II SAB/Kr 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie znak: [...] I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności z wniosku skarżącego J. B. z 8 maja 2015 r. o ustalenie warunków zabudowy; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego J. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 maja 2015 do Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek J.B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] i [...] obr. [...] oraz wjazdem z działki [...] obr. [...] przy ul. [...] w K . W dniu 27 maja 2015 r. inwestor dokonał korekty wniosku. W piśmie z 16 czerwca 2015 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. W dniu 29 czerwca 2015 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora o sprostowaniu nazwy inwestycji, poprzez wskazanie, że dotyczy ona budowy budynku wielorodzinnego, a nie jednorodzinnego. Ponadto "w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej" załączono oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w sprawie odprowadzenia wód opadowych. W dniu 14 lipca 2015 r. pełnomocnik inwestora przedłożył postanowienie stwierdzające nabycie spadku po stronie postępowania. -% W piśmie z 14 lipca 2015 r. organ ponownie zawiadomił strony, że wszczął postępowanie w sprawie, wskazując, że dotyczy ono postępowania w sprawie budynku wielorodzinnego. Postanowieniem z tego samego dnia wyznaczono nowy termin załatwienia sprawy do 14 września 2015 r. W pismach z 15 lipca 2015 r. organ zwrócił się do Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK, Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie inwestycji. W dniach: 3 sierpnia 2015 r., 9 sierpnia 2015 r. i 11 sierpnia 2015 r. wpłynęły opinie wskazanych wyżej jednostek organizacyjnych. W związku z faktem, że opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. była negatywna, w piśmie z 14 sierpnia 2015 r. organ przekazał ww. opinię inwestorowi, z prośbą o zajęcie stanowiska w terminie 7 dni. W dniu 31 sierpnia 2015 r. wpłynęła odpowiedź pełnomocnika inwestora, który przestawiając swoje stanowisko odwołał się do poglądu zawartego w wyroku WSA z 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1644/13, który zdaniem inwestora powinien być wzięty pod uwagę w niniejszej sprawie. W piśmie z 28 września 2015 r. organ ponownie zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. o zaopiniowanie wnioskowanej inwestycji. W dniu 21 października 2015 r. do akt sprawy została dołączona druga negatywna opinia ZIKiT-u (z 21 października 2015 r.) Postanowieniem z 27 października 2015 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 27 grudnia 2015 r. W piśmie z 28 października 2015 r. organ przekazał opinię ZIKiT-u z 21 października 2015 r. inwestorowi, z prośbą o zajęcie stanowiska w terminie 7 dni. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora w piśmie z 9 listopada 2015 r. rozszerzył zakres wniosku o budowę fragmentu chodnika na odcinku od zachodniej granicy działki nr [...] do wschodniej granicy działki nr [...] . Zawiadomieniem z 2 grudnia 2015 r. organ powiadomił strony o nowej nazwie inwestycji. W piśmie z 4 grudnia 2015 r. organ ponownie zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. o zaopiniowanie zmienionego zakresu wnioskowanej inwestycji. W dniu 12 grudnia 2015 r. do akt sprawy została dołączona analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona przez inspektora A.S. . W piśmie z 28 grudnia 2015 r. ZIKiT po raz kolejny podtrzymał swoją negatywną opinię odnośnie planowej inwestycji, z uwagi na niewystarczającą korektę zakresu wniosku. W związku z wniesieniem w dniu 3 grudnia 2015 r. zażalenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 § 1 kpa, w dniu 21 grudnia 2015 r. Prezydent Miasta K. przesłał całość akt do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Postanowieniem z 13 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy i przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione. W dniu 19 stycznia 2016 r. pełnomocnik inwestora dokonał kolejnej korekty wniosku, stosownie do wytycznych zawartych w opinii ZIKiT z 28 grudnia 2015 r. W dniu 4 grudnia 2015 r. J.B. , za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność tego organu w opisanej wyżej sprawie, domagając się: zobowiązania wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt sprawy, dokonania kontroli przewlekłości postępowania, zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz odsunięcia go od prowadzenia sprawy, stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości, a także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania