytywnej opinii w przedmiocie objęcia przez PKL udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w M., - protokołu posiedzenia Rady Nadzorczej PK[...], na którym poddano pod głosowanie kwestię opinii w przedmiocie objęcia przez PKL udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o. W takim stanie rzeczy, zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia przez Sąd była kwestia tego, czy Polskie Koleje [...] Spółka Akcyjna jest podmiotem, o którym mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej w skrócie u.d.i.p.), a także – czy żądana informacja spełnia przesłanki informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu. W sytuacji bowiem, gdy z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych nie istnieje obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez podmiot, do którego skierowano wniosek, nie można mówić o jego bezczynności, uzasadniającej uwzględnienie skargi. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., "1. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. 2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne. 3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji". Analiza w/w przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Wynika stąd, że ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej stanowi przedmiot jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa do obowiązku udzielania informacji publicznej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać w pierwszej kolejności należy, że Spółki Polskie Koleje [...] S.A. nie można zakwalifikować do żadnego z rodzajów podmiotów, wymienionych w art. 4 u.d.i.p. Spółka nie jest organem władzy publicznej, organizacją związkową i pracodawców, ani partią polityczną. W przypadku osób prawnych niereprezentujących Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych lub innych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne, ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do tych, w których Skarb Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego posiadają pozycję dominującą w rozumieniu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jedynym akcjonariuszem Spółki jest Polskie Koleje [...] Spółka Akcyjna, w której na jeden milion siedemset dwadzieścia siedem tysięcy akcji imiennych, samorządy terytorialne czterech gmin posiadają łącznie cztery tysiące akcji. Wprawdzie odesłanie do przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm.) nie spełnia wymogów prawidłowej legislacji i utrudnia odkodowanie normy prawnej wyrażonej w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., bowiem w treści art. 4 pkt 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pojęcie pozycji dominującej konstruowane jest z uwzględnieniem pozycji na rynku, a nie w stosunkach wewnętrznych wspólników/akcjonariuszy spółki prawa handlowego, tym niemniej uzasadnione jest stanowisko, w myśl którego jednostek samorządu terytorialnego, a więc władzy publicznej, nie można w okolicznościach sprawy uznać za posiadające pozycję dominującą w Spółce Polskie Koleje [...] S.A., skoro dysponują one 0,25% akcji tej spółki – akcjonariusza Polskich Kolei Linowych S.A. Po drugie, rację ma Spółka, podnosząc, że nie wykonuje ona zadań publicznych, co w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. mogłoby stanowić ewentualną podstawę do zobowiązania jej do udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie zadań publicznych nie jest zdefiniowane ustawowo. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zadania publiczne są to przedsięwzięcia określone ustawą, które służą ogółowi, dobru ogółu, z zasady efekty ich realizacji są dostępne publicznie, i z uwagi na swoje znaczenie dla ogółu są realizowane w sposób ciągły, nieprzerwany. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych jest swoiście powiązane z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych człowieka i obywatela. Biorąc zatem pod uwagę ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym zakres działalności Spółki uznać należy, że prowadzi ona komercyjną działalność gospodarczą w zakresie szeroko pojętej turystyki i sportu, przy czym żaden przepis prawa nie powierza jej wykonywania zadań publicznych, które charakteryzowałyby się nieograniczoną dostępnością dla ogółu i zaspokajaniem jego zbiorowych potrzeb. Z zastrzeżeniem, iż celu publicznego nie można automatycznie utożsamiać z zadaniem publicznym, godzi się zauważyć, że ustawodawca nie zaliczył utrzymania i eksploatacji kolei linowych do celów publicznych w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, a mocą art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.) wyłączył stosowanie tej ustawy do transportu linowego i linowo-terenowego, z wyjątkiem art. 10 ust. 4, który stanowi, że Prezes Urzędu Transportu Kolejowego jest organem wyspecjalizowanym także w zakresie kontroli zgodności z zasadniczymi wymaganiami wprowadzonych do obrotu kolei linowych do przewozu osób. Regulacje te uznać zatem należy za sytuujące działalność polegającą na utrzymywaniu i eksploatacji kolei linowych poza zakresem zadań publicznych. Dodatkowo, potwierdzeniem faktu niewykonywania zadań publicznych przez Spółkę, jest złożone na rozprawie oświadczenie pełnomocnika Spółki o braku finansowania działalności Spółki w jakimkolwiek zakresie ze środków publicznych, pochodzących od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego bądź Unii Europejskiej. