II SAB/Kr 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala W piśmie z dnia 17 grudnia 2013 r. J.K., złożył wniosek do Burmistrza Miasta Z. o udzielenie informacji w zakresie następującym: "jaki status prawny posiada odcinek drogi [.....] ". Równocześnie skarżący załączył kopie dokumentów prywatnych, wniósł o uzasadnienie stanowiska Burmistrza Miasta Z. opinią radcy prawnego [.....] i przedłożył kopie prowadzonej korespondencji z Urzędem Miasta Z Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. Wydział Rozwoju Lokalnego i Inwestycji Urzędu Miasta Z. poinformował, że droga [.....] nie była i nie jest drogą publiczną. Równocześnie w piśmie z dnia 9 stycznia 2014 r. przytoczono szereg okoliczności oraz uzasadnienie prawne wskazujące, iż obszar objęty wnioskiem nie stanowi drogi publicznej, a jest wyłącznie planowany do wykonania i realizacji w przyszłości. Do pisma załączono wydruk z ewidencji dróg prowadzonej przez Zarządcę Dróg Gminnych, z którego jednoznacznie wynika, że odcinek drogi [.....] do poziomu 872 metrów nad poziomem morza zakwalifikowany jest jako droga publiczna gminna, natomiast odcinek drogi [.....] położony powyżej oraz droga na osiedlu [.....] przebiegająca między innymi przez działki o nr [.....] i nr [.....] nie jest drogą publiczną. W piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zarzucił w skardze, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek z dnia 17 grudnia 2013 r. w przedmiocie udzielenie informacji publicznej - w sprawie określenia stanu prawnego drogi [.....] . Skarżący wskazał, że nie otrzymał informacji ani nie otrzymał decyzji odmawiającej jej udzielenia, a organ nie przeanalizował wcześniej przekazanych dokumentów. Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta Z. do udzielenia żądanej informacji w terminie określonym przez sąd. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie. Organ stanął na stanowisku, że w sposób rzetelny i wyczerpujący odpowiedział na żądanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Poinformował skarżącego o istniejącym i aktualnym zasobie ewidencji dróg, która jest w dyspozycji organu. Podkreślono, że treść pism skarżącego w znaczącej części nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz jest wnioskiem - postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie oraz wnioskiem dotyczącym przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacja publiczna powinna mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązań do udzielenia informacji, która nie istnieje. W tej sprawie jest to kwestia włączenia gruntowej drogi o nieuregulowanym stanie prawnym w zakres dróg publicznych na mocy przepisów dotyczących wykonania dróg publicznych z udziałem czynu społecznego. Forma decyzji administracyjnej jest zastrzeżona wyłącznie dla odmowy udzielenia informacji publicznej, która ta sytuacja nie zachodzi w niniejszym stanie faktycznym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 183/13) Organ podniósł, że na żądanie skarżącego poinformowano go o aktualnych zapisach ewidencji dróg gminnych i przedłożono stosowne załączniki. Pozostały zakres żądanie, to jest określenie statusu prawnego drogi wykonanej w latach 1959 - 1960 na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów jak i skonsultowanie sprawy z radcą prawnym Urzędu Miasta Z. nie stanowią informacji publicznej. Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiocie statusu drogi publicznej wyrażone w piśmie z dnia 9 stycznia 2014 r. a będące kolejną odpowiedzią na to samo pytanie. Z tego też powodu organ nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Równocześnie postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r. Burmistrz Miasta Z. odmówił wydania zaświadczenia skarżącemu o stwierdzeniu przejęcia na własność Państwa gruntów o jakich mowa w art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, to jest przejęcia na własność Państwa gruntów zlokalizowanych pod istniejącym odcinkiem drogi wewnętrznej [.....] w związku z wybudowaniem jej z udziałem czynu społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy w tej sprawie zachodzi bezczynność w zakresie braku udostępnienia informacji publicznej Skarga podlegała oddaleniu, ponieważ wnioskowana informacja została skarżącemu udostępniona. