II SAB/Kr 83/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Beata Łomnicka (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wyłączenia organu postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącemu A. F. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga A. F. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o w wyłączenie organu od prowadzenia postępowania o zwrot nieruchomości, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy i wniósł o: - zobowiązanie Wojewody [...] do wydania decyzji w sprawie wyłączenia Starosty od prowadzenia postępowania administracyjnego znak: [...] w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; - zobowiązanie Wojewody [...], do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie; - zobowiązanie Wojewody [...] do wszczęcia dochodzenia celem zbadania czy Starosta świadomie niszczy akta sprawy [...]; Skarżący podniósł, iż Starosta odmówił mu wbrew dyspozycjom art. 73 § 1 i 2 K.p.a., przeglądnięcia akt sprawy znak: [...] i wydania uwierzytelnionych odpisów z oryginałów dokumentów w myśl art. 76 a k.p.a., z klauzulą prawomocności i wykonalności. W związku z powyższym Wojewoda poprzez postanowienie z dnia 9 grudnia 2014 roku działał z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Starosta odmawiając dostępu do dokumentów z akt postępowania znak: [...] niszcząc je, doprowadził do przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż, jako strona na podstawie dyspozycji art. 28 k.p.a., nie miał skarżący możliwości ustosunkowania się i wypowiedzenia, co do ujawnionych w nich faktów. Po drugie odmowy na udostępnienie dokumentów Starosta winien dokonać w formie postanowienia, czego nie uczynił. Odmowa przejrzenia akt sprawy znak: [...] skutkowała rażącym pozbawieniem skarżącego konstytucyjnego prawa do bezstronnego prowadzenia postępowania administracyjnego o zwrot w/w bezprawnie wywłaszczanej nieruchomości prowadzonego przed Starostą, co gwarantuje Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 45 ust 1. W ocenie skarżącego Wojewoda [...] nie wydając decyzji o wyłączeniu Starosty od prowadzenia sprawy znak: [...] rażąco narusza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez co dochodzi, za zezwoleniem organu II instancji, do usuwania z akt sprawy dokumentów korzystnych dla strony oraz dochodzi do rażących zaniedbań w zakresie postępowania dowodowego, w szczególności pomijania w sposób milczący istotnych dla sprawy informacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniósł, że postanowieniem z dnia 28 października 2014r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosków: B. J., A. S., A. F. oraz R. S. o wyłączenie Starosty od załatwienia sprawy dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości , oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] odmówił wyłączenia Starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej od załatwienia tej sprawy, gdyż nie stwierdził zaistnienia ku temu podstaw. Podobnie został także rozpoznany wcześniejszy wniosek złożony przez samego A. F. postanowieniem z dnia 24 lipca 2013r. nr [...]. Dodatkowo organ wskazał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia 9 grudnia 20114r. nr [...] orz postanowieniem z dnia 30 marca 2015r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zażalenie A. F. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie wyłączenia Starosty od prowadzenia sprawy dotyczącej zwrotu nieruchomości wyżej opisanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Pojęcie "bezczynności" rozumieć należy jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych m.in. w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa (tak NSA w wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. w sprawie do sygn. II FSK 309/12). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Wojewody w przedmiocie wniosku A. F. o wyłączenie organu od prowadzenia postępowania. Rozpoznanie wniosku wymaga wydania postanowienia na podstawie art. 25 kpa. Postanowienie to jest jednak niezaskarżalne ponieważ kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje od niego prawa wniesienia zażalenia, w konsekwencji nie jest możliwe także wniesienie na nie skargi do sądu. (vide: postanowienie NSA z dnia 4 października 2012 r. II OSK 1911/12). Z powyższych zatem względów skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na zasadzie art. 222 p.p.s.a