II SO/Kr 17/06

Kraków, dnia 19 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. postanawia: umorzyć postępowanie. [...] 2006 r. K. W. wniósł o wymierzenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu [...] 2006 r. skierował do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Skarga ta nie została przez organ administracji przekazana adresatowi w ustawowym terminie 30 dni. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przesłał do sądu skargę K. W. wraz z odpowiedzią na skargę w dniu [...] 2006 r. i sprawa została zarejestrowana pod sygn. [...], a następnie przerejestrowana do repertorium SAB pod nr[...]. W dniu [...] 2007 r. zapadł wyrok uwzględniający skargę K. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ zaś, za którego pośrednictwem skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją wraz z aktami sprawy 1 odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia art. 54 § 1 i 2 ustawy o p.p.s.a. Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma charakteru represyjnego, lecz zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej. Dlatego też należy przyjąć, że przekazanie sądowi skargi nawet po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy o p.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy o p.p.s.a.