III SA/Kr 108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Halina Jakubiec spr. Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej A. G. – W. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej s k a r g ę o d d a l a Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] znak [...] uznał A. G. za osobę bezrobotną jednocześnie odmawiając mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 20.09.2007r. skarżący otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy skierowanie do pracy w Urzędzie Miejskim. Wobec odmowy przyjęcia zatrudnienia Prezydent Miasta wydał w dniu [...] decyzję I instancji na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz.1001), w której orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 27.09.2007r. Organ podkreślił, że A. G. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. W odwołaniu z dnia 15.10.2007r. skarżący wskazał, że motywem odmowy przyjęcia zatrudnienia w pierwszej kolejności było zbyt niskie przewidywane wynagrodzenie za pracę. Otrzymywałby bowiem kwotę ok. 950 zł brutto czyli po odliczeniu podatku, składek na ubezpieczenia oraz kosztów przejazdu na trasie T. – R. zostawałaby mu niewielka kwota. Proponowane stanowisko nie było odpowiednie z uwagi na jego kwalifikacje. Posiada bowiem wyższe wykształcenie o specjalności administracja publiczna a miałby pracować jako pracownik administracyjny wykonujący głównie prace biurowe. Uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia zatrudnienia wynika ponadto z porównania kosztów pracy i korzyści, które mógłby osiągnąć. Koszty pracy są według skarżącego zbyt wysokie. Dodatkowo A. G. zwrócił uwagę na naruszenie przez organ I instancji art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) gdyż decyzja, na podstawie której utracił status osoby bezrobotnej została do niego przesłana listem zwykłym zamiast poleconym. Wojewoda rozpatrując powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Organ stwierdził, że proponowana skarżącemu praca była odpowiednia w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Początkowo miała polegać na wykonywaniu prostych czynności biurowych a po podpisaniu umowy na czas nieokreślony skarżący miałby zająć samodzielne stanowisko odpowiednie dla osoby z wyższym wykształceniem, uwzględniającym jego dotychczasowy przebieg zatrudnienia ( tj. pracę w Starostwie Powiatowym ). Ponadto łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem nie przekraczał 3 godzin a także brak było przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania proponowanej pracy. Przewidywane wynagrodzenie było wyższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę w roku 2007 ( które wynosiło 936 zł). Co do zarzutu o niedoręczeniu decyzji za pokwitowaniem organ wskazał, że nie stanowi fakt ten naruszenia art. 39 kpa, zwłaszcza, że fakt doręczenia nie jest sporny. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. G. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji, charakteryzując proponowane mu zatrudnienie jako nieodpowiednie z uwagi na zbyt niską płacę. Po odliczeniu kosztów pracy nie byłby w stanie się z niej utrzymać. Co do naruszenia przez organ art. 39 kpa wskazał, że decyzja administracyjna wiąże od momentu doręczenia stąd istotnym jest jej doręczenie listem poleconym. Na rozprawie w dniu 11.03.2008r. A. G. sprecyzował przedmiot skargi w ten sposób, iż podał, że w gruncie rzeczy powodem odmowy przyjęcia zatrudnienia nie była kwestia zarobków tylko kwestia kosztów dojazdów, mających wynosić miesięcznie ok. 200 zł. Gdyby praca miała miejsce na terenie miasta T. lub gdyby przejazdy były refundowane – przyjąłby proponowane zatrudnienie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W oparciu o powyższe kryteria należy stwierdzić, że skarga A. