II SAB/Kr 56/12

Kraków, dnia 25 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i M. J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanawia: skargę odrzucić A. i M. J. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucili Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. bezczynność. Skarżący wskazali, że w dniu 28 grudnia 2012 r. złożyli wniosek do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyłączenie z postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.. Pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżących, iż odmawia wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. od udziału w postępowaniu. W ocenie skarżących takie postępowanie organu jest błędne bowiem wyłączenie bądź odmowa wyłączenia pracownika lub organu następuje poprzez wydanie aktu prawnego, jakim jest postanowienie. Tymczasem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał pismo bez podstawy prawnej oraz informacji o możliwości złożenia zażalenia. W związku z powyższym skarżąca A. J. wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia. W odpowiedzi na powyższe, organ poinformował skarżących w piśmie z dnia 31 stycznia 2012 r., iż nie ma możliwości uzupełnienia postanowienia. Skarżący podnieśli, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia postanowienia również powinna następić w formie postanowienia, a nie zwykłego pisma. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na jej niedopuszczalność. Organ podniósł, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie o jakim mowa w art. 37 k.p.a. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżący tego trybu nie wyczerpali. Organ podniósł ponadto, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności Wojewódzkie Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Pismem z dnia 24 stycznia 2012 r., organ odniósł się do wniosku skarżących o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. informując o braku przesłanek uzasadniających takie wyłączenie. Również na skutek wniesionego w następstwie odpowiedzi organu, pisma skarżących dotyczącego uzupełniania postanowienia, organ wystosował do skarżących w dniu 23 lutego 2012 r. pismo odpowiadające na ich żądanie uzupełnienia zajętego uprzednio stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności organów administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje więc między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący domagają się rozpatrzenia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ich wniosku o wyłączenie organu administracji od orzekania w sprawie poprzez wydanie postanowienia. Zgodzić należy się ze skarżącymi, iż kwestia wyłączenia bądź odmowy wyłączenia pracownika lub organu od udziału w postępowaniu powinna zostać rozstrzygnięta przez organ w formie postanowienia. Niemniej jednak podkreślić należy, że z postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym zaskarżeniu mogą podlegać tylko takie, na które służy zażalenie, albo które kończą postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty. Do takich postanowień nie należy postanowienie o wyłączeniu organu od orzekania w sprawie. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 25 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 507/05 przepisy rozdziału piątego, działu I-go kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące kwestie związane z wyłączeniem bądź pracownika od udziału w postępowaniu, bądź organu od załatwienia danej sprawy, nie przewidują możliwości skarżenia zażaleniem takiego postanowienia, a ponieważ dopuszczalności zażalenia w postępowaniu regulowanym kodeksem postępowania administracyjnego, nie można domniemywać (zgodnie z art. 141 § 1 kpa przysługuje ono tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi), przyjąć należy, że od postanowienia związanego z wyłączeniem pracownika bądź organu, nie służy zażalenie. Postanowienie takie też ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę, wydawane w oparciu o art. 106 kpa, czy postanowienia zatwierdzające ugodę, o których mowa w art. 119 kpa (Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 21). Mając na uwadze powyższe sąd uznał, iż merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie jest możliwe. Skarga złożona w przedmiotowej sprawie dotyczy bowiem bezczynności nieobjętej zakresem właściwości sądów administracyjnych. W tym stanie rzeczy sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi.