III SA/Kr 1016/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie WSA Ewa Michna (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. P. następcy prawnego J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 4 czerwca 2025 r. nr SKO-GiK-4161-2/25 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego A. P. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi A. P. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 4 czerwca 2025 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia 1 października 2024 r. w części obejmującej pkt I. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawny: Decyzją z dnia 1 października 2024 r. Burmistrz Miasta G.: w pkt. 1 zatwierdził ustalone na podstawie istniejących dokumentów granice pomiędzy nieruchomościami położonymi w G. obręb [...], oznaczonymi w ewidencji gruntów jako: - działka ewidencyjna nr [...], objętą jednostką rejestrową [...] będąca własnością Miasta G. - działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiąca własność D. N., D. N.1, J. N. oraz N. W. - działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością K. M. i K. M. - działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością K. O. - działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością A. O. - działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością J. P. oraz - punkcie trójmiedzy z działką nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością M. P. - punkcie trójmiedzy z działką nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością M. K. i R. J. W pkt 2 umorzył postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomościami położnymi w G. obręb [...], oznaczonymi w ewidencji gruntów jako: działka ewidencyjna nr [...], objętą jednostką rejestrową [...] będąca własnością Miasta G. działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością J. P. działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością M. O. działka ewidencyjna nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością M. S. oraz w punkcie trójmiedzy z działką nr [...], objętą jednostką rejestrową [...] będąca własnością Miasta G. w punkcie trójmiedzy z działką nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością K. M. oraz K. M. w punkcie trójmiedzy z działką nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Gorlicach prowadzona jest księga wieczysta nr [...] będąca własnością D. N., N. W., K. N. w pkt 3. przekazał z urzędu do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Gorlicach sporną sprawę graniczną dotyczącą ustalenia przebiegu granic na wymienionym w pkt 2 odcinku. J. P. (ojciec skarżącego) wniósł odwołanie od tej decyzji w części obejmującej pkt 1. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (dalej: Kolegium) stwierdziło niedopuszczalność odwołania, wyjaśniając, że powyższy środek zaskarżania nie przysługuje od decyzji orzekającej o rozgraniczeniu. W dniu 10 marca 2025 r. J. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2024 r., zarzucając decyzji: - nieważność z mocy prawa jako niezgodnej z art. 32 ust. 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, § 3 i 4 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz.U.1999 r. poz. 453) w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, a także art. 152 i 153 Kodeksu cywilnego - rażące naruszenie prawa - Burmistrz powielił bezkrytycznie błędy geodety prowadzącego czynności rozgraniczeniowe - błędne pouczenie co do możliwości złożenia odwołania od decyzji, skutkiem czego wnioskodawca został pozbawiony prawa kontynuowania postępowania przed Sądem w zakresie pkt I decyzji - niewykonalność w dniu jej wydania o charakterze trwałym. Decyzją z dnia 4 czerwca 2025 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 października 2024 r., w część obejmującej pkt I. W uzasadnieniu wskazało, że granica pomiędzy nieruchomościami określonymi w zaskarżonym pkt 1 decyzji została ustalona w oparciu o istniejące dokumenty, a nie w drodze ugody zawartej pomiędzy stronami, jak sugerował wnioskodawca. W protokole granicznym geodeta zaznaczył, że nakłaniał strony do zawarcia ugody, jednak ugoda nie została zawarta. Podstawę ustalenia granicy stanowił natomiast prowadzony przez Starostę Nowosądeckiego operat ewidencji gruntów i budynków miasta G. Z dokumentacji geodezyjnej wynikało, że w dniu 21 listopada 2023 r. odbyła się rozprawa graniczna, w trakcie której geodeta przy udziale stron obecnych na rozprawie okazał i pomierzył geodezyjnie w terenie punkty graniczne wynikające z aktualnej mapy ewidencji gruntów obr. [...] m. G. W ocenie geodety istniejące dokumenty dawały podstawę do ustalenia granicy na odcinku działki [...] z działką [...] od punktu trójmiedzy z działką [...] do punktu trójmiedzy z działką [...] oraz dla odcinka granicy działki [...] z działkami [...], [...], [...] od punktu trójmiedzy z działką [...] do punktu trójmiedzy z działką [...]. W protokole granicznym została wskazana granica wyznaczona przez punkty nr: 20004- 13228- D10408- D10397- D10348- D10290 oraz D10264- 13073- 607- 19971-D13565. Wnioskodawca (ojciec skarżącego) odmówił podpisania protokołu, natomiast pozostałe strony, które stawiły się na gruncie podpisały protokół graniczny. Dokumentacja rozgraniczeniowa przedmiotowych nieruchomości została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjno - kartograficznego. Ustosunkowując się do zarzutów wniosku Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, że działka ew. nr [...] stanowiła drogę gminną. Z pisma Burmistrza Miasta G. z dnia 25 października 2024 r. wynikało, że działka ta została zaliczona do kategorii dróg publicznych uchwałą nr XXIII/113/2004 Rady Miejskiej w G. z dnia 14 września 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 340 z dnia 10 listopada 2004 r.) - brak było przy tym dla niej urządzonej księgi wieczystej. W rejestrach gruntów dla Miasta G. założonej w 1982 r. - w jednostce rejestrowej nr 8 jako właściciel działki ew. nr [...] obręb [...] m. G. wpisany jest Urząd Miasta - drogi. W ocenie Kolegium, nie ulegało wątpliwości, że Gmina G. była stroną toczącego się postępowania. Odnosząc się do zarzutu, że w trakcie postępowania zmarł K. N., a organ bezpodstawnie przyjął, że jego następcami są: D. N., D. N.1, J. N. i N. W., Kolegium stwierdziło, że postępowanie organu I instancji zawierało w tym zakresie braki. Organ I instancji nie zażądał bowiem dokumentu potwierdzającego w sposób prawem przewidziany kto nabył spadek po zmarłym, tj. poświadczenia dziedziczenia, postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Informację o następcach prawnych zmarłego K. N. organ uzyskał od jednego z domniemanych następców prawnych tj. J. N. Na dzień dzisiejszy nie można jednak stwierdzić, że wskazani wyżej domniemani spadkobiercy nie byli stronami postępowania zakończonego ww. decyzją, a zatem nie można z tego powodu stwierdzić nieważności powyższej decyzji. Tylko w sytuacji, gdyby obecnie organ dysponował dokumentami potwierdzającymi, że ww. nie byli stronami postępowania zakończonego powyższą decyzją, to okoliczność taką można by rozważać w kategoriach nieważności określonej w art. 156 k.p.a. Kolegium ustaliło również, że Burmistrz Miasta G. rzeczywiście w uzasadnieniu decyzji wskazał, że na rozprawę graniczną stawiły się wszystkie prawidłowo wezwane strony postępowania, co nie jest prawdą, gdyż z protokołu granicznego wynika, że na rozprawę graniczną nie stawili się M. S. oraz M. P. Stwierdzenie to nie ma jednak wpływu na prawidłowość wydanej decyzji oraz treść podjętego rozstrzygnięcia. Pozostałe strony postępowania, które były obecne na rozprawie (z wyjątkiem wnioskodawcy) złożyły pod protokołem swoje podpisy (osobiście lub przez pełnomocnika). Kolegium stwierdziło też, że nie może ustosunkować się do zarzutu, że na gruncie nie był również obecny M. K . – współwłaściciel działki [...], gdyż jego podpis widnieje na protokole, a Kolegium nie jest uprawnione do weryfikacji prawdziwości tego podpisu. Kolegium przyznało ponadto, że w decyzji Burmistrza Miasta G. zostało zawarte błędne pouczenie o możliwości złożenia odwołania od całości decyzji, w sytuacji gdy odwołanie przysługuje jedynie od rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 decyzji, nieobjętej niniejszym odwołaniem. Zdaniem Kolegium błędne pouczenie dotyczące środków zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, a co za tym idzie, błędne pouczenie nie stwarza prawa do złożenia odwołania jeśli obowiązujące przepisy nie przewidują takiej możliwości. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy winny prawidłowo stosować. Stosownie do treści art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błąd w pouczeniu może w tej sytuacji stanowić podstawę do ubiegania się przed właściwym organem lub sądem o przywrócenia terminu do wniesienia prawidłowego środka zaskarżenia. Badając sprawę pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, w tym ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne Kolegium stwierdziło, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów, które stanowiły podstawę do jej wydania. Zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów, co jest zgodne z art. 33 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Kolegium dołączone dokumenty uzasadniały wydanie decyzji ustalającej granice nieruchomości w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Z woli ustawodawcy ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym przebieg spornych granic nie podlega kontroli w postępowaniu administracyjnym, które w tym zakresie ogranicza się do zbadania decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej, w art. 16 k.p.a., zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa (jeżeli by takie wystąpiły) pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani – tym bardziej – uznawanie za naruszające prawo sytuacji – gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Ponadto w postępowaniu nieważnościom ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a nie poprzedzające ją postępowanie. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie każde uchybienie popełnione przez organ może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Sam fakt, że ustalona granica jest niezgodna z wolą strony nie może przesądzać o tym, że wydana w tym zakresie decyzja jest dotknięta jedną z wad nieważności określonych w art. 156 k.p.a., w sytuacji, gdy zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającego jej wydanie postępowania wynika, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W skardze na powyższą decyzję J. P. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie treści art. 32 ust. 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego § 3 i 4 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, art. Art. 152 i 153 kodeksu cywilnego, a także treści art. 7 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust.2 ustawy o drogach publicznych przez błędne uznanie, że podjęcie uchwały nr XXIII/113/2004 przez Radę Miejską w G. pozwala na przyjęcie, że Gmina jest właścicielem działki ew. [...], skoro uprzednio nie legitymowała się prawem własności do tego gruntu, po którym przebiega droga i nie posiada aktualnie tytułu własności do tej drogę, o którym mowa w § 4 ww. rozporządzenia; 2. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust.2 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 2a ust.2 ustawy o drogach publicznych przez błędne uznanie, że podjęcie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych nie wymaga uprzedniego legitymowania się przez gminę prawem własności do gruntów, po których taka droga przebiega podczas podejmowania uchwały nr XXIII/113/; 3. naruszenie prawa materialnego, a to § 4 ww. rozporządzenia przez nieuprawnione przyjęcie, że D. N., D. N.1, J. N. oraz N. W. są spadkobiercami K. N., skoro brak stosownego orzeczenia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, ewentualnie notarialnego poświadczenia dziedziczeni; 4. naruszenie przepisów prawa, a to art. 33 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i art. 271 kk przez przyjęcie, że podpis na protokole granicznym pochodzi z ręki M. K.; 5. brak rozpoznania przez i Samorządowe Kolegium Odwoławcze pkt. 3 odwołania z dnia 10 marca 2025 r. od decyzji Burmistrza Miasta G. z dnia 1 październik 2024 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. J. P. zmarł 26 sierpnia 2025 r. Skarżący (A. P.) w piśmie z dnia 15 września 2025 r. podał, że jako jedyny następca prawny wstępuje do sprawy w charakterze skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Rację miał przy tym skarżący, że rozgraniczenie, w trakcie którego jako stronę – właściciela działki o nieustalonym stanie prawnym (brak księgi wieczystej, brak dokumentów potwierdzających prawo własności) potraktowano Gminę Miasta G. – stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na wstępie Sąd zaznacza, że w toku postępowania w przedmiocie nieważności decyzji (a takie zostało wszczęte w niniejszego sprawie) organy badają, wyłącznie czy istnieją przesłanki do wzruszenia decyzji, enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. Rację więc miało Kolegium, że nie wszystkie błędy przy wydawaniu decyzji mogą być podstawą do stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności mogły być więc tylko takie wady decyzji Burmistrza Miasta G. z 1 października 2024 r. w przedmiocie rozgraniczenia, które wymienione zostały w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a. Decyzja rozgraniczeniowa wydana na podstawie art. 33 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego jest decyzją ostateczną, a zatem zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. jej uchylenie lub zmiana, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. (por. wyrok SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 15/98, OSNAP 10/2000, poz. 378). Możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w trybie nadzwyczajnym nie stoi na przeszkodzie przewidziana w art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego możliwość żądania przekazania sprawy sądowi. Tryb przewidziany w tym przepisie – tj. żądanie przekazania sprawy sądowi w terminie dni 14 – tu od otrzymania decyzji o rozgraniczeniu otwiera bowiem drogę do rozpoznania sporu granicznego przez sąd powszechny i powoduje, że decyzja o rozgraniczeniu traci moc wiążącą. Sąd rozpoznający sprawę rozgraniczeniową w zasadzie nie kontroluje poprawności (legalności) postępowania przed organem administracji. Natomiast uruchomienie któregoś z trybów nadzwyczajnych otwiera drogę do kontroli decyzji o rozgraniczeniu przez organy administracji publicznej, pod względem istnienia przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 lub 156 § 1 k.p.a. Należy więc przyjąć, że w przypadkach, gdy strona administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego kwestionuje legalność decyzji administracyjnej z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub art. 156 § 1 kpa, wówczas do rozpatrzenia żądania wznowienia postępowania lub żądania stwierdzenia nieważności decyzji właściwe są organy administracji publicznej. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, tj. wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 pkt. 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności oznacza, że decyzja poddana weryfikacji jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (por. J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., art. 156). Z uwagi na powoływaną przez skarżącego podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta G. z 1 października 2024 r. w przedmiocie rozgraniczenia tj. wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. przypomnieć należy, że o rażącym naruszeniu prawa decyduje istnienie trzech przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który zasadniczo nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to takie, które są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z 9 lutego 2005r. OSK 1134/04). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2006r. I OSK 883/06 zauważa się, że rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę jego naruszenia i nie można utożsamiać tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Przedstawione wyżej zasady dotyczące ustalania, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, odnieść należy do kontrolowanego postępowania, dla którego kluczowe znaczenie mają przepisy Rozdziału 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i dokonanie kontroli decyzji Burmistrza Miasta G. z 1 października 2024 r. w przedmiocie rozgraniczenia celem stwierdzenia, czy nie jest ona dotknięta wada nieważności. Celem postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 29 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W rozpatrywanej sprawie – wbrew twierdzeniom Burmistrza Miasta G. zawartym w pkt 1 tiret pierwszy ww. decyzji Burmistrza Miasta G. z 1 października 2024 r. w przedmiocie rozgraniczenia – działka ewidencyjna nr [...] nie była własnością Miasta G. Działka ta do dnia rozpatrzenia niniejszej sprawy nie ma urządzonej księgi wieczystej, a jedynymi dokumentami, na które Gmina G. się powołała jako statuującymi jej prawo własności była uchwałą nr XXIII/113/2004 Rady Miejskiej w G. z dnia 14 września 2004 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg i ulic na terenie miasta G. zaliczonych do kategorii dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Małop. nr 340 z dnia 10 listopada 2004 r.). Uchwała ta nie stanowi podstawy do przyznania Gminie G. prawa własności do ww. działki ewidencyjnej, ponieważ żaden przepis prawa cywilnego lub administracyjnego nie wiążę praw własnościowych z faktem ustalania wykazu dróg i ulic w akcie stanowiącym jednostki samorządu terytorialnego (tu: uchwała rady miejskiej). Podkreślić należy, że skarżący kwestionował nawet posiadanie samoistne działki [...] przez Gminę G. Stwierdzając powyższe naruszenia Sąd przyjmuje, że mają one charakter naruszeń rażących, a to musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Kolegium naruszyło bowiem w sposób rażący art. 33 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przyjmując, że uchwała w przedmiocie wykazu nazw ulic może być podstawą "prawa własności" do działki wykorzystywanej jako droga publiczna, w sytuacji gdy nieruchomość ta w ogóle nie posiadała ustalonego stanu prawnego. W rezultacie Kolegium naruszyło również art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. przyjmując, że prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego wobec m.in. podmiotu, który nie posiada jakiegokolwiek tytułu prawnego do działki będącej przedmiotem rozgraniczenia – nie narusza w sposób rażący prawa. Sąd zwraca uwagę, że Kolegium powinno z większą uważnością badać decyzje rozgraniczeniowe, w sytuacji gdy jedną ze stron (uczestników postępowania) jest organ reprezentujący gminę (Burmistrz Miasta G.) powołującą się na kwestionowane przez skarżącego prawa właścicielskie i ten sam organ (Burmistrz Miasta G.) dokonuje rozgraniczenia. Sąd przyjął natomiast, że rację miało Kolegium, że pozostałe wady prawne decyzji lub postępowania rozgraniczeniowego – nie miały znaczenia kwalifikowanych wad prawnych. Szczegółowe uzasadnienie w tym zakresie nie ma przy tym znaczenia, skoro Sąd uwzględnił podstawowy zarzut skargi, co spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono stosowanie do treści art. 200 p.p.s.a. zasadzajac od Kolegium na rzecz skarżącego zwrot uiszczonej opłaty od skargi.