II SAB/Kr 85/22

WyrokWSA w Krakowie2022-06-23

Skład orzekający: Piotr Fronc, Jacek Bursa, Magda Froncisz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jeśli poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji w formie elektronicznej, mimo że wnioskodawca domagał się tej informacji w tej formie?
Ratio decidendi
Organ nie pozostaje w bezczynności, jeśli w ustawowym terminie poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji w formie elektronicznej, o którą wnioskodawca się ubiegał, pod warunkiem, że wniosek był precyzyjny i dotyczył wyłącznie formy elektronicznej. W takiej sytuacji organ załatwił wniosek zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Stan faktyczny
Skarżący złożył wniosek o udostępnienie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu. Organ poinformował, że nie posiada wersji elektronicznej tej informacji. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, zarzucając mu naruszenie przepisów Konstytucji i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, twierdząc, że wniosek został załatwiony w ustawowym terminie poprzez poinformowanie o braku posiadania żądanej informacji w formie elektronicznej.
Rozstrzygnięcie
Sąd oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w N. S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji na wniosek z dnia 7 stycznia 2022r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 7 stycznia 2022 r. dotyczącego przesłania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S., oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę J. M. wskazał, iż za pomocą platformy epuap 7 stycznia 2022 r. złożył do Urzędu Miasta w N. S. wniosek dotyczący przesłania elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S.. W terminie wynikającym z przepisów zawartych art.13 ust. 1 Ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie udostępnił ani nie przesłał mi informacji, o którą wnioskowano. W piśmie z dnia 13 stycznia 2022r. dyrektor MZD w N. S. poinformował, że nie posiada wersji elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S.. W ocenie skarżącego nie stanowi to załatwienia jego wniosku, albowiem organ nie odpowiedział czy nie posiada żądanej informacji w wersji elektronicznej czy w ogóle jej nie posiada. Wobec powyższego w ocenie skarżącego na dzień sporządzania skargi Prezydent Miasta N. S., do którego skierowany był wniosek pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że organ do którego skierowano wniosek jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg powiatowych. Zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką jest projekt organizacji ruchu. Wobec powyższego niniejsza skarga jest zdaniem skarżącego w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. wniósł o odrzucenie skargi jako niezasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, iż wnioskiem z dnia 7 stycznia 2022 r, skarżący wniósł do organu o udostępnienie w formie elektronicznej za pośrednictwem platformy EPUAP, elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S.. Uznając, że wnioskodawca przez "formę elektroniczną" rozumie edytowalną wersję elektroniczną projektu organizacji ruchu, której organ nie posiada, organ poinformował o tym fakcie wnioskodawcę pismem z dnia 14 stycznia 2022r., uznając, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został załatwiony w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). Istotnym jest również wskazanie, że Sąd powinien skargę na bezczynność oddalić, jeżeli stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast okoliczność wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi powoduje, że bezprzedmiotowe jest orzekanie w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, ale uwzględnienie skargi może wówczas polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo naruszenie prawa nie było rażące (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 roku, sygn. akt II OSK 2966/17). Sąd mając na względzie katalog możliwych rozstrzygnięć wymienionych w art. 149 p.p.s.a. - winien odnieść się do całości sprawy orzekając zarówno w zakresie bezczynności, jak i dokonując oceny, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz rozważając, czy zachodzą podstawy do wymierzenia grzywny. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego w niniejszej sprawie ograniczają się do dwóch okoliczności: 1/ Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta N. S. o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ulicy [...] w N. S.; 2/ W odpowiedzi na wniosek pismem z 14 stycznia 2022 r. poinformowano skarżącego, że organ nie posiada elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż informacja, której domagał się skarżący ma charakter informacji publicznej, tak w znaczeniu przedmiotowym jak i podmiotowym w rozumieniu ustawy u.d.i.p. Istota sporu sprowadza się więc do ustalenia, czy pismo Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w N. S. z dnia 14 stycznia 2022 r. , w którym poinformowano skarżącego, że organ nie posiada elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S. stanowiło załatwienie sprawy zgodnie z wymogami u.d.i.p. W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Organ do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej jest związany zakresem wniosku. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do o przesłanie elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ul. [...] w N. S.. Wniosek w ocenie Sądu był precyzyjny. Wnioskodawca domagał się w złożonym wniosku elektronicznej wersji dokumentu (brak w wniosku mowy o ewentualnym skanie papierowej wersji dokumentu), a takowej organ nie posiadał, o czym poinformował zainteresowanego - w ustawowym czternastodniowym terminie ( art. 4 ust 3 u.d.i.p. oraz art. 13 ust 1 u.d.i.p) – za pismem z dnia 14 stycznia 2022r. Wobec powyższego w ocenie Sądu sprawa została załatwiona, zatem Prezydent Miasta N. S. nie pozostaje (i nie pozostawał) w bezczynności. Zgodnie z tym co już wyżej powiedziano bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 14.07.2026. · Źródło