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, zdaniem Sądu, iż Polskie [...] Kolejowe S.A. są podmiotem prawa handlowego, prowadzącym działalność nakierowaną przede wszystkim na osiągnięcie zysku, a oferowanie usług komercyjnych, polegających na udostępnianiu turystom kolei linowych i tras narciarskich nie jest wykonywaniem zadań publicznych. W konsekwencji, zgłoszone przez skarżącego we wniosku inicjującym sprawę, żądanie udostępnienia informacji w postaci odpisów: - wniosku Zarządu Spółki o postawienie w porządku obrad Rady Nadzorczej PKL kwestii uzyskania jej pozytywnej opinii w przedmiocie objęcia przez PK[...] udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w M., - protokołu posiedzenia Rady Nadzorczej PK[...], na którym poddano pod głosowanie kwestię opinii w przedmiocie objęcia przez PKL udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki "Z[...]" Sp. z o.o.; zostało zaadresowane, w przekonaniu składu rozpoznającego opartym na powyższej argumentacji - do podmiotu nie zobowiązanego w świetle powszechnie obowiązującego prawa do udzielania informacji publicznej. Jednoznaczne i bezsprzeczne ustalenie tej okoliczności uzasadnia jako zgodne z prawem stanowisko Spółki w kontrolowanej sprawie, która pismem z dnia [...] września 2013 r. poinformowała wnioskodawcę, że nie jest władzą publiczną, ani nie wykonuje zadań publicznych, stąd nie może być wobec niej realizowane prawo dostępu do informacji publicznej. W odniesieniu do charakteru prawnego i zakresu przedmiotowego wniosku skarżącego, Sąd zauważa, że wyeliminowanie w sprawie Spółki jako podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznych pozostawia te kwestie jako nie mające już pierwszorzędnego znaczenia dla kontroli bezczynności Spółki przez Sąd. Sąd mając na uwadze zróżnicowane stanowisko skarżącego i Spółki w przedmiocie charakteru wnioskowanych przez skarżącego informacji na marginesie sprawy zauważa, że zgodnie z art. 5 u.d.i.p. " 1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. 1a. (utracił moc) 2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. 3. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. 4. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw". Mając na uwadze powyższą regulację prawną Sąd stwierdza, że kierując się ograniczeniem dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę prawem chronioną w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do bezsprzecznego uznania, że powołana przez Spółkę w piśmie z dnia [...] września 2013 r. przesłanka "tajemnicy przedsiębiorcy" zaistniała. Skład rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn., akt. I SA/Wa 171/14, podnoszące, że "(.....) Orzecznictwo sądowo administracyjne (vide: np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SAB/Lu 85/13) i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. z 2003 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), zaś w doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy (M. Jaśkowska dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r. str. 78). Zgodnie z art. 11 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Orzecznictwo, jak również doktryna, stoi na stanowisku, że gospodarujący informacją, przyjmujący zastrzeżenia przedsiębiorcy, powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji. Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje, są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Według wykładni Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 444/06 tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Fakt, że informacje dotyczące poszczególnych elementów urządzenia są jawne nie decyduje o odebraniu zespołowi wiadomości o produkcie przymiotu poufności". Mariusz Jabłoński w opracowaniu – Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentów, PRESSCOM Spółka z o.o. Wrocław 2013 str. 131 wskazał, iż: "możliwość ograniczenia prawa na podstawie tajemnicy przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są przesłanki: 1) brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę; 2) uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp. szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; 3) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji) – powinny one nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów; ich brak dyskwalifikuje możliwość ograniczenia dostępu do tego typu dokumentów ze względu na tego rodzaju przesłankę, w szczególności gdy zastrzeżenie tajemnicy mogłoby nastąpić po wcześniejszym wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji". Skarżący podkreśla w skardze, że Spółka PK[...] S.A. była w dacie złożenia pierwszego i drugiego wniosku podmiotem o cechach określonych w art. 4 ust.1 pkt 5 in fine u.d.i.p. jako osoba prawna, w której Skarb Państwa posiadał pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Podnosi, że jedynym akcjonariuszem w dacie złożenia wniosku były w tym czasie Polskie Koleje Państwowe S.A., której jedynym akcjonariuszem był z kolei Skarb Państwa. Mając na uwadze te okoliczności Sąd raz jeszcze stwierdza, że Polskie Koleje [...] Spółka Akcyjna w Z. - nie jest, na dzień udzielenia odpowiedzi skarżącemu i obecnie, podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznych, nawet gdyby nimi potencjalnie dysponowała. Jednak niewykluczony w sprawie publicznoprawny wymiar wnioskowanej informacji może przemawiać za tym, że skarżący będzie miał potencjalną możliwość prawną uzyskania tej informacji, o ile nie stanowi tajemnicy przedsiębiorcy, od innego podmiotu zobowiązanego w świetle norm u.d.i.p. do udzielania informacji publicznej Z powyższych względów skarga w kontrolowanej sprawie nie mogła odnieść skutku i podlega oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.