III SA/Kr 1160/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 1 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Skarżący zażądał ponadto zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej. Decyzją nr [...] z dnia 7 lipca 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając ww. skargę w całości uchyliło zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, jak również przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ stwierdził ponadto, że jego działanie nie miało miejsca bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdza, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2014 r. została wydane w sposób odpowiadający celom instytucji autokontroli, w szczególności, że uchyla ona w całości zaskarżony akt. Rozstrzygnięcie to zawierało również stanowisko organu w przedmiocie charakteru wad zaskarżonego postanowienia. Zatem z uwagi na powyższe należało uznać postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie za bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, LEX nr 321161). Z tych przyczyn Sąd postanowił o umorzeniu postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponadto na mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Na zasądzoną kwotę złożyła się równowartość opłaty skarbowej od złożenia pełnomocnictwa procesowego (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Sąd nie uwzględnił tym samym wniosku skarżącego o ustalenie wysokości wynagrodzenia na poziomie trzykrotności stawki minimalnej przewidzianej w powyższym przepisie. Należy bowiem zauważyć, że w myśl § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu pełnomocnik procesowy, choć nie ustrzegł się uchybień formalnych (brak dokumentu pełnomocnika dołączonego do skargi), sporządził skargę w sposób rzetelny. Sąd zauważa jednak, że stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 637), radca prawny wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki radcy prawnego. Zatem nie sposób uznać, by pismo procesowe w którym profesjonalny pełnomocnik podnosi trafne argumenty i prezentuje przekonujący wywód prawny zasługiwało na szczególne traktowanie, skoro stanowi wyłącznie realizację obowiązku zawodowego radcy prawnego. Ponadto należy zauważyć, że cały merytoryczny udział pełnomocnika w postępowaniu sprowadził się w istocie do sporządzenia skargi – nie musiał on ponosić kosztów związanych z udziałem w rozprawie, sporządzaniem ewentualnych środków zaskarżenia ani udziałem w rozprawie kasacyjnej – jego nakład pracy nie przewyższał zatem obiektywnie minimalnego zaangażowania oczekiwanego od profesjonalnego pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 513/08, LEX nr 494318). Ponadto zdaniem Sądu także charakter sprawy nie wskazuje na to, by jej analiza i sporządzenie skargi wymagała od pełnomocnika zaawansowanych umiejętności zawodowych. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.