II SAB/Kr 82/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011 r. sprawy ze skargi T.S. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1472/09 przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. I. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych za niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1472/09; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. na rzecz skarżącej T.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SAB/Kr 82/11 Uzasadnienie wyroku z dnia 23 września 2011 roku. W piśmie z dnia 16 czerwca 2011 roku T.S. , z powołaniem na art. 154 § 1 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 roku sygn. akt II SA/Kr 1472/09. W uzasadnieniu wskazała, że postępowanie administracyjne w sprawie budowy przyłącza kanalizacyjnego zostało wszczęte w dniu 7 czerwca 2005 roku. W dniu 1 lutego 2010 roku przed WSA w Krakowie zapadł wyrok uchylający decyzje obu instancji. W wyroku tym Sąd wyraził opinię prawną oraz wskazówki i zalecenia co do dalszego postępowania, które są całkowicie ignorowane przez PINB w M. , a który przerzuca ciężar dowodu na strony postępowania i to także w zakresie nie będącym przedmiotem postępowania. W dalszej części uzasadnienia skarżąca przytoczyła poglądy orzecznictwa na uzasadnienie, że działania PINB w M. należy zakwalifikować jako bezczynność i wskazała na wyczerpanie wymogów formalnych do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę z dnia 15 lipca 2011 roku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przedstawił szczegółowo przebieg wszystkich dokonanych w sprawie czynności i wskazał, że podejmuje starania w celu uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie do zaleceń wyroku WSA z 1 lutego 2010 roku, przy czym niezależną i obiektywną przeszkodą w wydaniu aktu w sprawie znak: [...] są okoliczności polegające na utrudnianiu postępowania przez strony tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl § 6 w/w artykułu grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z uwagi na treść skargi i przytoczone w sprawie okoliczności faktyczne, fakt iż skarżąca nie wnosiła zażalenia do organu II instancji, lecz wyczerpała tryb przewidziany w art. 154 p.p.s.a. oraz uwzględniając jej stanowisko procesowe, skargę T.S. należy zakwalifikować jako skargę o wymierzenie organowi grzywny za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym, wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. Należy bowiem zaznaczyć, że "nie należy utożsamiać skargi na bezczynność organu z instytucją skargi wniesionej w trybie art. 154 p.p.s.a. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku sądu. Skargi te dotyczą różnych materii, bowiem skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia, czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego; natomiast skarga o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku. Poza tym brak jest przepisów prawa, które wykluczałyby możliwość wystąpienia ze skargą o ukaranie organu za niewykonanie wyroku, w sytuacji gdy wcześniej strona skarżąca wykorzystuje środek w postaci skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu jej sprawy", (tak m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 października 2009 roku, II SA/Ol 784/09, LEX nr 523862). Warunkiem formalnym do wniesienia na podstawie w/w przepisu skargi, jest uprzednie pisemne wezwanie organu do załatwienia sprawy, który w przedmiotowym wypadku skarżąca wypełniła, wzywając organ w piśmie z dnia 29 kwietnia 2011 roku - z powołaniem się na art. 154 § 1 p.p.s.a. - do wykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 roku. Jej skargę należy uznać za uzasadnioną. Analiza wykonanych przez organ czynności po doręczeniu wyroku z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi wskazuje na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie znak: [...], dotyczącej budowy przyłącza wraz z pionem kanalizacyjnym w budynku nr [...] w S. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tymczasem w przedmiotowym wypadku organ akta administracyjne sprawy po wyroku WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2010 roku otrzymał w dniu 27 kwietnia 2010 roku, natomiast pierwszej czynności w sprawie dokonał 27 maja 2010 roku, a zatem po miesiącu, czyli wtedy kiedy w myśl powyższego przepisu k.p.a. postępowanie powinno być w zasadzie kończone. Zaznaczyć również należy, że nie wszystkie czynności podejmowane przez organ były trafne. Przykładowo można wskazać, że w dobie internetu i innych środków ułatwiających i znacząco przyspieszających łączność, zwracanie się o przesłanie dokumentów w formie pisemnej bez wcześniejszego ustalenia tymi właśnie środkami gdzie dokumenty się znajdują, a następnie bierne oczekiwanie na odpowiedź i kolejne ekspediowanie pism w tym przedmiocie do innego podmiotu, należy zakwalifikować jako przewlekłe prowadzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Tym samym skargę uznać należy za uzasadnioną, co skutkuje wymierzeniem organowi grzywny. Ustalając jej wysokość Sąd uwzględnił, że organ podjął jednak szereg czynności - choć nie wszystkie były trafne i podjęte wystarczająco szybko - zmierzających do zakończenia postępowania administracyjnego, a jego działania były w pewnym stopniu utrudnione przez niektóre strony postępowania - jak można domniemywać z treści pism znajdujących się w aktach, zirytowane jego długim trwaniem i wadliwością dotychczas wydanych aktów. Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 cyt. ustawy.