III SA/Kr 1159/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia 21 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2007 r., którym wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt. III SA/Kr 344/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił orzeczenia organów obu instancji i orzekł, że orzeczenia te nie mogą być wykonywane. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Celnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt. I OSK 97/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W związku z uchyleniem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i koniecznością ponownego rozpatrzeniem sprawy, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 12 października 2009 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Pełnomocnik podniósł, że skutkiem wykonania orzeczenia dyscyplinarnego będzie zwolnienie skarżącego z pracy, przynajmniej do czasu ponownego rozpatrzenia skargi. Tymczasem to skarżący jest jedynym żywicielem rodziny, pozbawienie go pracy będzie równoznaczne z pozbawieniem jego rodziny środków do życia i w znaczący sposób utrudni mu i jego rodzinie codzienną egzystencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednakże może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3 art. 61 p.p.s.a.). Inne przyczyny, niż powyżej wymienione, nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w wyżej wskazanym art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., ma charakter wyjątkowy i wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany. Wskazać ponadto należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji jest ochroną tymczasową. Upada bowiem w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. W ocenie sądu wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Podniesienie przez skarżącego okoliczności, że jest on jedynym żywicielem rodziny i pozbawienie go pracy będzie równoznaczne z pozbawieniem jego żony i dzieci środków do życia do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd, w ocenie Sądu dostatecznie uprawdopodabnia, że wykonanie tego orzeczenie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody jak również trudne do odwrócenia skutki. Wskazać bowiem należy, że zaskarżonym aktem jest orzeczenie dyscyplinarne, którym wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną w postaci wydalenia go ze Służby Celnej. W takim razie wykonanie tego rodzaju orzeczenia stwarza potencjalne niebezpieczeństwo powstania istotnej lub trwałej zmiany w rzeczywistości. Powrót natomiast do stanu poprzedniego, tj. przywrócenie go do służby mógłby nastąpić po dłuższym czasie. (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 14 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 536/08). Wobec powyższego zaistniała co najmniej jedna przesłanka warunkująca wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, określona w art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.