III SA/Kr 1122/18

|Sygn. akt III SA/Kr 1122/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak, WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r., sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego skargę oddala. Ponownie wydaną decyzją z [...] 2018 r. Prezydent Miasta orzekł o nałożeniu na skarżącą L. P. - prowadzącą sklep pod nazwą "A", kary pieniężnej 836 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego przy ul. N (poprzez umieszczenie od 16 stycznia 2017 R. do 1 kwietnia 2017 r. reklamy o treści: "[...]"). Organ wyjaśnił, że kontrola przeprowadzona 16 stycznia 2017 r. wykazała zajęcie pasa drogowego przez szyld reklamowy dwustronny o treści "[...]" o wymiarach 0,70 m x 0,50 m (o powierzchni całkowitej: 0,7 m2) zamontowany prostopadle do fasady budynku nr [...] (działka nr [...], obręb [...] K) bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem oględzin oraz fotografiami. Ustalono, że właścicielem szyldu reklamowego była skarżąca, gdyż reklama została umieszczona w pobliżu lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą, o której to reklama informowała. Organ wskazał, że działka nr [...], w ewidencji gruntów oznaczona została symbolem "dr" i stanowiła pas drogowy drogi publicznej jaką była ul. N. Właścicielem działki nr [...] była Gmina, a władającym Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Organ powołała się na stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym przez pas drogowy rozumieć należało nie tylko powierzchnię drogi, ale także przestrzeń nad tą powierzchnią. Skarżąca otrzymała 14 lutego 2017 r. od organu I instancji pismo informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia ww. pasa drogowego bez zezwolenia. W piśmie poinformowaną skarżącą o możliwości wniesienia w terminie 7 dni od daty doręczenia, ewentualnych wyjaśnień. Ponadto w piśmie tym wyznaczono wizję lokalną na 20 lutego 2017 r., godz. 14:00. Na wyznaczoną wizję skarżąca nie zgłosiła się, a sprzedawca będący w sklepie odmówił uczestnictwa w kontroli. Pismem z 4 kwietnia 2017 r. poinformowano skarżącą o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, z której to możliwości skarżąca nie skorzystała. Organ zaznaczył, że w sprawie bezsporne było, że skarżąca nie dysponowała żadnym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu i teren ten nie był w legalnym jej władaniu. Skarżąca nie usunęła reklamy bezpośrednio po wszczęciu postępowania administracyjnego, jak również nie przystąpiła do procedury legalizacji szyldu, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.). Organ zaznaczył, że wobec skarżącej wszczęto kolejne postępowanie zmierzające do nałożenia opłaty karnej za okres od 2 kwietnia 2017 r. W odwołaniu skarżąca zarzuciła m.in. naruszenie: – art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia czy sporny pas drogowy rzeczywiście jest pasem drogi gminnej; – art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę, że udowodniono, że działka [...] stanowi pas drogowy drogi publicznej ze względu na oznaczenie jej w ewidencji gruntów symbolem "dr" oraz poprzez brak udowodnienia, że działka ta jest drogą gminną, której właścicielem jest Gmina. W ocenie skarżącej miejsce umieszczenia reklamy nie stanowiło pasa drogowego. – art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak wskazania dowodów jednoznacznie potwierdzających za udowodniony fakt, że ul. N jest drogą gminną stanowiącą własność Gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 31 lipca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium powołując się na treść art. 40 ust. 1, ust.2, ust. 6 i ust. 8 ustawy o drogach publicznych podało, że przesłanką do wszczęcia postępowania w powyższym zakresie jest w pierwszej kolejności to, aby działka, na której zlokalizowano obiekt, wchodziła w obręb pasa drogowego. Z kolei pasem drogowym jest, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W ocenie Kolegium z załączonej do akt mapy ewidencyjnej, bezsprzecznie wynikało, że reklama znajduje się w pasie drogowym. Kolegium podkreśliło, że odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny, a kara nie podlega miarkowaniu. Zatem w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi publicznej, w przypadku spełnienia przesłanek ustawowych organ administracji nie mógł zaniechać nałożenia kary. W niniejszej sprawie bezsporne było, że skarżąca nie legitymowała się stosownym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy. Przeprowadzone kontrole ul. N wykazały, że będące przedmiotem sprawy urządzenie reklamowe umieszczone było we wskazanej lokalizacji nieprzerwanie bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 16 stycznia do 1 kwietnia 2017 r. i ostatecznie nie zostało usunięte. W ocenie Kolegium zaszły zatem okoliczności obligujące organ administracji do wydania decyzji nakładającej karę za wykonanie prac w obrębie pasa drogowego bez uprzedniego zezwolenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości, zarzucając jej naruszenie: – art. 15, art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpoznanie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów podniesionych w złożonym odwołaniu; – art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak konkretnego ustosunkowania się organu w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania. Zdaniem skarżącej organ ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów ustawy o drogach publicznych w kontekście niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W ocenie skarżącej, takie rozpoznanie odwołania rodziło wątpliwości z punktu widzenia realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ organ wykazał, że reklama została umieszczona bez zezwolenia w pasie drogowym – ul. N, która to droga położona na działce nr [...] stanowiła własność Gminy. W aktach znajduje się wypis z ewidencji gruntów oraz mapa z wyrysowaną działką nr [...] oznaczoną symbolem "dr" (obrysowaną kolorem żółtym – k. 39). Z akt wynika również, że właścicielem tej działki jest Gmina (k. 41). Nie są więc zasadne zarzuty skargi, że organ nie wykazał tej okoliczności. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są ustalenia: faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., II GSK 2266/15; wszystkie cytowane wyroki dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie te okoliczności znalazły się w uzasadnieniu wydanej decyzji, a na dodatek okoliczności te zgodne są ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Obrys działki drogowej przylega bezpośrednio do granicy budynku wzniesionego na działce [...]. Do elewacji budynku została przytwierdzona, pod kątem prostym, reklama (tzw. semafor), co w praktyce powoduje, że reklama ta znajduje się w przestrzeni nad pasem drogowym. Na mapie zaznaczono również miejsce przytwierdzenia reklamy do elewacji budynku. Niezrozumiałe są więc zarzuty skargi. Kolegium odniosło się bowiem do zarzutów o braku wykazania, że właścicielem zajętej działki jest Gmina. Nie zostały wiec naruszone wskazane w skardze przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wydane w sprawie decyzje w sposób jasny i zrozumiały opisują dlaczego konkretna reklama została uznana za zajmującą pas drogowy bez zezwolenia. Sąd podkreśla, że z definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z podstawowej wykładni językowej wynika więc, że granice przestrzenne pasa drogowego wyznaczają linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad tym gruntem i pod nim (por. wyrok NSA z 16 maja 2018 r. II GSK 470/18). W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.