administracyjnego, akcentując, że każde przekazanie dokumentu w sprawie trwało co najmniej 3 tygodnie, co stanowi o rażącym naruszeniu art. 35 § 1 k.p.a. Skarżący przytoczył fragment uzasadnienia wyroku wydanego do sprawy o sygn. II SA/Kr 1644/13, w którym sąd stwierdził, że opinia przedstawiona przez ZIKiT ma charakter niewiążący, stąd organ (w sprawie poddanej kontroli sądu) był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania i sporządzenia analizy, która między innymi pozwoliłaby jednoznacznie ustalić, czy rzeczywiście planowana inwestycja jest, czy też nie jest dopuszczalna na danym terenie oraz jakie ewentualnie warunki są niezbędne by móc ją zrealizować. Przygotowany projekt decyzji podlegałby uzgodnieniu w zarządcą drogi. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy uznały, że określone przez zarządcę wymagania i oceny obsługi komunikacyjnej determinować muszą treść decyzji, co - zdaniem skarżącego - doprowadziło do naruszenia art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w związku z tym, iż teren inwestycji przylega do drogi publicznej, w trakcie postępowania zwrócono się o zajęcie stanowiska przez jednostkę wykonującą w imieniu Prezydenta Miasta K. funkcje zarządcy tych dróg, tj. Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Zgodnie z art 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zajęcie stanowiska następuje w trybie art. 106 k.p.a., tj. w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis ten odnosi się jednak wyłącznie do sytuacji, gdy wydanie decyzji jest uzależnione od zajęcia stanowiska przez inny organ (organ współdziałający) niż organ właściwy do wydania decyzji (organ załatwiający sprawę). W sytuacji natomiast, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i do wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, właściwy jest ten sam organ, regulacji zawartej wart. 106 k.p.a. nie stosuje się. Nie zwalnia to jednak organu załatwiającego sprawę z dokonania i uwzględnienia ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, w tym również oceny występującego w rejonie terenu inwestycji faktycznego uzbrojenia terenu. W piśmie z 31 lipca 2015 r. (data wpływu do organu 9 sierpnia 2015 r.) Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. negatywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w zakresie obsługi komunikacyjnej oraz możliwości połączenia z drogą publiczną, ze względu na niewystarczające uzbrojenie terenu, zgodnie z art. 01 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto poinformowano, że możliwym rozwiązaniem jest zmiana wniosku przez objęcie zakresem wniosku i tytułem wniosku budowy fragmentu chodnika na odcinku od zachodniej granicy działki nr [...] do wschodniej granicy działki nr [...] , wskazując, że dalszym etapie procedowania wniosku może zajść konieczność podpisania stosownej umowy z zarządcą drogi. Po przekazaniu ZIKiT-owi stanowiska inwestora i zwróceniu się o ponowne wydanie opinii w piśmie z 21 października 2015 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. po raz kolejny negatywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ze względu na niewystarczające uzbrojenie terenu-brak bezpiecznego dojścia pieszego do planowanego budynku wielorodzinnego. Ta opinia została przekazana pełnomocnikowi inwestora w piśmie z 28 października 2015 r. W odpowiedzi na ww. opinię pełnomocnik inwestora w dniu 9 listopada 2015 r., uwzględniając zalecenia ZIKiT rozszerzył zakres wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu chodnika na odcinku od zachodniej granicy działki nr [...] do wschodniej granicy działki nr [...] , dokonując tym samym korekty zamierzenia inwestycyjnego. W piśmie z 2 grudnia 2015 r. organ zawiadomił strony postępowania o dokonanej przez inwestora korekcie wniosków, zaś w dniu 4 grudnia 2015 r. ponownie zwrócił się do Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. o zajęcie stanowiska w sprawie. Aktualnie organ oczekuje na zajęcie stanowiska przez ZIKiT. Organ podniósł, że wyjaśnienie kwestii dotyczącej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji ma istotne znaczenie również z uwagi na dalszy tok prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W myśl art. 54 pkt. 2 lit.c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnym, w tym m.in. w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Powyższe warunki powinny zostać zatem ustalone i zawarte w projekcie decyzji, który w dalszej kolejności podlega uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Ponadto wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w sytuacji kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednym z warunków, jaki musi być spełniony, jest by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Oceny spełnienia ww. przesłanki dokonuje organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, posiłkując się opinią ZIKiT - jednostki organizacyjnej, dysponującej fachową wiedzą w powyższym zakresie. Odnosząc się do zarzutu bezczynności, organ podał, że zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie wskazuje się, że bezczynność wiąże się z brakiem jakichkolwiek działań organu w toczącym się postępowaniu, bądź z niezakończeniem postępowania rozstrzygnięciem administracyjnym w terminie, pomimo podejmowanych czynności. Organ natomiast nie pozostaje w bezczynności, pomimo upływu terminu na załatwienie sprawy, jeżeli podejmuje czynności procesowe zmierzające do zakończenia postępowania, informuje stronę o opóźnieniu, przyczynach tego opóźnienia i wskazuje nowy termin załatwienia sprawy. Postanowieniem z 14 maja 2015 r. oraz postanowieniem z 27 października 2015 r. organ prowadzący postępowanie informował strony postępowania o niemożliwości zakończenia przedmiotowej sprawy w terminie określonym w 35 k.p.a., wskazując przyczyny nieterminowego zakończenia postępowania oraz wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. Zgodnie z ostatnim postanowieniem termin zakończenia przedmiotowej sprawy wyznaczony został na dzień 27 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje; Kontroli sądów administracyjnych podlega bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach wskazanych w punktach 1- 4a art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012 r. , póz. 270) , dalej w skrócie p.p.s.a tj. w sytuacji braku wydania decyzji, zaskarżalnego postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa . Powyższe wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarga jest zasadna jakkolwiek nie wszystkie jej żądania zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest bezczynność zarzucana Prezydentowi Miasta K. w załatwieniu sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...] i [...] obr. [...] oraz wjazdem z działki [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. z wniosku J.B. z 8 maja 2015 r. Na wstępie należy wskazać że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, jeżeli pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w a rat 3 § 2 pkt 1-4 albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 §6 lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zadaniem sądu orzekające w sprawie ze skargi na bezczynność jest ocena czy w dacie wniesienia skargi na bezczynność oraz w dacie wydawania wyroku przez sąd organ pozostawał w bezczynności. Nadto w sytuacji stwierdzenia bezczynności organu obowiązkiem sądu jest także orzeczenie czy stwierdzona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i czy zasadne będzie wymierzenie organowi grzywny, a jeśli tak to ustalenie w jakiej wysokości. Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje * natomiast prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności ( por. : wyrok NSA z 17. 12. 2013 r. , sygn. akt l OSK 2114/13). Do terminu załatwienia sprawy przez Prezydenta M. K. , będącego organem l instancji w rozpoznawanej sprawie, odnoszą się wymogi określone w art. 35 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 ). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3) Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5). Trzeba również zważyć, że w toku postępowania administracyjnego jedną z podstawowych zasad jest także szybkość postępowania administracyjnego wyrażona w art. 12 § 1 i 2 kpa. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że wniesienie skargi na bezczynność Prezydenta M. K. w związku z postępowanie toczącym się z wniosku skarżącego z 8 maja 2015 r. zostało poprzedzone - stosownie do treści art. 37 §1 kpa - zażaleniem z 3 grudnia 2015 r. złożonym przez skarżącego do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. które Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , które postanowieniem z 13 stycznia 2016 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Prezydent M. K. pozostaje w bezczynności. Wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy wpłynął do organu w dniu 8 maja 2015 r., natomiast do dnia rozpoznania sprawy nie została wydana wnioskowana decyzja, jakkolwiek organ postanowieniami z 14 maja 2015 r. 27 października 2015 r. i 27 grudnia 2015 r. informował skarżącego o niemożliwości zakończenia sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1 i 2 kpa. Należy przy tym