I SA/Wa 171/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S., A. K., M. S., T. K., T. K. i L. B. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 187/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz J. S., A. K., S., T. K., T. K. i L. B. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S., M.S., T. K., T. K. , A. K. i L. B.na bezczynność Prezydenta W. wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 187/13 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 24 stycznia 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; W dniu 5 lipca 2013 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 15 maja 2013 r. zostały zwrócone Prezydentowi W. Wobec braku rozstrzygnięcia, pismem z dnia 14 października 2013 r. J. S., M. S., T. K., T. K., A. K. i L. B. wezwali organ w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wykonaniu wyroku Sądu z dnia 15 maja 2013 r. W odpowiedzi pismem z dni [...] listopada 2013 r. Prezydent W. poinformował pełnomocnika stron, że podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Jednakże ze względu na złożony charakter postępowania oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie wniosku odszkodowawczego w terminie wyznaczonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie organ wskazał, że decyzja w przedmiotowej sprawie wydana zostanie do dnia 30 kwietnia 2014r . Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r., J. S., M. S, T. K., T. K., A. K. i L.B. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego K. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013r. sygn. akt I SAB/Wa 187/13. W odpowiedzi na skargę Prezydent W., wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 28 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżących, został poinformowany, iż z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 15 maja 2013 r. oraz że postępowanie zostanie zakończone do dnia 30 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm - powoływana dalej jako: "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a). Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Po pierwsze bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S., M. S., T. K., T. K., A.K. i L. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 187/13 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 24 stycznia 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Podkreślić należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Z kolei termin dla organu administracyjnego na załatwienie sprawy określony jest w przepisach prawa regulujących postępowanie w sprawie, w którym taki akt lub czynność zostały wydane. W przedmiotowej sprawie akta wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 15 maja 2013 r. r. wpłynęły do Prezydenta W. w dniu 5 lipca 2013 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem odszkodowawczym, choć powinien to zrobić w terminie określonym w myśl art. 286 § 2 p.p.s.a, czyli zgodnie z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego nie później niż w ciągu miesiąca, a w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty zwrotu do niego akt administracyjnych. Wskazać należy również, że w sprawie spełniony został także drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., a dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Skarżący pismem z dnia 14 października 2013 r. wezwali bowiem Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 15 maja 2013 r. Podkreślić należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Sąd nie miał wątpliwości, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest w pełni uzasadniony. Organ nie tylko w ustawowym terminie sprawy nie załatwił, ale również - o czym świadczą akta administracyjne sprawy, nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających o wydania w sprawie rozstrzygnięcia. Z kolei przedstawiona przez organ argumentacja o dużej ilości rozpoznawanych jednocześnie spraw odszkodowawczych, w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bezczynności Prezydenta W. w wykonaniu wyroku z dnia 15 maja 2013 r. W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił zatem, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.