III SA/Kr 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawie ze skargi K. J. na Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1032/08 postanawia: oddalić wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 października 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd uznał, że wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził m.in. że, nawet biorąc pod uwagę fakt, że skarżący polecił pełnomocnikowi nie podejmować żadnych czynności bez konsultacji z nim, to od dnia 16 czerwca 2012 r. (opuszczenie przez skarżącego szpitala) do dnia upływu terminu do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tj. do dnia 22 lipca 2012 r. upłynęło kilka tygodni. W tym czasie skarżący korzystał z pomocy pełnomocnika z urzędu, a zatem obiektywnie złożenie skargi za jego pośrednictwem w terminie było możliwe. Z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku wynika zatem, że skarżący nie wykazał, że po dniu 16 czerwca 2012 r. znajdował się w takim stanie, że nie mógł skonsultować się z pełnomocnikiem w zakresie wnoszonej skargi. W dniu 2 listopada 2012 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżący złożył osobisty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że rzeczywiście zalecił aby pełnomocnik nie podejmował żadnych czynności bez uprzedniej z nim konsultacji jednak dążył do jak najszybszego wniesienia skargi. Stwierdził, że w maju 2012 r. przekazał pełnomocnikowi potrzebne dokumenty, a także był w kancelarii i omówił z nim sprawę. Zdaniem skarżącego było to wystarczające do wniesienia skargi, a zatem pełnomocnik miał możliwość dokonania tej czynności w przepisanym terminie. Zdaniem skarżącego-pełnomocnik zaniechał tego jedynie przez własne zaniedbanie, zrzucając jednocześnie odpowiedzialność na skarżącego. Zdaniem skarżącego nie może on ponosić odpowiedzialności za wadliwe i niestaranne działania pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie kolejny wniosek skarżącego (tym razem złożony osobiście) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z 26 października 2012 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej - "P.p.s.a.", który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Wniosek taki może być uwzględniony tylko jeśli nastąpiła zmiana okoliczności, które stanowiły podstawę orzeczenia wydanego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Powyższy przepis - jak podkreślono w doktrynie - uzależnia możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowanie w sprawie od zmiany okoliczności sprawy, a zatem nie tylko tych okoliczności, które sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, ale również takich okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż, to które zostało wydane wcześniej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 382). Analiza wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2012 r. wskazuje, że skarżący nie wykazał aby doszło do zmiany okoliczności sprawy, będących podstawą do wydania postanowienia z dnia 26 października 2012 r., ani też nie wskazał nowych okoliczności, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści niż zapadłe. Z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wskazuje nie tylko swoje problemy zdrowotne ale również opieszałość pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Jego zdaniem, w maju 2012 r., a zatem długo przed terminem do wniesienia skargi (który upływał w dniu 22 lipca 2012 r.) skarżący przesłał pełnomocnikowi konieczne dokumenty oraz spotkał się z nim w celu omówienia sprawy. Ponadto skarżący upatruje przyczynę uchybienia terminu w tym, że pełnomocnik błędnie przyjął, że wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dotyczyła orzeczenia z dnia 14 września 2010 r., a nie z dnia 28 maja 2010 r. Przedstawione okoliczności wskazują, że nie zaistniała przesłanka, która dawałaby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 26 października 2012 r. Skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nastąpiło bez jego winy. Sąd wskazuje, że wszelkie czynności podjęte przez pełnomocnika czy też ewentualnie dokonane uchybienia obciążają mocodawcę, w którego imieniu i na którego rzecz działa pełnomocnik. Zatem, w kwestii przywrócenia terminu, nie mogły okazać się skuteczne zarzuty dotyczące ewentualnych zaniedbań pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 w zw. z art. 86 P.p.s.a.