III SA/Kr 1026/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 19 maja 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. K. N. wniósł skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 19 maja 2016r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu pomocy materialnej w formie stypendium rektora dla najlepszych studentów. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu stwierdził, że skarga jest zasadna, a zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na pytanie Sądu, czy w związku z treścią odpowiedzi na skargę została lub będzie wydana, w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję, Rektor Uniwersytetu przesłał swoją decyzję z dnia 13 września 2016r. nr [...], którą zmienił decyzję z dnia 19 maja 2016r. nr [...] i przyznał K. N. stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2015/2016, tj. na okres od marca do czerwca 2016r. w kwocie 650 zł miesięcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Rektor Uniwersytetu decyzją z dnia 13 września 2016r. nr [...] uwzględnił skargę K. N. i zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2015/2016, tj. na okres od marca do czerwca 2016r. w kwocie 650 zł miesięcznie. Należy uznać, że wydana przez Rektora Uniwersytetu decyzja z dnia 13 września 2016r. spowodowała, że decyzje tego organu z dnia 19 maja 2016r. oraz z dnia 21 kwietnia 2016r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 13 września 2016r. wyraźnie powołano się na art. 54 § 3% p.p.s.a. Analiza treści tej decyzji nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że intencją Rektora było wydanie decyzji uwzględniającej skargę oraz że powodem takiego działania było uznanie, że poprzednia decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. -wzruszającej decyzję ostateczną zaskarżaną do sądu administracyjnego powoduje, iż skarga skierowana do sądu traci swój byt (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013r., sygn. akt II GSK 2367/13). Wobec bowiem uwzględnienia skargi przez organ, postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane przez tę skargę staje się bezprzedmiotowe, z uwagi na brak decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. W tych okolicznościach sąd zmuszony był do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w ramach art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2008r., sygn. akt l FSK 1189/08). Należy też dodać, że ewentualne późniejsze uchylenie przez sąd administracyjny decyzji autokontrolnej skutkuje następnie tym, że odżywa zarówno decyzja organu, jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany przekazać skargę na decyzję poprzednio wydaną wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przyjmuje się również, że obowiązek rozpoznania przez sąd administracyjny skargi złożonej na decyzję ostateczną aktualizuje się pomimo tego, że wcześniej wydane zostało postanowienie o umorzeniu postępowania. Prawomocność materialna postanowienia wydanego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zostaje wzruszona wskutek prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na decyzję autokontrolną. W rezultacie uchylenie decyzji autokontrolnej oznacza, że postępowanie zainicjowane pierwotną skargą nie jest już bezprzedmiotowe i musi toczyć się według zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. J.P. Tarno, Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, s. 179; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1552/10; wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 810/10). Wobec zatem faktu, że skarga została uwzględniona przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć. Jak wynika bowiem z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a.