II SAB/Kr 429/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; I. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub czynności; . IV. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody na rzecz K. K. kwotę 614 (słownie: sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 15 października 2018 r. nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 16 lipca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia firma A pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi, instalacjami zewnętrznymi, infrastrukturą drogową oraz infrastrukturą towarzyszącą, infrastrukturą zewnętrzną technologii paliw i elektryczną oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w M. D.. Od tej decyzji K. K. odwołał się pismem z dnia 16 listopada 2018 r., skierowanym za pośrednictwem Starosty [...] do Wojewody, któremu odwołanie doręczono 3 grudnia 2018 r. Pismem z dnia 27 grudnia 2018 r., znak [...] Wojewoda zawiadomił odwołującego się, że sprawa nie może zostać załatwiona w terminie określonym w art. 35 k.p.a. i ustalił termin załatwienia sprawy do 30 czerwca 2019 r., z zastrzeżeniem, że sprawa może być załatwiona wcześniej. W uzasadnieniu wskazał, że "procedowanie sprawie odbywa się w oparciu o będące przejawem bezstronności i równego traktowania kryterium kolejności wpływu spraw", co znajduje uzasadnienie w art. 8 k.p.a. oraz Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej. Następnie pismem z dnia 2 lipca 2019 r. organ odwoławczy zawiadomił, że sprawa nie może być załatwiona w terminie określonym w poprzednim zawiadomieniu, wobec czego ustalono nowy termin załatwienia sprawy – do 31 października 2019 r., zastrzegając, że sprawa może być załatwiona wcześniej. Powtórzono uzasadnienie z zawiadomienia z dnia 27 grudnia 2018 r. Pismem z dnia 24 lipca 2019 r. skarżący skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ponaglenie za pośrednictwem Wojewody, przekazane przez organ odwoławczy do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Organ ten postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2019 r., znak [...] stwierdził przewlekłość Wojewody w prowadzeniu postępowania, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia odwołania do 19 września 2019 r., zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości. Pismem z dnia 16 września 2019 r. Wojewoda zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w trybie art. 37 §7 k.p.a. o zmianę postanowienia z dnia 19 sierpnia 2019 r. w zakresie punktu 3, tj. dotyczącego zobowiązania do rozpatrzenia odwołania do 19 września 2019 r. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że postępowania nadzwyczajne mają charakter szczególnie skomplikowany, wobec czego zwrócił się o wyznaczenie z urzędu terminu załatwienia sprawy na 19 października 2019 r. Pismem z 16 października 2019 r. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego w W. udzielił informacji, że nie ma podstaw do zmiany terminu, albowiem organ rozpatrujący ponaglenie może zmienić postanowienie, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu. Okoliczności takich w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. W dniu 26 września 2019 r. za pośrednictwem Wojewody K. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody, wnosząc: 1. na podstawie art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w toku postępowania administracyjnego; 2. na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. na wypadek nieuwzględnienia skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości w toku prowadzonego przez siebie postępowania, która to przewlekłość związana jest z rażącym naruszeniem prawa; 4. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do wydania, w terminie tygodnia od dnia uprawomocnienia się wyroku, decyzji w sprawie oraz niezwłocznego wydania postanowienia w sprawie wstrzymania wykonalności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 16 lipca 2018 r. 5. na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a. o orzeczenie o istnieniu uprawnień strony dla skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 16 lipca 2018 r. z uwagi na fakt, iż skarżący powinien zostać uznanym za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż jest właścicielem nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego decyzją nr [...] z dnia 16 lipca 2018 roku, w sytuacji, gdy charakter sprawy na to pozwala i okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego nie budzą uzasadnionych wątpliwości; 6. na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6 p.p.s.a., z uwagi na rażące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz oczywiste niewykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 sierpnia 2019 r., co skutkuje powstaniem szkody majątkowej skarżącego; 7. na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 8. