III SA/Kr 1077/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 sierpnia 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r. nr [...] wymierzającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy A w K. w okresie od 27 czerwca 2008 r. do 7 października 2008 r. w wysokości 81 576,00 zł. W skardze do sądu administracyjnego z dnia 29 września 2009 r. pełnomocnik skarżącej spółki - adwokat M. T. - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednakże może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 art. 61 p.p.s.a.). Inne przyczyny, niż powyżej wymienione, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w wyżej wskazanym art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany. W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania postanowienia powołała się na ustawowe przesłanki, o których mowa w 61 § 3 p.p.s.a., przytaczając ich treść, w żaden sposób jednak ich nie udowodniła. Sama konieczności zapłacenia przez skarżącą spółkę kary w wysokości 81 576,00 zł, zdaniem Sądu, nie przesądza jeszcze o wystąpieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wniosku tj. że zapłacenie tej kwoty może spowodować utratę płynności finansowej i niemożność regulowania na bieżącą zobowiązań skarżącej spółki. Oprócz ogólnikowych twierdzeń zamieszczonych we wniosku strona skarżąca nie przedstawiła sądowi jakichkolwiek dowodów na poparcie swojego twierdzenia, że działalność spółki nie przynosi zysków na tyle wysokich, by spółka nie mogła zapłacić kary bez uszczerbku dla swojego majątku. Strona skarżącą nie wykazała również, że fakt utraty płynności finansowej spółki, z uwagi na jej sytuację finansową, faktycznie może zaistnieć. Skoro strona skarżąca nie zobrazowała relacji pomiędzy wykonaniem obowiązku wynikającego z kwestionowanego rozstrzygnięcia a sytuacją finansową spółki, to w ocenie Sądu nie ciąży na nim obowiązek ustalenia z urzędu, czy istnieją przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Gdyby nawet przyjąć pogląd, że jest to zadaniem Sądu, gdy taka potencjalna możliwość się rysuje, to w tym konkretnym przypadku Sąd nie miał nawet możliwości tego uczynić. Nie może w tym zakresie, zwłaszcza w odniesieniu do wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, dokonywać oceny in abstracto. Ma bowiem podjąć racjonalną decyzję w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego nakładającego obowiązek uiszczenia kary w określonej wysokości. Gdyby wystarczającym było jedynie przytoczenie ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, to praktycznie każdy tego rodzaju wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie kary pieniężnej powołujący się na te przesłanki byłby do uwzględnienia. Zgodzić się więc w pełni należy z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartą w postanowieniu tego sądu z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, że: "Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia (jak w niniejszym przypadku), to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności. Skoro strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że przesłanki do wstrzymania przez sąd wykonalności decyzji istnieją, to mając na uwadze powyższe okoliczności, na mocy wyżej wskazanych przepisów orzeczono jak w sentencji.