II SO/Kr 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [....] sp. z o.o. w W. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: I. wymierzyć Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla [....] w K. [....] grzywnę w wysokości 500 (pięćset) zł; II. zasądzić od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [....] w K. [....] na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wytwórnia [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym dla [....] w K. N.G. grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - za niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. nieprzekazanie skargi do Sądu w ustawowym terminie. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 19.09.2016 r. wysłał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [....] [....] . Komornik zwrócił skargę stwierdzając, że nadzór nad komornikami sądowymi powierzony został prezesowi sądu rejonowego, przy którym działa komornik, nie zaś Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że Komornik sądowy jest władzą publiczną i z tej racji obowiązany jest do udzielenia informacji publicznej (tak choćby wyrok WSA w Krakowie II SO/Kr 23/10). Należy również zaakcentować, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2004 r., sygn. akt SK 26/03, stwierdził, wprost, że Komornik jest władzą publiczną. Zatem, na podstawie art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie przez Komornika informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomimo upływu 15 dniowego terminu na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę (art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), Komornik nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wniosek Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [....] w K. wskazała, że wniosek o wymierzenie grzywny komornikowi jest bezpodstawny i bezzasadny. Jednocześnie poinformowała, że pismem z dnia 23.09.2016 r. zwróciła Wytwórni [....] sp. z o.o. skargę na bezczynność oraz przewlekłość w sprawie udzielenia informacji publicznej, nie przekazując jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Komornik uzasadnił swoją decyzję wskazując, że ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2005 nr 64 poz. 565 z późn. zm.) nie stosuje się do komorników sądowych. Ponadto pismem z dnia 23.09.2016 r. komornik poinformował skarżącego, że zgodnie z art. 3. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 1997 Nr 133 poz. 882 z późn. zm.) nadzór nad komornikami sądowymi powierzony został prezesowi sądu rejonowego, przy którym działa komornik, nie zaś Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto zgodnie z art. 767 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 1964 nr 43 poz. 296 z późn. zm.) na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, nie zaś do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. 1997 Nr 133 poz. 882 z późn. zm.) komornik wykonuje czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych, a inne czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie wskazano, że Wytwórnia [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. występuje jako trzeciodłużnik w sprawie prowadzonej przez komornika pod sygn. akt Km 12875/15, podając informacje co do przebiegu tego postępowania. Dalej wskazano, że w dniu 18.08.2016 r. do Kancelarii Komorniczej wpłynął mail, którego wydruk załączono do odpowiedzi na wniosek. Z treści maila nie wynika tak na prawdę, o co wysyłającemu podmiotowi chodzi i w jakiej sprawie zwraca się do tutejszego organu egzekucyjnego. Wszelkie wnioski składane w postępowaniu egzekucyjnym należy składać pisemnie albo ustnie do protokołu. Złożenie oświadczenia drogą elektroniczną nie wywołuje skutków prawnych w postępowaniu egzekucyjnym w obecnym stanie prawnym, tym niemniej w odpowiedzi na przedmiotowego maiła pracownik Kancelarii skontaktował się telefonicznie z Panem D.W. , w celu wyjaśnienia całej sytuacji. [....] Sp. z o.o. jako dłużnik zajętej wierzytelności z wynagrodzenia za pracę winna wszelkie oświadczenia składać w formie pisemnej na adres Kancelarii. Ponadto zdaniem organu egzekucyjnego mając na uwadze treść maila z dnia 18.08.2016 r. nie można przypisać temu oświadczeniu przymiotu jakiegokolwiek wniosku o charakterze publicznym. Konkludując komornik sądowy nie jest organem uprawnionym do interpretacji przepisów prawa, a do tego należałoby sprowadzić "wniosek" przesłany drogą mailową przez Wytwórnię [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak stanowi art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058; dalej ustawa powoływana jako u.d.i.p.) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W aktach niniejszej sprawy znajduje się skarga na bezczynność oraz przewlekłość w sprawie udzielenia informacji publicznej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [....] . Obie strony zgodnie przyznają, że skarga taka została wniesiona za pośrednictwem komornika, który jednak zwrócił ją skarżącemu zamiast przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym zostały spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu należy wskazać, że błędne jest przekonanie Komornika, iż nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 54 i 55 p.p.s.a., bowiem na jego czynności przysługuje skarga do sądu rejonowego, nie zaś do sądu administracyjnego nie ma znaczenia dla oceny zasadności wniosku. W licznych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że obowiązek przekazania skargi w określonym przepisami terminie jest niezależny od dokonanej przez organ oceny dopuszczalności czy też zasadności skargi. Na przykład postanowieniu z dnia 18 października 2013 r., sygn. I OZ 963/13 stwierdzono: "W tym miejscu wskazać należy, że organ za pośrednictwem którego została wniesiona skarga, zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego. Powinien to uczynić w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od tego czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Komornik jest organem władzy publicznej, zatem i na nim spoczywa obowiązek wynikający z powołanych przepisów i to niezależnie od oceny, czy ma on podstawy do działania w danej sprawie jako organ administracji publicznej". Podzielając powyższe poglądy należy jeszcze raz podkreślić, iż przesłanki wymierzenia grzywny zostały wyczerpująco wymienione w art. 55 § 1 p.p.s.a. jako "niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2", a więc niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. W licznych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że obowiązek przekazania skargi w określonym przepisami terminie jest niezależny od dokonanej przez organ oceny dopuszczalności czy też zasadności skargi. w postanowieniu z dnia 18 października 2013 r., sygn. I OZ 963/13: "W tym miejscu wskazać należy, że organ za pośrednictwem którego została wniesiona skarga, zawsze zobowiązany jest przekazać ją do sądu administracyjnego. Powinien to uczynić w terminie przewidzianym w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, niezależnie od tego czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd a nie organ, za pośrednictwem którego omawiany środek zaskarżenia jest wnoszony. Nawet uzasadnione przekonanie, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Komornik jest organem władzy publicznej, zatem i na nim spoczywa obowiązek wynikający z powołanych przepisów i to niezależnie od oceny, czy ma on podstawy do działania w danej sprawie, jako organ administracji publicznej". Podzielając powyższe poglądy należy jeszcze raz podkreślić, iż przesłanki wymierzenia grzywny zostały wyczerpująco wymienione w art. 55 § 1 p.p.s.a. jako "niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2". Chodzi więc wyłącznie o niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego, bez względu na to, czy skarga, której przekazania dotyczy opóźnienie będzie podlegała rozpoznaniu, czy też nie. Ze skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, która została zwrócona wnioskodawcy wynikało jednoznacznie, że jej adresatem jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a skarga została wniesiona w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Tym samym należało przesłać ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do WSA w Krakowie. Dopiero po jej otrzymaniu Sąd będzie badał jej zasadność, a w szczególności to, czy informacja objęta wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2016 r. faktycznie miała walor informacji publicznej i czy komornik wykonał obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy też pozostaje w bezczynności lub przewlekłości. Na obecnym etapie postępowania badanie tych okoliczności nie jest możliwe, a zatem również te fragmenty odpowiedzi na wniosek, które dotyczą tej kwestii pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o wymierzenie grzywny. Jednocześnie należy podkreślić, że wobec zwrotu skargi wnioskodawcy nie jest obecnie możliwe wykonanie przez Komornika obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Celem umożliwienia Komornikowi wykonania tego obowiązku wnioskodawca winien ponownie przesłać skargę. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2015 r.(M.P. z 2016 poz. 145) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3899,78 zł. Ustalając wysokość grzywny wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 postanowienia za podstawę biorąc art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.