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego (na okres 90 dni) bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Stosownie więc do powołanego przepisu pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje w sytuacji spełnienia się łącznie dwóch przesłanek: 1) bezrobotny odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, 2) powyższa odmowa nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy dokładnie przeanalizował powyższe przesłanki. W ocenie Sądu należy zgodzić się, iż proponowana skarżącemu praca stanowiła odpowiednie zatrudnienie w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny dojazd do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Bezsporne jest, że skarżący posiada wyższe wykształcenie – jest specjalistą w zakresie administracji publicznej, posiada też doświadczenie zawodowe nabyte podczas pracy w Starostwie Powiatowym. Proponowana praca miałaby być wykonywana w ramach umowy o pracę (czyli miała podlegać ubezpieczeniu społecznemu), w ramach administracji samorządowej w Urzędzie Miejskim (czyli zgodnie z profilem wykształcenia), czas dojazdu wyniósłby ok. 2 godzin do pracy i z powrotem a brak było jakichkolwiek zastrzeżeń zdrowotnych do wykonywania tej pracy. Co do drugiej przesłanki – uzasadnionej przyczyny odmowy – faktem jest, że bezrobotny poszukujący pracy ma prawo wyboru stosownego do swojej sytuacji zatrudnienia i nie ma obowiązku przyjęcia każdej oferowanej mu zgodnie z jego kwalifikacjami pracy, niemniej jednak przyczyna odmowy musi być uzasadniona. Odmowę przyjęcia propozycji zatrudnienia należy uznać za uzasadnioną, jeżeli odmowa jest oparta na obiektywnych przesłankach, słuszna i sprawiedliwa. O ile A. G. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazywał na wyczerpanie przesłanki "uzasadnionej odmowy" wobec zbyt niskiego wynagrodzenia za pracę, zbyt wysokich kosztów pracy, ogólnie wobec nieodpowiedniości zatrudnienia względem jego kwalifikacji – ostatecznie uzasadnienie odmowy przyjęcia zatrudnienia sprecyzował na rozprawie w dniu 11.03.2007r. wskazując, iż w istocie chodzi mu o brak refundacji kosztów dojazdu do pracy. Przyjąłby proponowaną pracę gdyby miałaby miejsce na terenie miasta, w którym jest zameldowany lub gdyby pokrywano mu koszty przejazdu. W ocenie Sądu tak sformułowana przesłanka ma charakter ściśle subiektywny. Skarżący wyraża w istocie w ten sposób niezadowolenie z warunków pracy, w tym z wynagrodzenia, które stanowią kwestię nie mającą znaczenia dla oceny czy odmowa przyjęcia zatrudnienia była zasadna czy nie. Zasadnym jest w tym momencie podkreślenie, że organ odwoławczy wypowiedział się, iż w perspektywie warunki pracy miały ulec zmianie pod względem zakresu wykonywania czynności. Skarżący miałby zająć samodzielne stanowisko, z czym wiąże się w administracji z reguły zwiększenie wynagrodzenia. Należy też wskazać na brak podstaw do uzależniania przyjęcia zatrudnienia od refundacji kosztów przejazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem skoro kwestia ta jest uregulowana na zasadzie fakultatywności ze strony organu (według art. 45 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (..) stanowiącego, że starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia łącznie następujące warunki: na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, szkolenie, staż lub została skierowana na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego poza miejscem zamieszkania oraz uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nie przekraczającej 200 % minimalnego wynagrodzenia za pracę). Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowości organu I instancji w zakresie doręczenia decyzji (która zdaniem skarżącego nie została dostrzeżona przez organ II instancji) - należy również uznać zarzut ten za bezzasadny. Art. 39 kpa rzeczywiście stanowi, iż organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem, przez pocztę, przez swoich pracowników lub inne upoważnione osoby lub organy. Niemniej jednak (jak wskazał przykładowo NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w wyroku z dnia 20.11.2001r. II SA/Kr 1979/98) pokwitowanie (potwierdzenie) odbioru przesyłki stwarza jedynie domniemanie doręczenia, które może być obalone przeciwdowodem. Dokument doręczenia nie jest wyłącznym dowodem okoliczności w nim zawartych. Ponadto zwraca uwagę, że skarżący nie kwestionuje samego faktu doręczenia, posiada wiedzę na temat treści decyzji organu I instancji a skoro tak – wykazywane przez niego działanie organu I instancji nie ma faktycznie wpływu na jego sytuację procesową. Podsumowując, wobec stwierdzenia, że nie zachodzą w sprawie przesłanki do uchylenia decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę A. G.