II SAB/Kr 39/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu pełnomocnika z urzędu adwokat K.K. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt: II SAB/Kr 39/10 w przedmiocie odmowy przyznania wynagrodzenia w sprawie ze skargi M.B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. postanawia odmówić przyznania adwokat K.K. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmówił pełnomocnikowi z urzędu adwokat K.K. przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Motywem powyższego rozstrzygnięcia był fakt, iż pełnomocnik nie złożyła wymaganego na mocy § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oświadczenia, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub części. Zażalenie w ustawowym terminie złożyła adwokat K.K. , która na mocy postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010 r. została ustanowiona pełnomocnikiem skarżącej M.B. w sprawie skargi na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. Pełnomocnik nie zgodziła się ze stanowiskiem referendarza sądowego zawartym w zaskarżonym postanowieniu, podnosząc, iż na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 21 czerwca 2010 r. oświadczyła, że wnosi o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu", co czyni zadość wymaganiom stawianym przepisem powołanego wyżej rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 20 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu zaszły przesłanki do odmowy przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu tytułem udzielonej przez niego pomocy prawnej świadczonej skarżącej z urzędu. Podstawą bowiem przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu jest jego wniosek o przyznanie kosztów wraz z oświadczeniem o nieopłaceniu udzielonej przez niego pomocy prawnej zgodne z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z akt sprawy wnika, iż na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 21 czerwca 2010 r. adwokat K.K. złożyła do protokołu wniosek "o zasądzenie kosztów pomocy prawnej". Natomiast w sprzeciwie wnioskodawczyni podała, iż złożyła wniosek w brzmieniu: "o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu". Wobec faktu, iż protokół rozprawy jest dokumentem urzędowym, który dowodzi, iż określone osoby złożyły określone w nim oświadczenia o określonej treści, nie można uwzględnić stanowiska pełnomocnika przedstawionego w sprzeciwie. Zatem należy przyjąć, iż nie zaszła konieczna przesłanka do przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym brak stosownego oświadczenia w trybie § 20 cyt. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie sądu w trybie art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, LEX nr 527807, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05, LEX nr 242945). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.