III SA/Kr 1055/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. R. "A" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [ ] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane. wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2014 r. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 7, pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262 z późn. zm.) oraz Ip. 2.1 i 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na M. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno Handlowo Usługowo Transportowa "A" M. R., kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. Organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 31 sierpnia 2013 r. w K na drodze lokalnej prowadzącej do Z została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. J., który w imieniu i na rzecz przewoźnika drogowego M. R., wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób na linii regularnej. Organ II instancji wskazał, że w/w pojazd został zatrzymany do kontroli tuż po zakończeniu wykonywania usługi przewozu osób na al. K przy numerze [...]. Kierowca rozpoczął wykonywać przewóz osób z przystanku B. Organ II instancji stwierdził, że kontrolujący na podstawie informacji uzyskanych podczas przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz pisemnego oświadczenia złożonego przez osobę korzystającą z usługi przewozu ustalili, że strona wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób na linii regularnej o długości linii komunikacyjnej do 50 km. Organ II instancji stwierdził, że w toku kontroli dokonano oględzin pojazdu w obecności kierującego. Stwierdzono, że autobus o nr rej. [...] był wyposażony w tablicę kierunkową czołową o treści: "Z-PARKING". Tablica zawierała strzałki kierunkowe sugerujące, że autobus wykonuje przewóz w obie strony. Pojazd ten nie posiadał jednak tablicy kierunkowej bocznej. Organ II instancji dodał, że w dniu 21 września 2013 r. została przeprowadzona dodatkowa obserwacja rodzaju wykonywanych przez autobus o nr rej. [...] przewozów. Organ II instancji wskazał, że w wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia: 1. wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym - organ II instancji wskazał, że kierowca okazał kontrolującemu tylko wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Nie dysponował natomiast zezwoleniem udzielonym stronie na wykonywanie przewozu regularnego. Organ II instancji nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się, że przewóz ten miał charakter okazjonalny. Po pierwsze, przewóz ten był przewozem publicznym, skierowanym do nieoznaczonego kręgu podmiotów. W szczególności pasażer nie musiał być osobą zwiedzającą Z, czy osobą powiązaną w jakiś inny sposób z Z. Każda osoba zainteresowana tym przewozem mogła z niego skorzystać. Po drugie, kontrolowany przewóz był przewozem osób i ich bagażu. Po trzecie, przewóz odbywał się w określonych odstępach czasu. Przewozy odbywały się w tych dniach, kiedy taka była wola przewoźnika, w weekendy i dni wolne od pracy. Zdaniem organu II instancji, skoro odbywały się one wtedy, kiedy była sprzyjająca pogoda i potencjalnie duże zainteresowanie pasażerów takimi wyjazdami, uznać trzeba, że odbywały się one cyklicznie, niemal w każdy weekend i dzień wolny od pracy w sezonie od wiosny do jesieni. Ponadto przewozy te były skorelowane z godzinami otwarcia Z w K (od 9:00 do 18:30 - fakt powszechnie znany). Organ II instancji wskazał, że z obserwacji z dnia 31 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 21 września 2013 r., z wykresówek, z zeznań kierowcy i z wyjaśnień strony wynikało, że przewozy odbywały się w sposób regularny, cykliczny, choć nie o stałych, z góry określonych porach. Organ II instancji podkreślił, że w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym nie ma mowy o stałych, z góry określonych porach przejazdów, lecz że przewozy regularne mają odbywać się w określonych odstępach czasu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Po czwarte, kontrolowany przewóz odbywał się ściśle z góry określoną trasą (z parkingu do kas Z). Po piąte, przewóz odbywał się na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Strona bowiem świadczyła usługi objęte art. 1 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe (był to przewóz osób podlegający tej ustawie, wykonywany odpłatnie na podstawie umowy zawieranej między przewoźnikiem a daną osobą korzystającą z tego przewozu). Za nietrafne organ II instancji uznał powoływanie się przez odwołującego się na art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE L z 2009 r. nr 300, s. 88 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że według tego przepisu "usługi okazjonalne" oznaczają usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. Natomiast na gruncie niniejszej sprawy nie występowała, zdaniem organu II instancji, taka sytuacja, aby przewóz obejmował przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy (przedstawicieli Z) lub samego przewoźnika. Przewóz obejmował bowiem osoby chętne, które z własnej woli zdecydowały się na dany kurs, niekoniecznie związany z wejściem do Z. Skoro więc w przedmiotowej sprawie nie można przypisać tej cechy kontrolowanym przewozom, to zdaniem organu, nie można ich uznać za usługi okazjonalne w rozumieniu przytoczonego przepisu. Natomiast w art. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia zawarto definicję usług regularnych, zgodnie z którą usługi regularne oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki. W ocenie organu instancji, kontrolowany przewóz spełnia wszystkie przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ l instancji miał na uwadze, że stronę wiązała z dyrekcją Z umowa ustna. Jednak zdaniem organu, fakt istnienia tej umowy nie świadczy o tym, że kontrolowany przewóz nie był regularny. Nawet jeśli bowiem umowa ta dawała możliwość dokonywania zmian w zakresie trasy (np. poprzez skrócenie jej, jeżeli takie byłoby życzenie dyrekcji Z, poprzez zmianę miejsca początkowego czy końcowego), to i tak takie uprawnienie ze strony dyrekcji nie świadczy o tym, że faktycznie wykonywany przewóz nie był regularny, a okazjonalny. Kontrolowany przewóz odbywał się zresztą zawsze na stałej trasie, nie był skracany, jego miejsce początkowe i końcowe było stałe. Organ II instancji uznał zatem, że organ l instancji prawidłowo zastosował art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji stwierdził, że fakt wykonywanie przez stronę przewozu regularnego potwierdza również dokumentacja przesłana przez stronę na wezwanie organu odwoławczego, tj. wykresówki, harmonogram czasu pracy M. J. w sierpniu 2013 r. oraz zaświadczenia o działalności na czas odbywania odpoczynków. 2. wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego - organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13, czołową i boczną. W omawianym przypadku autobus nie posiadał jednak tablicy kierunkowej bocznej, a jedynie tablicę kierunkową czołową o treści: "Z - PARKING", która zawierała strzałki kierunkowe sugerujące, iż autobus wykonuje przewóz w obie strony. Organ II instancji stwierdził, iż z zeznań kierowcy wynikało, że autobus nie posiadał tablicy bocznej kierunkowej, ponieważ pracodawca nie wyposażył go w taką tablicę. Organ II instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organ l instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego, organ l instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji), dokonał właściwej oceny dowodów, a w oparciu o całokształt materiału dowodowego poczynił ustalenia faktyczne (istotne dla rozstrzygnięcia) i na ich podstawie wyciągnął właściwe wnioski. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego M. R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Produkcyjno Handlowo Usługowo Transportowa "A" M. R., wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, wykonywane przez niego przewozy nie mają charakteru przewozu regularnego ani regularnego specjalnego, wykonywane są one bowiem na skutek umowy między nim jako przewoźnikiem a władzami Z w K. Skarżący wyjaśnił, że przewozy wykonywane są w wyniku telefonicznej prośby władz Z, po której udostępnia on pojazd do wykonywania przewozu. Skarżący zaznaczył, że przejazd rozpoczyna się po zebraniu odpowiedniej liczby zainteresowanych pasażerów, nie ma wyznaczonych godzin odjazdów i przyjazdów, nie są też wyznaczone konkretne dni, w których ze stuprocentową pewnością przewóz będzie wykonywany, a zatem przewóz nie jest wykonywany w z góry określonych odstępach czasu, o których mowa w art. 4 pkt 7. Zdarza się też, że trasa przejazdu na prośbę pasażerów ulega skróceniu, bądź przedłużeniu. W związku z powyższym skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że wykonywane przez niego przewozy miały charakter regularny lub cykliczny, tylko dlatego, że odbywały się one wtedy, gdy była sprzyjająca pogoda i duże zainteresowanie pasażerów, niemal w każdy weekend i dzień wolny od pracy w sezonie od wiosny do jesieni. W ocenie skarżącego, wykonywany przez niego przewóz nie jest też przewozem regularnym specjalnym czy wahadłowym. W związku z tym skarżący uważa, że przewóz ten można zakwalifikować tylko i wyłącznie jako przewóz okazjonalny (art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym). Skarżący stwierdził, że organ II instancji dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego poprzez branie pod uwagę tylko wyrwanych wybiórczo z kontekstu poszczególnych zdań z zeznań kierowcy, jak też poszczególnych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego, żaden z dowodów przytoczonych przez organ II instancji nie wskazuje na wykonywanie przez niego regularnych przewozów na danej trasie. W związku z tym skarżący uważa, że organ II instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył materiału dowodowego. Skarżący uważa, że organ wydając zaskarżoną decyzję winien był wnikliwie zbadać cały stan faktyczny, nie zaś jedynie przytoczyć okoliczności przemawiające na jego niekorzyść jako strony postępowania. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie wskazał również w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, z jakiego powodu przeprowadził wybiórczo analizę materiałów dowodowych, jak też dlaczego uznał, że "wykresówki nie są potrzebne", gdy to na ich podstawie mógłby np. stwierdzić brak cechy regularności i stałości przewozów. Organ nie odniósł się do korzystnych dla skarżącego materiałów dowodowych, a wręcz pominął je całkowitym milczeniem. Ponadto skarżący podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym nie ma możliwości uzyskania zezwolenia na wykonywanie przewozów nieregularnych w przypadku nasilenia ruchu turystycznego, wykonywanych tylko w poszczególne weekendy i dni wolne, niemal wyłącznie podczas ładnej pogody. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ II instancji stwierdził, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne zawierało wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym organ II instancji uważa, że brak jest podstaw do uwzględnienia tych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., cytowana dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Na wstępie należy podkreślić, że spór w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji prawnej wykonywanego przez stronę skarżącą przewozu, a mianowicie tego, czy jest to tzw. przewóz regularny w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013r., poz. 1414 z późn. zm.). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 pkt 7 tej ustawy przewóz regularny oznacza publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Przewozem regularnym specjalnym natomiast jest niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9), a przewozem wahadłowym jest wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, jeżeli każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego oraz jeżeli miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10). Z art. 4 pkt 11 wynika natomiast, że przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego jest przewozem okazjonalnym. Art. 18b ust. 1 pkt 1 tej ustawy wśród warunków przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wskazuje wymóg podawania rozkładu jazdy do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych. Z kolei z art. 2 ust. 2 ustawy dnia z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012r, póz. 1173 z późn. zm.) wynika, że przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. Mając na względzie treść przytoczonych powyżej definicji ustawowych należy uznać, że w niniejszej sprawie nieprawidłowo zakwalifikowano wykonywany przez stronę skarżącą przewóz jako przewóz regularny. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że aby określony rodzaj przewozu uznać za regularny, muszą być spełnione następujące warunki: ustalenie rozkładu jazdy określającego godziny wykonywania przewozu, podanie tego rozkładu do publicznej wiadomości, określenie przystanków, na których zgodnie z rozkładem odbywa się wsiadanie i wysiadanie pasażerów oraz ustalenie cennika opłat podanego do publicznej wiadomości (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2012r., III SA/Kr 961/11, Lex nr 1121677). Skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wyjaśnił specyfikę świadczonych przez siebie usług przewozowych. Wskazał, że przejazd rozpoczyna się po zebraniu odpowiedniej liczby zainteresowanych pasażerów, nie ma wyznaczonych godzin odjazdów i przyjazdów, nie są też wyznaczone konkretne dni, w których ze stuprocentową pewnością przewóz będzie wykonywany, jest to bowiem uzależnione od pogody i potrzeb, sygnalizowanych mu telefonicznie przez władze Z. Należy zatem uznać, że przewóz ten nie stanowił przewozu regularnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Przewóz ten wykonywany był bez rozkładu jazdy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przewozowe. Wbrew twierdzeniu organu, nie można w niniejszej sprawie uznać, że przewóz był wykonywany w określonych odstępach czasu, albowiem te odstępy czasu nie zostały określone z góry, lecz były uzależnione od ilości chętnych, pogody i pory roku. Regularność, o której mowa w art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, musi "przekładać się" na możliwość ustalenia stałego i niezmiennego rozkładu jazdy, powiązanego z zatrzymywaniem się na określonych w nim przystankach, który to rozkład jazdy mógłby być trwale zaakceptowany przez organ udzielający zezwolenia na przewozy regularne, zgodnie z art. 18, 20 i 22 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 82/08, LEX nr 472213). Sam organ przyznał w decyzji, że przewóz nie był wykonywany o stałych, z góry określonych porach. Niezasadny jest zatem pogląd przyjęty w zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie przewóz był wykonywany regularnie, tzn. w określonych odstępach czasu. Z uwagi na brak regularności i stałego rozkładu jazdy, uznać należy, że organy administracyjne nieprawidłowo przyjęły, że skarżący wykonuje przewóz regularny. Zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 2 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją błędnego zakwalifikowania świadczonych przez skarżącego usług przewozowych jako przewozu regularnego było też wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013r., poz. 951 z późn. zm.), albowiem pojazd, którym był wykonywany przewóz, nie był pojazdem regularnej komunikacji publicznej, nie musiał być zatem wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13 tego rozporządzenia, tj. w tablicę czołową i boczną. W niniejszej sprawie nie zachodziły zatem podstawy do wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 oraz Ip. 2.1 i 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z art. 4 pkt 7, pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 87 ust. 1 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone przez organy administracyjne w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało regularności przewozu, nie wykazano bowiem określonych, stałych odstępów czasu, trafnie więc skarżący zarzuca naruszenie art. 77, art. 80 i art. 107 §1 i §3 kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. -jak w pkt l wyroku. Orzeczenie o braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a. -jak w pkt II wyroku.