zaznaczyć, skarżący dokonał korekty wniosku o wydanie warunków zabudowy w dniu 27 maja 2015 r, a pismem z 29 czerwca 2015 r. sprostował nazwę przedsięwzięcia inwestycyjnego. Nadto należy wskazać, że skarżący - w związku z negatywnymi opiniami wydanymi przez zarządcę drogi tj.Zarząd Infrastruktury Komunikacyjnej i Transportu w zakresie prawidłowego dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną w zarządzie ZIKiT (ul. [...] ) i przekazanymi mu przez organ celem ustosunkowania się - pismem z 9 listopada 2015 r. rozszerzył zakres wniosku o wydanie warunków zabudowy o budowę fragmentu chodnika na odcinku od zachodniej granicy działki nr [...] do wschodniej granicy działki nr [...] . Skarżący dokonał w dniu 19 stycznia 2016 r. kolejnej korekty wniosku - po przekazaniu mu przez organ pisma ZIKiT z 28 grudnia 2015 r., w którym została podtrzymana negatywna opinia o wnioskowanej inwestycji - co w rozpoznawanej sprawie ma istotne znaczenie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że Prezydent M. K. uchybił obowiązkowi załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki gdyż opieszale kierował do podległych mu jednostek - w tym do ZIKiT- pism o wydanie opinii w przedmiocie inwestycji wnioskowanej do ustalenia warunków zabudowy. Na gruncie niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także kwestia przekazywania skarżącemu negatywnych opinii zarządcy z prośbą o zajęcie stanowiska. W ocenie sądu organ działał opieszale zarówno w zakresie zwracania się o takie opinie do podlegających mu jednostek, w tym ZIKiT-u jak i w przekazywaniu skarżącemu uzyskiwanych negatywnych opinii celem zajęcia przez inwestora stanowiska, l tak dysponując stanowiskiem skarżącego wyrażonym pismem z 9 listopada 2015 r. (ta sama data na prezentacje ) dopiero w dniu 4 grudnia 2015 r, a więc po upływie 24 dni zwrócił się ponownie do ZIKiT o opinię. Mając na uwadze, że ZIKiT jest jednostką Prezydenta M. K. opinie powinny być pozyskiwane niezwłocznie, podobnie jak ewentualne przekazanie ich inwestorowi celem wyrażenia stanowiska. Oceniając powyższe działania podejmowane przez organ w toku sprawy trzeba wskazać, ze organ miał obowiązek wyjaśnić wszelkie wątpliwości związane z rozstrzyganą sprawą, a w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy wiąże się to z dokonaniem ustalenia: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy , wynikających z przepisów odrębnych , 2) stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p.) Jak wynika z w/w przepisu a także art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wśród których w punkcie 2 jest wymóg dostępu terenu do drogi publicznej. Warto w ty m miejscu zwrócić uwagę, że podejmowane działania organu miały na celu wyjaśnienie wszelkich wątpliwości związanych z dostępem terenu wnioskowanej inwestycji do drogi publicznej z ewentualnym umożliwieniem inwestorowi zmodyfikowania wniosku stosownie do wskazań zarządcy drogi. Ponadto z kolejnych pism przekazywanych przez inwestora - po zapoznaniu się przez niego z negatywnymi opiniami Zł KIT i zawartymi w nich sugestiami - organ zasadnie wnioskował, że inwestor zmierza do zmodyfikowania wniosku o wydanie warunków zabudowy stosownie do przedłożonych mu opinii. Reasumując, skarżący niewątpliwie zasadnie wskazuje na przewlekłe prowadzenie sprawy przez Prezydenta M. K. a w szczególności opieszałe kierowanie pism zarówno do podległych mu jednostek w tym ZIKiT, jak do skarżącego. Trzeba przy tym wskazać, że działanie organu było nakierowane na zmianę wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie dostępu do drogi publicznej z uwagi na negatywne opinie zarządcy drogi. Wprowadzenie zmiany sugerowanej w pismach ZIKiT miałoby bowiem kluczowe znaczenie dla wnioskowanej decyzji. Zarazem jednak nie sposób nie zauważyć, że organ podejmował czynności przewlekle, w znacznych odstępach czasu i w dalszym ciągu sprawa nie została zakończona wydaniem rozstrzygnięcia. Z tych powodów sąd w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku zobowiązał Prezydenta M. K. do wydania aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przez skarżącego przedsięwzięcia. Jednocześnie w punkcie drugim wyroku sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uznając, iż bezczynność nie ma charakteru rażącego na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie orzeczono o wymierzeniu organowi grzywny, przy czym należy wskazać, że sąd może orzec w tym przedmiocie w przypadku stwierdzenia, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało charakter rażący. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.