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "u.d.i.p." zawiera generalną zasadę udostępniania informacji publicznej i przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznej (art. 7 ust. 1 u.d.i.p.). Jednym z nich jest, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. - udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna przede wszystkim postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Złożenie wniosku do organu administracji przesądza o tym, że w odniesieniu do tego konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej oraz czy podejmuje stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie skarżący domagał się udostępnienia mu informacji o statusie prawnym odcinka drogi [.....] , położonego na terenie Gminy Z. . Taki wniosek wprost wynika z pisma skarżącego z daty 17 grudnia 2013 r. (akta sądowe sprawy, karta nr 4). W istocie skarżącemu chodzi o wskazanie, że ten docinek drogi ma status drogi publicznej (gminnej publicznej). Wynika to nie tylko z wniosku, ale i licznych dokumentów i pism dołączanych przez skarżącego Burmistrzowi Z. mających uzasadniać zaliczenie tego odcinak drogi do kategorii dróg publicznych. Załatwiając ten wniosek Burmistrza Miasta Z. pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. wyraźnie stwierdził, że odcinek drogi [.....] nie jest drogą publiczną, ale stanowi drogę prywatną, której współwłaścicielem jest między innymi także skarżący. Do tej odpowiedzi Burmistrza Miasta Z. dołączył wydruk z ewidencji dróg prowadzonej przez zarząd dróg gminnych z którego wynika, że odcinek drogi [.....] do poziomu 872 metrów nad poziomem morza jest zaliczony do kategorii dróg publicznych, a odcinek [.....] od tego poziomu (od poziomu 872 metrów nad poziomem morza) i odcinek drogi na osiedlu [.....] nie jest drogą publiczną. W ocenie skarżącego tak udzielona przez Burmistrza Miasta Z. informacja jest nieprawdziwa, a tym samym w istocie organ ten nie udzielił wnioskowanej informacji. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Ewidentnie skarżący nie dokonuje należytego rozróżnienia różnych trybów działania administracji. Każdy organ administracji publicznej, w tym oczywiście także Burmistrz Miasta Z. , może podejmować działania tylko i wyłącznie na podstawie obowiązującego prawa i zgodnie z tym prawem. Skoro skarżący z trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (tak należycie zakwalifikował pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2013 r. Burmistrz Miasta Z. ) zwrócił się o podanie, jaki status prawny ma odcinek drogi [.....] i na ten wniosek Burmistrz udzielił odpowiedzi – wskazując, że jest to droga prywatna, a nie publiczna - to tryb udzielenia informacji publicznej został wyczerpany. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy tylko jednemu – udostępnianiu informacji publicznej, a nie rozstrzyganiu danej sprawy czy kwalifikowaniu konkretnej drogi do kategorii dróg publicznych. Tym samym skoro Burmistrz Miasta Z. na postawione mu pytanie o status danego odcinak drogi – na takie pytanie odpowiedział, to nie ma już znaczenia, czy ta odpowiedź satysfakcjonuje wnioskodawcy, czy też jest przez niego akceptowana. Jeżeli w ocenie skarżącego ww. odcinek drogi miałby stanowić drogę publiczną, to jedynym sposobem potwierdzenia tej okoliczności jest odnalezienie uchwały Rady Miasta Z. , czy też przed 1990 r. odpowiedniej terenowej Rady Narodowej o zakwalifikowaniu tej drogi właśnie do kategorii dróg publicznych. Jeżeli zostałaby podjęta stosowana uchwała, to stanowi ona akt prawa miejscowego, a akty prawa miejscowego są dostępne na stronie internetowej Urzędu Miasta Z. , a uchwały z ubiegłego wieku są dostępne we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym. Nie ma więc przeszkód, żeby skarżący mógł odnaleźć uchwałę o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg publicznych, o ile taka uchwała została rzeczywiście podjęta. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie bezczynność Burmistrza Miasta Z. w tej sprawie nie wystąpiła. Burmistrz udzielił wnioskowanej informacji i tym samym spełnił obowiązek wynikający z art. 13 u.d.i.p. Trzeba zaznaczyć przy tym, że Burmistrz Miasta Z. udzielił bardzo obszernego wyjaśnienia, powołując się na pojęcie drogi publicznej, przytaczając podstawy prawne kwalifikowania danej drogi jako drogi publicznej, wskazując na przepisy (już nieobowiązujące) o czynach społecznych i wyjaśniając ewentualne działania w przyszłości, które mogłyby doprowadzić do uzyskania statusu drogi publicznej przez wnioskowany ciąg komunikacyjny. Takie stanowisko Burmistrza stanowi aż nadto udzieloną odpowiedź na pytanie skarżącego, co oczywiście nie może być poczytane za uchybienie Burmistrza Miasta Z. Odnosząc się do skargi skarżącego, to w istocie skarżący przytoczył fragmenty uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych tak, jakby Burmistrz Miasta Z. w ogóle nie udzielił żadnej odpowiedzi na pytanie skarżącego. Tak jednak w tej sprawie nie jest. Rekapitulując stwierdzić należy, że w tej sprawie Burmistrz Miasta Z. załatwił wniosek skarżącego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 17 grudnia 2013 r. Tym samym nie ma stanu bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a w związku z tym skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalić.