III SA/Kr 1029/04

WyrokWSA w Krakowie2006-06-07

Skład orzekający: Tadeusz Wołek, Krystyna Kuztner, Bożenna Blitek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy doręczenie decyzji administracyjnej poprzez awizowanie, w sytuacji gdy adresat przebywał w areszcie śledczym i nie miał możliwości odebrania przesyłki, jest skuteczne i rozpoczyna bieg terminu do wniesienia odwołania?
Ratio decidendi
Doręczenie zastępcze decyzji administracyjnej poprzez awizowanie nie jest skuteczne, jeśli adresat nie miał obiektywnej możliwości zapoznania się z pismem, np. z powodu przebywania w areszcie śledczym. W takiej sytuacji organ powinien rozważyć ustanowienie kuratora procesowego. Skuteczne doręczenie jest warunkiem rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania.
Stan faktyczny
Organ pierwszej instancji orzekł o wymeldowaniu G. M. z pobytu stałego. Decyzja została wysłana na dwa adresy, w tym adres wskazany po zwolnieniu z aresztu śledczego, i zwrócona przez pocztę z adnotacją "nie podjęto w terminie". Wojewoda uznał pismo G. M. za odwołanie, ale postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia, uznając decyzję za skutecznie doręczoną poprzez awizowanie. G. M. złożył skargę do WSA, kwestionując skuteczność doręczenia i wnosząc o przywrócenie terminu.
Rozstrzygnięcie
Uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kuztner WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 9 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokat T. C. kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Decyzją z dnia [...] 2002 r. Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz.U. Nr 87 poz. 960 z dnia 24 sierpnia 2001r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - orzekł o wymeldowaniu G. M. z pobytu stałego w [...] przy ul. A. W uzasadnieniu decyzji organ meldunkowy wskazał, że najemcą przedmiotowego mieszkania jest A. M., który złożył wniosek o wymeldowanie G. M. W przedmiotowym mieszkaniu nikt nie zamieszkiwał na stałe, co najmniej od 2001 r. i mieszkanie stało otwarte. W [...] 2001 r. została dokonana przez administrację budynku dezynfekcja mieszkania. Po usunięciu wszystkich rzeczy przez A. M., administracja zamknęła lokal i klucze są w jej posiadaniu. Fakt niezamieszkiwania G. M. w miejscu zameldowania potwierdzony został przez Komisariat Policji. Organ meldunkowy ustalił także, iż G. M. przebywał w aresztach śledczych od [...].2001 r. do [...].2002 r. Odebrał korespondencję w Areszcie Śledczym w [...], jednak nie udzielił żadnych wyjaśnień. Przed aresztowaniem, od pewnego czasu nie przebywał już w przedmiotowym mieszkaniu. Po opuszczeniu aresztu śledczego nie skontaktował się z administracją, nie odebrał kluczy, jak również nie zamieszkał w tym mieszkaniu. Przy zwalnianiu z aresztu śledczego, jako miejsce pobytu podał adres [...] ul. B. G. M. wzywany do organu celem zapoznania się z aktami sprawy i udzielenia wyjaśnień zarówno na adres dotychczasowego miejsca zameldowania jak i na adres [...] ul. B, nie odebrał korespondencji. G. M. przesłał do organu meldunkowego pismo nadane w placówce pocztowej w dniu [...] 2004 r.- nazwane wyjaśnieniem, przesłane następnie do Wojewody [...], w którym kwestionuje prawidłowość wydanej przez organ I instancji decyzji meldunkowej. Na kopercie zawierającej przesyłkę widnieje adres nadawcy: Areszt Śledczy w [...] ul. [...]. Wojewoda [...] uznając powyższe pismo za odwołanie od decyzji organu meldunkowego, postanowieniem z dnia 9 września 2004 r. na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, pozostawiając odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji stronie. Wydana w sprawie decyzja wysłana została na adres pobytu stałego G. M. oraz na adres, który wskazał jako miejsce pobytu po zwolnieniu z Aresztu Śledczego w dniu [...] 2002 r. tj. ul. B w [...]. Doręczenie decyzji nastąpiło w myśl przepisu art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wobec niemożności doręczenia powyższą przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym [...], a zawiadomienie o tym fakcie doręczyciel pozostawił w dniu [...] 2002 r. w skrzynce pocztowej mieszkania adresata. Wysłana decyzja na powyższe adresy awizowana była dwukrotnie. Jeżeli zatem przesyłkę - w ocenie organu odwoławczego-złożono w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2002 r. na okres 7 dni i pozostawiono wiadomość o tym adresatowi w skrzynce pocztowej, to po upływie tego terminu przesyłkę tą uważa się za prawidłowo doręczoną, co nastąpiło w dniu [...] 2002 r. Termin do złożenia odwołania upłynął zatem w dniu [...] 2002 r. G. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu skargi podjął polemikę ze stanowiskiem organu w zakresie skuteczności doręczenia poprzez awizowanie przesyłki zarzucając, że nie powinien być dyskryminowany tylko z tego powodu, że nie odebrał przesyłki. Ponadto zarzucił, że w jego ocenie nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania z art. 15 ust 2 ustawy meldunkowej a w szczególności trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu. W chwili obecnej przebywa nadal tymczasowo w Areszcie, ale pragnie mieszkać pod dotychczasowym adresem po opuszczeniu Zakładu Karnego. W skardze zawarł także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji polemizując ze sposobem doręczenia i podnosząc, że zaskarżonej decyzji nigdy nie otrzymał. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Usunięcie z obrotu prawnego postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny-zgodnie z ustawowymi kompetencjami - bada, czy treść zaskarżonego postanowienia jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jego wydania było niewadliwe i rzetelne, przy czym zgodnie z dyspozycją art. 134 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednak nie w pełni z przyczyn w skardze wskazanych. Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji stronie. Wskazany przepis uzależnia jednak rozpoczęcie biegu terminu od czynności doręczenia, która musi być skuteczna a więc dokonana w sposób określony w przepisach rozdziału 8 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji nie zostało dokonane w sposób w tych przepisach określony. Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie decyzji nastąpiło w myśl przepisu art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wobec niemożności doręczenia przesyłkę pozostawiono w Urzędzie Pocztowym [...] a zawiadomienie o tym fakcie doręczyciel pozostawił w skrzynce pocztowej mieszkania adresata. Decyzja wysłana na pozostające w dyspozycji organu meldunkowego adresy, awizowana była dwukrotnie. Jeżeli zatem przesyłkę - w ocenie organu odwoławczego- złożono w urzędzie pocztowym na okres 7 dni i pozostawiono wiadomość o tym adresatowi w skrzynce pocztowej, to po upływie tego terminu przesyłkę tą uważa się za prawidłowo doręczoną. Nie można z tą argumentacją się zgodzić. Organ I instancji dysponował dwoma adresami miejsca pobytu skarżącego-adresem zameldowania stałego, którego dotyczyło postępowanie o wymeldowanie pod którym skarżący, jak wynikało z ustaleń nie przebywał od dłuższego czasu oraz adresem, który wskazał skarżący przy zwalnianiu z aresztu. Na te dwa adresy zostały wysłane przesyłki zawierające decyzję pierwszoinstancyjną. Jak wynika z zalegających w aktach administracyjnych przesyłek zwróconych przez doręczający urząd pocztowy, przesyłkę dwukrotnie wysłaną na adres stałego zameldowania a także na wskazany przez skarżącego przy zwalnianiu z aresztu adres, doręczający urząd pocztowy zwrócił z widniejącą na pieczątce, której odcisk umieszczono na kopercie zawierającej przesyłkę, adnotacją "zwrot-nie podjęto w terminie". Na odwrotnej stronie tych kopert widnieją też odciski pieczęci o nieobecności adresata w dniu [...] 2002 r. oraz odręczne adnotacje o powtórnym awizowaniu w dniu [...]