II SO/Kr 21/06

Kraków, dnia 25 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu [...] 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ś. wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta K., postanawia umorzyć postępowanie. Wnioskiem z dnia 21 listopada 2006 r. A.S. wniosła o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta K. w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Skarżąca wskazała, że w dniu 17 sierpnia 2006 r. wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta K., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Prezydent Miasta K. przesłał do Sądu skargę na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 14 września 2006 r. i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Kr 90/06. Dowód: kserokopia skargi z poświadczoną datą wpływu do organu; Z woli ustawodawcy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ zaś, za którego pośrednictwem skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia art. 54 § 1 i 2 ustawy o p.p.s.a. Sąd ustalił, że skarga na bezczynność została przekazana przez Prezydenta Miasta K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 14 września 2006 r. i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 90/06. Należy stwierdzić, że regulacja zawarta w art. 55 p.p.s.a zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej, oznacza to że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji tego celu. Dlatego też należy przyjąć, że przekazanie sądowi skargi nawet po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy o p.p.s.a. oraz po złożeniu wniosku przez skarżącego o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postępowanie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy o p.p.s.a.