II SAB/Kr 66/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Prezydenta Miasta N. w przedmiocie zobowiązania do wykonania czynności postanawia: skargę odrzucić. W dniu 26 marca 2013 r. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta N. polegającą na zaniechaniu i odmowie wykonania obowiązków nałożonych na Rejon Dróg Publicznych ostateczną decyzją z dnia 9 sierpni 1978 r. znak: [...]. Skarga została poprzedzona stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżącej. Skarżąca podała, że decyzją z dnia 9 sierpnia 1978 r. Urząd Miejski w N. wydał decyzję znak: [...], o wywłaszczeniu części nieruchomości położonej w F. i odszkodowaniu dla K. P., mocą której w pkt 4c zobowiązał Rejon Dróg Publicznych w N. do wybudowania i utrzymania mostu, grobli, rowu odpływowego i innych urządzeń dla zapobieżenia niebezpieczeństwom, stratom i niewygodom mających powstać wskutek wywłaszczenia dla gruntów sąsiednich i zasobów wodnych. Skarżąca wskazał, że w uzasadnieniu decyzji podano, że Rejon Dróg Publicznych w N. zobowiązany jest do wykonania dojazdów. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta N. wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ podniósł, że skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa już po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia wskazując przy tym jak należy liczyć przedmiotowy termin. Dodatkowo wskazano, że brak jest podstaw do rozpoznania niniejszej skargi, bowiem organ zastosował się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa w zakresie w jakim mógł to uczynić czyli udzielił skarżącej informacji. Organ wywodził, że skarżąca w wezwaniu zakreśliła alternatywnie swoje żądania. Wskazano, że skarżąca zażądała urządzenia drogi lub ustanowenia służebności przejazdu dla właścicieli działki nr [...] obr. [...] przez działkę nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa. Organ podniósł, że sprawy związane z ustanowieniem służebności drogi koniecznej powinny być załatwiane przez zarządcę nieruchomości, którym jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K., a nadto sprawy te należą do spraw rozpoznawanych przez sądy powszechne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach. Tym samym art. 3 § 2 P.p.s.a. zakreśla zakres spraw, jakie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że kategorie spraw nie mieszczące się w tym przepisie nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. W konsekwencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd zobowiązany jest odrzucić skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W badanej sprawie decyzją z dnia 9 sierpnia 1978 r. znak: [...] wywłaszczono nieruchomość nr [...] i [...] położoną w F. należącą do K. P. na cele przebudowy drogi państwowej N., za odszkodowaniem określonym w punkcie 2 decyzji. W punkcie 4c decyzji, która była wydana na urzędowym druku, organ nie wypełnił odpowiedniej rubryki tj. w jakim terminie należy wybudować odpowiednie urządzenia. W uzasadnieniu wskazano na obowiązek organu wykonania dojazdów. Wskazać należy, że żądanie skarżącej sformułowane w skardze, oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, polegające na wybudowaniu drogi dojazdowej lub ustanowienia służebności przejazdu należy zakwalifikować jako sprawę cywilną, zatem podlegającą rozpoznaniu sądów powszechnych. Podnieść bowiem należy, że sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania tylko spraw sądowoadministracyjnych (art. 2 P.p.s.a.) i tylko ściśle określonych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 1 P.p.s.a. sprawą sądowoadministracyjną jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych mających zastosowanie. Tym samym skoro obowiązujące przepisy nie przewidują drogę postępowania administracyjnego, którego przedmiotem byłoby zobowiązanie do wybudowania drogi dojazdowej, ustanowienia służebności przejazdu, wybudowania zjazdu, jak również wybudowania i utrzymania mostu, grobli, rowu odpływowego i innych urządzeń – to nie można skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organów w tym zakresie. Sąd administracyjny nie ma możliwości rozstrzygania w bezczynności lub braku bezczynności w przypadku, gdy dana sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego. Skoro, jak wskazano, żadna z podnoszonych w skardze przesłanek uzasadniającej – w przekonaniu skarżącej – bezczynność organu, nie pozwala na przyjęcie, że jest to bezczynność podlegająca rozpoznawaniu przez sąd administracyjny, to sąd nie może skargi skarżącej merytorycznie rozpoznawać. Także i obowiązki wynikające z pkt 4c decyzji z 9 sierpnia 1978 r. znak: [...], i to pomimo braku wypełnienia tego punktu w tej decyzji (wybudowanie i utrzymanie mostu, grobli, rowu odpływowego i innych urządzeń), nie mogą obecnie być przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Gdyby natomiast okazało się, że działanie organu gminy lub jednostki gminy powodowało szkody związane np. z zalewaniem działki skarżącej, wówczas powstaje możliwość wszczęcia postępowania określonego w Prawie wodnym i dotyczącego zakazania szkodliwego działania właściciela nieruchomości na grunty sąsiednie. Taka jednak sprawa nie jest objęta tą skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga skarżącej jako niedopuszczalna podlega - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.- odrzuceniu.