II SAB/Kr 73/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA-del Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie NSA-del Alina Paluch WSA Elżbieta Kremer Protokolant Dorota Hajto po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] postanawia - umorzyć postępowanie sądowe - Dnia [...] 2002 r. J. M. O. wniósł do Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 1999 Nr [...] w sprawie pozostawienia podania bez rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Prezes Samorządowego Kolegium odwoławczego pismem z dnia [...] 2002 r. Nr [...], powiadomił skarżącego, że Kolegium nie rozpozna odwołania bowiem pozostawienie podania bez odwołania nie ma formy decyzji administracyjnej, i od takiej formy zakończenia sprawy odwołanie nie przysługuje, a nadto, iż z tej przyczyny Kolegium nie jest właściwe do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Skarżący podniósł, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożył w dniu [...] 2002 r. i upłynął 2 miesięczny termin od daty przekazania odwołania przez Urząd Miasta, co uzasadnia zarzut bezczynności. Zdaniem skarżącego, powołującego się na wyrok NSA z kwietnia 1986 r. - III SAB 14/85 (OSPiKA z 1988r. Nr 1, poz. 23), pozostawienie pisma bez odwołania winno mieć formę decyzji, a pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] 1999 r., wypełnia większość wymogów decyzji administracyjnej. Skarżący prezentuje stanowisko, że przysługiwało mu - mimo braku pouczenia - odwołanie do SKO, a zatem skarga na bezczynność w rozpatrzeniu odwołania jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wskazując, że Kolegia Odwoławcze są organami właściwymi do rozpatrywania odwołań od decyzji administracyjnych, zażaleń na postanowienia, żądań umorzenia postępowania lub stwierdzenia nieważności, Kolegium Odwoławcze zajęło stanowisko - przywołując liczne orzeczenia NSA - że pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma charakteru decyzji administracyjnej, "stąd też nie może Kolegium wydać w danej sprawie właściwego sobie orzeczenia", gdyż od pozostawienia podania bez rozpoznania odwołanie nie przysługuje. Z przedstawionych przy odpowiedzi na skargę akt postępowania przed Kolegium Odwoławczym wynika, że: - pismem z dnia [...] .1999 [...] Prezydent Miasta, z powołaniem na podstawę z art. 64 § 2 kpa zawiadomił J. O. jako administratora budynku przy ul. [...] w [...] , o pozostawieniu bez rozpoznania jego podania o wydanie zaświadczeń potwierdzających samodzielność lokali mieszkalnych i użytkowych, - dnia [...] 2002 r. skarżący za pośrednictwem Prezydenta Miasta, złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] zawartej w piśmie z dnia [...] .1999 r., kwestionując podstawy i przesłanki do pozostawienia podania o wydanie zaświadczenia bez rozpoznania, - Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia [...] .2002 r. Kol. Odw [...], poinformował że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest właściwe do rozpoznania sprawy, gdyż pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma formy decyzji administracyjnej, a odwołanie od zakończenia sprawy przez powiadomienie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania nie przysługuje. Zarazem pouczono skarżącego, że może ponownie składać wniosek do właściwego organu o wydanie zaświadczeń, ponieważ droga administracyjna do dochodzenia przedmiotowych dokumentów nie została zamknięta. Z dopuszczonego z urzędu dowodu z akt sprawy II SA/Kr 1826/00 tut. Sądu wynika, że: - po przedłożeniu przez skarżącego żądanej inwentaryzacji architektonicznej budynku, wydano dnia [...] .2000 skarżącemu zaświadczenie o samodzielności lokali, za wyjątkiem lokali Nr [...] i [...] o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, co do których postanowieniem z dnia [...] 2000 r. Prezydent Miasta odmówił wydania zaświadczenia, - Wojewoda, rozpatrując zażalenie skarżącego, postanowieniem z dnia [...].2000 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, - na postanowienie to J. M. O złożył - dotychczas nie rozpoznaną - skargę do NSA w sprawie II SA/Kr 1826/00. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skargę na bezczynność wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, dnia 18 czerwca 2002 r. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 161 § 1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - zwanej dalej ustawą o p.s.a. - stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istota rozstrzygnięcia, którego przedmiotem jest skarga na bezczynność, w świetle przepisu art. 149 ustawy o p.s.a. sprowadza się do tego, iż w razie uwzględniania skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1-4 ustawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi było żądanie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do potraktowania pisma skarżącego z dnia [...] 2002 r. jako, odwołania i do rozpatrzenia tego odwołania "od decyzji" pozostawiającej podanie bez rozpoznania. Z dopuszczonego przez sąd, dowodu z akt sprawy II SA/Kr 1826/00, wynika, że organ I instancji przystąpił do rozpoznania wniosku skarżącego i częściowo go uwzględnił wydając zaświadczenie, zaś na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia, wniósł skarżący zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie oczekującą na rozpoznanie skargę do NSA. Z tego względu wyznaczone przedmiotem skargi na bezczynność postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, gdyż, nawet przy stwierdzeniu, że stanowisko SKO było wadliwe co do sposobu w jaki (pismem) odmówiono rozpatrzenia odwołania (w miejsce ewentualnego stwierdzenia jego niedopuszczalności), brak byłoby przesłanki do zobowiązania Kolegium do rozpatrywania pisma skarżącego jako odwołania, w sytuacji, gdy "stan pozostawienia sprawy bez rozpoznania", był już nieaktualny, albowiem w następstwie rozpoznania sprawy wydane zostały przez organ I instancji stosowne akty. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).