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 25 lipca 2019 r. zostało wniesione ponaglenie w związku z bezczynnością organu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2019 r., znak [...] uwzględnił ponaglenie, stwierdził przewlekłość postępowania i zakreślił termin do rozpatrzenia odwołania na dzień 19 września 2019 r. Skarżący podniósł, że od dnia wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 15 października 2018 r. organ nie podjął żadnych działań zmierzających do zakończenia postępowania. Podkreślił, że rozpatrzenie sprawy nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdyż całość materiału dowodowego znajduje się w aktach sprawy. W ocenie skarżącego z pism Wojewody wynika, że jedyną przyczyną bezczynności organu jest liczba spraw oraz niedostosowana do tego liczba pracowników. Tymczasem braki kadrowe są przyczyną leżącą wewnątrz aparaty administracyjnego, wobec czego to organ będący częścią tego aparatu ponosi pełna odpowiedzialność i konsekwencje tego stanu rzeczy. Uzasadnienie zawarte w piśmie z dnia 2 lipca 2019 r. świadczy, iż jest to normalny tryb procedowania Wojewody, gdyż wskazywanie liczby spraw będących "w kolejce" do rozpatrzenia oznacza, że jedyną przyczyną bezczynności organu jest liczba spraw w powiązaniu z brakami kadrowymi, a nie szczególnie skomplikowany stan faktyczny i prawny, który ewentualnie mógłby stanowić uzasadnienie dla wyznaczania kolejnych terminów załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że zwłoka organu powoduje, że w przestrzeni publicznej powstaje budynek i naruszane jest prawo własności skarżącego, który jest mieszkańcem sąsiadującej nieruchomości. Dalsze wydłużanie postępowania powoduje powstanie szkody majątkowej skarżącego, gdyż w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości powstaje nowa, intensywna zabudowa, która ze względu na swój charakter skutkuje obniżeniem wartości nieruchomości należącej do skarżącego. Zdaniem skarżącego brak podjętych w sprawie działań stanowi bezczynność organu, jednak z uwagi na niejednolitość orzecznictwa został złożony wniosek o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Zarówno bezczynność jak i przewlekłość związane są z rażącym naruszeniem prawa, albowiem od wielu miesięcy organ nie podjął żadnych działań zmierzających do zakończenia postępowania. Wyznacza również terminy, które nie są znane ustawie: ponad 6-miesiączny (17.12.2018 r. – 30.06.2019 r.), 4- miesięczny (4.07.2019 r. – 31.10.2019 r.). Rażące naruszenie prawa polega na tym również, że Wojewoda, pomimo otrzymania postanowienia z dnia 19 sierpnia 2019 r., stwierdzającego przewlekłość postępowania i nakazującego wydanie rozstrzygnięcia 19 września 2019 r. złożył wniosek o zmianę postanowienia powołując się na art. 37 § 7 k.p.a. W ocenie skarżącego celem takiego działania było maksymalne spowolnienie postępowania, jego wydłużenie i storpedowanie uprawnień skarżącego do uzyskania rozstrzygnięcia administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda przedstawił tok postępowania w sprawie, której dotyczyła skarga, wniósł o oddalenie skargi oraz poinformował o wydaniu, po rozpatrzeniu odwołania K. K., decyzji z dnia 23 października 2019 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, której odpis przedłożono w załączeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest zatem doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tego względu sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 §1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6, o czym stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a. Ze względu na objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu, tj. bezczynności i przewlekłości postępowania, należy również wskazać, że skarga taka inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Postępowanie w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu musi zmierzać do ustalenia, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu sprawach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, których zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (tak: B. Dauter, "Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego", Warszawa 2018, s. 370 oraz przywołany tam wyrok WSA w Lublinie z 11 sierpnia 2016 r., II SAB/Lu 74/16). W związku z tym, że przedmiotem skargi była bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 4 i 120 p.p.s.a, została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna. Stosownie do art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 r., poz. 2096; dalej: k.p.a.) organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Sposób liczenia terminu załatwienia sprawy określa art. 35 § 5 k.p.a., zgodnie z którym do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie bezspornie Wojewoda popadł w zwłokę w rozpatrywaniu odwołania skarżącego. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, że działania organu były opieszałe i pozorowane. Zgodzić się należy ze skarżącym, że to nie charakter sprawy był przyczyną zwłoki, lecz przyczyny leżące po stronie samego organu, organizacji jego aparatu urzędniczego. Nie ma przy tym znaczenia dla stwierdzenia opieszałości organu, czy przyczyną były braki kadrowe, niewłaściwa organizacja pracy, czy brak właściwego nadzoru nad Delegaturą w N. , w której to postępowanie się toczyło. Okoliczności te Wojewoda powinien wyjaśnić niezależnie od wyniku kontroli Sądu, stosownie do postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 sierpnia 2019 r. Dla niniejszej sprawy istotne znaczenie miało to, że organ w sprawie nie podejmował żadnych czynności poza kierowaniem do stron zawiadomień o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy oraz pismem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o przesunięcie wyznaczonego ww. postanowieniem terminu załatwienia sprawy. Takie działanie (a właściwie jego brak) zasługuje niewątpliwie na miano opieszałego, naruszającego zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. Co ważne, działanie takie niezgodne jest również ze standardami wyznaczonymi w Europejskim Kodeksie Dobrej Praktyki Administracyjnej, na który powoływał się organ w kontrolowanej sprawie. Art. 17 ust. 1 Kodeksu wskazuje, że urzędnik czuwa nad tym, aby w sprawie każdego wniosku lub skargi skierowanej do instytucji została podjęta decyzja w stosownym terminie, bezzwłocznie i w żadnym razie nie później niż dwa miesiące od daty wpłynięcia danego wniosku lub skargi. Co jeszcze istotniejsze, prawo do załatwienia sprawy w stosownym terminie jest elementem prawa do dobrej administracji wyrażonego w art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 37 § 1 k.p.a. określa dwie formy opieszałości organu administracji publicznej, stanowiąc w kontekście prawa strony do wniesienia ponaglenia, że: bezczynnością jest sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (pkt 1), zaś przewlekłością – stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W związku z brzmieniem art. 37 §1 k.p.a. oraz art. 3 §2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. konieczne jest przypisanie opieszałości w kontrolowanej sprawie do kategorii bezczynności albo przewlekłości. Oba te pojęcia, zdaniem Sądu, stanowią "równorzędne" postaci niezgodnego z prawem braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Jeśli chodzi o środki prawne, którymi dysponuje sąd administracyjny rozpatrujący skargę na opieszałość organu, konsekwencje bezczynności i przewlekłości są zasadniczo tożsame. W wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 Naczelny Sąd Administracyjny podał, że: "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia »bezczynności«, poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie »przewlekłego prowadzenia postępowania« należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (...), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (...). Pojęcie »przewlekłość postępowania« obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z kolei NSA w wyroku z 5 lutego 2015 r., sygn. II GSK 2038/13, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ może być spowodowane różnymi okolicznościami. Zaistnieje zarówno w sytuacji, gdy będzie można organowi postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się w rozsądnym terminie, jak również, kiedy będzie można postawić zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za przejaw przewlekłego prowadzenia postępowania może być także uznana nieporadność organu, kiedy z naruszeniem przepisu art. 12 § 1 k.p.a. nie działa on w sprawie wnikliwie i szybko, a podejmuje czynności i środki dowodowe nieadekwatne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. W kontekście okoliczności przedstawionych powyżej Sąd przyjął, że Wojewoda dopuścił się w kontrolowanej sprawie przewlekłości. Wyznaczał bowiem nowe terminy załatwienia sprawy, nie podejmując jednak żadnych działań zmierzających do rozpatrzenia sprawy. Zaznaczyć trzeba w tym miejscu, że wyznaczane terminy zasadniczo mogły być dłuższe niż terminy wskazane w art. 35 § 2 i 3 k.p.a., ale tylko wtedy gdyby było to uzasadnione ze względu na podejmowane w sprawie czynności. Wobec powyższego należało stwierdzić, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i §1a p.p.s.a., że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punktach I i II sentencji. W ocenie Sądu zachowanie organu nie miało znamion szczególnego lekceważenia porządku prawnego, a u jego podstaw leżały uwarunkowania organizacyjne. Wobec wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności (pkt III sentencji), stosownie do art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. W pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do żądania orzeczenia o istnieniu uprawnień na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a. oraz zasądzenia kwoty na rzecz skarżącego, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a Sąd skargę oddalił (pkt IV sentencji). Charakter sprawy w żaden sposób nie uzasadniał orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia po stronie skarżącego. Z okoliczności przytoczonych w skardze nie wynika również, by uzasadnione było przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej od organu mającej charakter kompensacyjny. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt V sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz K. K. kwotę 614 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, która odpowiada wysokością kwocie uiszczonego wpisu, kosztów zastępstwa radcy prawnego oraz uiszczonej opłacie skarbowej.