III SA/Kr 1087/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek. G. G., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniósł, że posiada zadłużenie alimentacyjne na ok. 40 tys. zł wobec dwojga małoletnich dzieci zamieszkujących z matką dzieci. Boryka się z egzekucją komorniczą. Prowadzone są w stosunku do niego także inne postępowania egzekucyjne z tytułu niezapłaconych kar. Ich wysokość bez odsetek szacuje na 312 tys. zł. Należące do niego automaty są zajmowane przez poborcę z izby celnej. Poza tym jest na dozorze elektronicznym co przy panującym bezrobociu dodatkowo utrudnia mu znalezienie pracy. Pomaga matce przy domu. Do wniosku dołączył zaświadczenie komornika o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, zeznanie PIT 36 za rok 2014 oraz informacje o wysokości straty poniesionej w 2014 r. Podniósł, że 23 września 2014 r. wykreślił prowadzoną przez niego działalność gospodarczą o nazwie A z siedzibą w K. Obecnie uzyskuje dochód miesięczny w wysokości ok. 2 000 zł miesięcznie. Na jego utrzymaniu pozostaje matka – emerytka. W dniu wniesienia skargi kilkanaście decyzji Dyrektorów Izb Celnych stało się ostatecznych i w związku z powyższym prowadzone są postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych na kwotę 312 000 zł. Zatrzymane w toku postępowania karnoskarbowego urządzenia wraz ze środkami pieniężnymi (między 100 000 zł a 130 000 zł) - zajmowane są w magazynach i na kontach, na poczet niezapłaconych kar pieniężnych. Skutki zapłaty orzeczonej w sprawie kary w połączeniu z ilością spraw mogą wpłynąć na utratę płynności finansowej i ponowną konieczność zakończenia działalności gospodarczej a nadto ogłoszenia upadłości konsumenckiej. Skarżący podniósł również, że za wstrzymaniem wykonania przemawia również niejasny stan prawny związany ze stosowaniem ustawy o grach hazardowych oraz oczekiwane rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 listopada 2015 r. skarżący został wezwany o uzupełnienie braków złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni , pod rygorem oddalenia wniosku, przez: - wyjaśnienie pod jaką nazwą obecnie skarżący prowadzi działalność gospodarczą i prowadził w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, wobec wykreślenia działalności pod nazwą A oraz B, - uprawdopodobnienie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo ponownej konieczności zakończenia działalności gospodarczej, pozbawienia skarżącego źródła utrzymania. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie zostały doręczona skarżącemu 19 listopada 2015 r. W odpowiedzi na inne wezwanie, w sprawie przyznania prawa pomocy, w piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. skarżący wskazał, że poza działalnością B oraz A prowadził również działalność pod nazwą E. Obecnie jest bezrobotny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile, bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to, bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia 36 000 zł kary pieniężnej. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować upadłość konsumencką skarżącego, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedłożył dokumentów wskazujących na stan finansowy i bieżącą sytuację gospodarczą, poza rozliczeniem podatkowym za rok 2014. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny, bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu o uzupełnienie braków złożonego wniosku przez uprawdopodobnienie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo ponownej konieczności zakończenia działalności gospodarczej, pozbawienia skarżącego źródła utrzymania. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie zostały doręczona skarżącemu 19 listopada 2015 r. Zatem termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął 26 listopada 2015 r., a braki nie zostały w całości uzupełnione. Ponadto, jako skutki zapłaty orzeczonej w sprawie kary, skarżący wskazał utratę płynności finansowej i ponowną konieczność zakończenia działalności gospodarczej a nadto ogłoszenia upadłości konsumenckiej. W piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. podniósł zaś, że już wcześniej wykreślił wszystkie prowadzone działalności gospodarcze z rejestru i jest bezrobotny. Zatem wykonanie zaskarżonej decyzji nie może spowodować wskazanych przez skarżącego okoliczności wypełniających jego zdaniem przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Na marginesie Sąd zauważa, że odnośnie pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2012 r. sygn. II SA/Gl 1979/13 w zakresie stwierdzenia: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy kodeks karny skarbowy są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?" Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12 orzekł, iż "Art. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (...), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa". W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.