II GSK 470/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.B> od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 930/17 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 930/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M.B. (dalej: skarżąca) na Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [..] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA lub Sąd I instancji) orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta Szczecin (dalej: Prezydent lub organ I instancji), działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wymierzył M.B. karę pieniężną w kwocie 17 317,44 zł za zajęcie pod reklamę o powierzchni 77,31 m2 pasa drogowego drogi gminnej ul[..] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 9 maja do 9 czerwca 2014 r. Ustaleń dokonano w oparciu o kilkukrotne kontrole (w okresie od 12 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r.) oraz w oparciu o pomiary przeprowadzone przez uprawnionego geodetę w kwietniu 2014 r. we wcześniej prowadzonym postępowaniu. Wcześniej wydana w tej sprawie przez Prezydenta decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: SKO lub organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, iż reklama, która umieszczona była na części budynku nadwieszonej nad chodnikiem znajdowała się w odległości 6,5 m od najbliższego urządzenia tj. słupa oświetlenia ulicznego, którego wysokości sięga 10,30 m. Skarżąca kwestionowała w odwołaniu prawidłowość ustaleń faktycznych jak i niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w sprawie art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. SKO decyzją z [..] czerwca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uznało za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego istotnego dla sprawy oraz za właściwą wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego. Po przytoczeniu definicji pasa drogowego, zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, SKO wskazało, że istotna jest funkcja pasa drogowego polegająca na zabezpieczeniu prawidłowego funkcjonowania ruchu drogowego. Organ odwoławczy uznał, że reklama umieszczona na elewacji budynku znajdowała się w obrysie pasa drogowego działki nr 21, granica pasa drogowego przebiega bowiem po ścianie budynku. W świetle wykazanej funkcji pasa drogowego słup powietrza, w którym znajduje się elewacja budynku, na której znajdowała się reklama, znajduje się w pasie drogowym. Trójwymiarowa przestrzeń obejmująca elewację budynków stanowi pas drogowy. SKO uznało, że wysokość wymierzonej kary jest zgodna z przepisami art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych oraz § 5 ust. 1 pkt 4 Uchwały Nr XXVI 11/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca zarzuciła naruszenia: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 i 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: kpa) poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy został należycie wyjaśniony, zaś materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, a ponadto poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzję nie przekroczył granic uznaniowości decyzji administracyjnej; 3) przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie z mocy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nierozważenie wszechstronnie i wnikliwie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 860/15, w którym Sąd wskazał, że granice przestrzenne pasa drogowego określają obiekty i urządzenia przeznaczone do realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą. W ocenie skarżącej reklama usytuowana na części budynku, nadwieszonej nad chodnikiem na wysokości ok. 3-3,5 m nawet potencjalnie nie koliduje z jakimikolwiek urządzeniami drogowymi. Sporna część budynku nie znajduje się również w tzw. skrajni nad chodnikiem, która zgodnie z § 54 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U.2016.poz. 124), wynosi 2,5 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: ppsa). WSA za bezsporne uznał ustalenie, iż reklama skarżącej o powierzchni 77,31 m2 została umieszczona w określonym decyzjami miejscu i funkcjonowała tam w okresie od 9 maja do 9 czerwca 2014 r., oraz że skarżąca nie dysponowała stosownym pozwoleniem na zajęcie pasa drogowego. Sąd I instancji przyjął, że spór w sprawie dotyczy rozumienia definicji pasa drogowego, a w szczególności ustalenia jego przestrzennych granic. Uznał za prawidłowe ustalenia organów co do stanu faktycznego oraz wykładnię pojęcia pasa drogowego. Wskazał, że pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Odnosząc się do powoływanego przez skarżącą wyroku z 19 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 860/15 Sąd I instancji zauważył, że interpretacja strony skarżącej wskazanego wyroku jest zawężona i nie dostrzega kompleksowej wypowiedzi Sądu w zakresie rozumienia pojęcia pasa drogowego. W ocenie WSA organ kierując się funkcją pasa drogowego mającą na celu m.in. zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, zasadnie przyjął, że reklama umieszczona na elewacji budynku przy [...] znajdowała się w obrysie pasa drogowego działki nr 21, granica pasa drogowego bowiem przebiega po ścianie budynku. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że z uwagi na intensywny ruch drogowy w tym miejscu, a także funkcjonowanie przejścia dla pieszych w ciągu pieszym ul. Wyszyńskiego, trójwymiarowa przestrzeń obejmująca elewację budynków ul. Tkackiej stanowi pas drogowy. Przedmiotowa reklama, mimo że znajdowała się ponad skrajnią jezdni (która wynosi 2,5 m), bo na wysokości 3,5 m nad ziemią, to poprzez swoje tak pokaźne rozmiary stanowiła czynnik odwracający uwagę kierujących pojazdami oraz pieszych od ruchu drogowego. Z uwagi więc na lokalizację tej reklamy, jej widoczność, rozmiary, bliskość od skrzyżowania i przejścia dla pieszych, a więc urządzeń ruchu drogowego (o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy), prawidłowo organy przyjęły, iż jej trójwymiarowa przestrzeń znajdowała się w pasie drogi gminnej na działce nr 21 obręb 1040. A skoro skarżąca nie uzyskała zgody na umieszczenie tej reklamy, to wymierzenie kary pieniężnej z tego tytułu znajduje swe uzasadnienie w obowiązujących przepisach ustawy o drogach publicznych. WSA zaznaczył, że stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, każde zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarówno świadome jak i nieświadome, powoduje nałożenie kary pieniężnej. Organ nie może badać przyczyny tego zajęcia, oceniać stopnia winy, czy miarkować wysokości wymierzonej kary. Sąd I instancji nie dopatrzył się również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. M.B. zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, to jest o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Szczecina, lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 189 ppsa. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania. Zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: - art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (dalej: udp) poprzez przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej wchodzi w przestrzeń powietrzną wyznaczoną granicami pasa drogowego dla działki nr 21; - art. 40 ust. 12 pkt 1 udp poprzez przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej zajmował pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 9 maja 2014 r. do 9 czerwca 2014 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 141 § 4 ppsa poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy rozstrzygnięcia w zakresie zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności nie odniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich twierdzeń skarżącej zawartych w skardze, w tym pominięcie okoliczności, że ten sam organ w analogicznej decyzji z [...] września 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji podzielając wszystkie argumenty podnoszone przez skarżąca również w tym postępowaniu; - art. 133 § 1 ppsa poprzez nieustosunkowanie się do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i nieuwzględnienie w rozważaniach dokumentów znajdujących się w aktach; - art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa poprzez oddalenie skargi pomimo błędnej wykładni przez organ art. 4 pkt 1 udp i przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej wchodzi w przestrzeń powietrzną wyznaczoną granicami pasa drogowego dla działki nr 21; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że organ nie naruszył obowiązków spoczywających na nim z mocy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa uznając, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony, zaś materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, co pozwala na jej rozstrzygnięcie, a ponadto poprzez przyjęcie, że organ wydając decyzje nie przekroczył granic uznaniowości decyzji administracyjnej oraz poprzez nierozważenie wszechstronnie i wnikliwie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 3 ppsa poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie wniosło też o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Należy zauważyć, że w sprawie, w której skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ppsa, a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Jednak biorąc pod uwagę treść skargi kasacyjnej, gdzie zarzuty naruszenia przepisów postępowania oparte są przede wszystkim na odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego przyjmowanej przez skarżącą i organy oraz Sad I instancji, w pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w rozpoznawanej sprawie, nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 12 pkt 1 udp. Skarżąca stawia zarzuty zarówno naruszenia wykładni tych przepisów, jak i niewłaściwego ich zastosowania. Odwołuje się do pojęcia nieruchomości gruntowej wynikającej z przepisów Kodeksu cywilnego jak i do wyroku NSA z 2 marca 2011 syg. akt II GSK 316/10. Błędna wykładnia prawa materialnego to niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy wskazać, jak zastosowany przepis należy rozumieć i dlaczego wykładnia dokonana przez Sąd I instancji jest wadliwa. Zdaniem skarżącej granice przestrzenne pasa drogowego określają obiekty i urządzenia przeznaczone do realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego. Zatem taką proponowaną wykładnię przepisów prawa materialnego (art. 40 ust. 12 pkt 1 udp w zw. z art. 4 pkt 1 udp należy skonfrontować z wykładnią tych przepisów prawa materialnego przyjętą przez organy i Sąd I instancji. Należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń związanych z drogą oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 omawianej ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wynikającą z art. 39 ust. 1 udp zasadą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje działań zabronionych w pasie drogowym, wskazując wśród nich zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 pkt 1 udp). Mimo generalnego zakazu zajmowania pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, ustawa o drogach publicznych przewiduje w tej mierze wyjątki (art. 40 udp). Stosownie do art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Powyższy wymóg odnosi się także do umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 udp). Przepis art. 40 ust. 2 pkt 3 udp nie określa wprost przesłanek wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na wspomniane wyżej potrzeby. Z przepisów tych wynika, że na gruncie tego przepisu zaakcentowano ogólną troskę ustawodawcy m.in. o to, aby czynności dokonywane w pasie drogowym nie zagrażały bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z definicji pasa drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 udp wynika, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z podstawowej wykładni językowej wynika więc, że granice przestrzenne pasa drogowego wyznaczają linie graniczne gruntu oraz przestrzeń nad tym gruntem i pod nim. Jednak granice pasa drogowego wyznacza się z uwzględnieniem obiektów i urządzeń służących "realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzania drogą", jak przyjął to Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym przez skarżąca wyroku z 13 stycznia 1999 r., sygn. akt II GSK 614/08, LEX nr 5280074). Nie oznacza to jednak – jak twierdzi skarżąca - że granice przestrzenne pasa drogowego określają obiekty i urządzenia przeznaczone do realizacji celów związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także zarządzaniem. Dla określenia, czy obiekt znajduje się w granicach pasa drogowego nie wystarczy stwierdzenie, że nie koliduje on z obiektami i urządzeniami wymienionymi w art. 4 ust. 1 udp w sensie fizycznym czy też naruszającym ich podstawowe funkcje. Konieczne jest również ustalenia, czy obiekt taki (np. reklama) nie stanowi o dokonywaniu w pasie drogowym czynności zabronionych na podstawie art. 39 udp. I takiej właśnie prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego dokonał Sąd I instancji, a wcześniej SKO. WSA i organ odwoławczy wskazwały przy tym na okoliczności stwarzania przez przedmiotową reklamę zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu drogowym ze względu na znaczne rozmiary reklamy i jej widoczność dla kierowców jak i pieszych, mogącą odwracać uwagę od ruchu drogowego. Biorąc to pod uwagę wskazane w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za pobawione podstaw. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy w pierwszej kolejności za nieuzasadnione uznać zarzuty naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazany przepis ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. np. wyroki NSA z dni: 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11), co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Analiza treści wyroku, zarówno w odniesieniu do warstwy faktycznej, jak i prawnej, nie daje podstaw, aby twierdzić, że nie spełnia on określonych przywołanym przepisem wymogów konstrukcyjnej poprawności. Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze w sposób wyczerpujący. Również nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 ppsa. Przepis ten nakazuje sądowi wydanie wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Jak wynika z akt sprawy (w szczególności z protokołu rozprawy) Sąd I instancji zamknął rozprawę i po jej zamknięciu oraz po naradzie wydał wyrok. Skarżąca nie wskazuje też, w jakim zakresie wyrok był oparty na materiale innym, niż wynikający z akt sprawy. Nieuwzględnienie w rozważaniach sądu wszystkich dokumentów i całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 ppsa mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że skarżąca nie wskazuje, jakie to dokumenty znajdujące się w aktach mógł wziąć pod uwagę Sąd I instancji, co mogłoby mieć wpływ na treść wyroku. Przedstawiona wyżej ocena prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni i zastosowania przepisu art. 4 pkt 1 udp czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa przez oddalenie skargi pomimo zarzucanej przez skarżącą błędnej wykładni tego przepisu. Stawiając zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że organ nie naruszył obowiązków spoczywających na nim z mocy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa skarżąca nie wskazała, jakie to ustalenia faktyczne mające znaczenie w sprawie zostały niesłusznie uznane przez Sąd I instancji za prawidłowe. Tym bardziej nie wskazała, jaki wpływ mogłoby to mieć na wynik sprawy. Uzasadniając te zarzuty powołuje się na uznaniowość przedmiotowej decyzji i brak uwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego. Przedmiotowa w sprawie decyzja nie ma charakteru uznaniowego. Przesłankami wymierzenia kary za zajecie pasa drogowego są: zajęcie pasa drogowego, brak zezwolenia na zajecie pasa drogowego, wymiary obiektu zajmującego pas drogowy. Wysokość kary jest ściśle uzależniona od powierzchni naruszenia. Skarżąca nie wskazuje na nieprawidłowość ustaleń faktycznych w zakresie którejkolwiek z tych przesłanek. Powołując się na naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca powołuje się na obowiązki organów wynikające z tych przepisów. Nie wskazuje jednak, jak konkretnie naruszyły organy te obowiązki, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji, a mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wskazuje, jakie elementy stanu faktycznego, czy jakie dowody zostały pominięte. Dlatego też zarzuty naruszenia tych przepisów nie zasługują na uwzględnienie. Nie został też oczywiście naruszony przepis art. 145 § 3 ppsa. Ponieważ Sąd I instancji prawidłowo uznał decyzję SKO za nienaruszającą prawo, wykluczało to umorzenie postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za pozbawione usprawiedliwionych podstaw i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ppsa.