. Tylko na jednym z druków dołączonych do koperty zawierającej przesyłkę doręczyciel zakreślił adnotację, że wobec niemożności doręczenia przesyłki złożył ją w urzędzie pocztowym a informację o tym pozostawił w skrzynce pocztowej. Taki sposób doręczenia nie jest zgodny z zasadami doręczenia zastępczego określonymi w przepisie art. 44 kpa zgodnie z którym, zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej. Należy zauważy, że w przypadku dwóch przesyłek powyżej opisanych, doręczyciel nie poczynił stosownych adnotacji na drukach do przesyłek dołączonych, o zawiadomieniu i sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu przesyłek w urzędzie pocztowym. Brak w aktach potwierdzenia, że doręczyciel pocztowy pozostawił na drzwiach mieszkania adresata lub w skrzynce pocztowej informację o złożeniu decyzji w urzędzie pocztowo-telekomunikacyjnym na okres siedmiu dni albowiem "potwierdzenie odbioru" nie zostało przez niego w sposób wyczerpujący i wystarczający do uznania "awiza" za skutecznie wypełnione. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że decyzja została doręczona w trybie art. 44 kpa(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1998 r. I SA/Gd 1457/96). Samo awizowanie przez pocztę przesyłki poleconej nie może być uznane za równoznaczne z wypełnieniem obowiązków określonych w art.44 kpa(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 6 stycznia 1966 r., I SA/Lu 1396/97). Nie można też nie zauważyć, że skutki doręczenia zastępczego wynikające z art.44 §2 kpa mogą być obalone przeciwdowodem potwierdzającym, że adresat pisma nie miał obiektywnej możliwości zapoznania się z pismem doręczonym w trybie art.44 kpa(wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2004 r. sygn. akt III S.A. 1650/2002). Organ I instancji w rozpoznawanej sprawie ustalił, że w przedmiotowym mieszkaniu skarżący nie zamieszkiwał, co najmniej od 2001 r. i sytuacja taka miała miejsce także w toku postępowania skoro skarżący przebywał w aresztach śledczych od [...].2001 r. do [...].2002 r. Po opuszczeniu aresztu śledczego skarżący nie skontaktował się z administracją, nie odebrał kluczy, nie zamieszkał w tym mieszkaniu natomiast a przy zwalnianiu z aresztu, jako miejsce pobytu podał adres [...] ul. B. G. M. wzywany do organu celem zapoznania się z aktami sprawy i udzielenia wyjaśnień zarówno z dotychczasowego miejsca zameldowania jak i z adresu [...] ul. B, nie odebrał korespondencji. W tej sytuacji próby doręczenia przesyłek na powyższe adresy nie można uznawać za celowe i skuteczne i trafny jest w ocenie Sądu, zarzut skarżącego, że nie otrzymał decyzji organu I instancji. Ponadto te ustalenia wskazywały, że zachodziła wątpliwość, co do miejsca pobytu skarżącego pod kątem możliwości dokonania skutecznego doręczania pism w postępowaniu administracyjnym i brania udziału w sprawie w charakterze strony. Tym samym zachodziła konieczność rozważenia przez organy sprawę prowadzące, na tym etapie postępowania, potrzeby złożenia wniosku na podstawie art.34 §1 kpa do Sądu o wyznaczenie kuratora procesowego w trybie art. 184 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dla osoby nieobecnej. Konieczność rozważenia takiego wniosku potwierdzona była także tym, że wszystkie przesyłki w toku postępowania przed organami obu instancji wysyłane na adres meldunkowy skarżącego były przez pocztę zwracane, zawierając wady identyczne jak w przypadku doręczenia decyzji organu I instancji. Wprawdzie w toku postępowania przed organem meldunkowym zostało dokonane skutecznie jednokrotne doręczenie skarżącemu na adres Aresztu w [...], jednakże doręczenie to dotyczyło przesyłki zawierającej pytania organu niezwiązane z ewentualnym pouczeniem skarżącego o treści art.41 kpa w zakresie obowiązku powiadamiania organu o każdej zmianie miejsca zamieszkania i skutków niewykonania tego obowiązku. Dlatego też, uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) - orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art.250 tej ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło