III SA/Kr 1071/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. – K. działającej w imieniu własnym oraz małoletnich dzieci P. K. i R. K. na decyzję Wojewody z dnia 25 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku z dnia 14 października 2010 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca R. J. – K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 25 sierpnia 2010 r., w przedmiocie wymeldowania jej z miejsca pobytu stałego z A, ul. B. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Podniosła, że jej dzieci nie zostały z lokalu wymeldowane, a zamieszkanie małoletnich dzieci jest możliwe jedynie w przypadku zamieszkiwania z nimi ich matki, która zapewni im opiekę. Ponadto skarżąca wskazała, że obecnie pod adresem C zamieszkuje jedynie grzecznościowo, nie ma tytułu prawnego do tego lokalu, a jedynie zezwolenie osób trzecich na zamieszkiwanie tam. Wskazała, że jest osobą bezrobotną, mającą na utrzymaniu dwójkę dzieci, a brak możliwości zameldowania dodatkowo komplikuje jej sytuację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei przepis art. 61 § p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności podkreślić należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu jest bowiem prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Wskazać przede wszystkim należy, że wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby w konkretnym miejscu. Decyzja o wymeldowaniu ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję danych do zgodności tych danych ze stanem faktycznym, tym bardziej, że jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu przed organami administracji, skarżąca nie zamieszkuje pod adresem zameldowania. Ponadto zauważyć należy, że rozstrzygnięcie o wymeldowaniu nie stwarza żadnych obowiązków ani też nie daje żadnych uprawnień względem lokalu. Tym samym trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 522/08, orzekł, że wymeldowanie, jako stwierdzające jedynie pewien stan faktyczny, nie może, co do zasady, spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., a tylko taka podstawa mogłaby stanowić przesłankę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.