III SA/Kr 1160/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K na bezczynność Wojewody w przedmiocie pozostawienia wniosków o wydanie pozwoleń na pracę bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 5 września 2017 r. A Sp. z o.o. w K wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wojewody polegającą na pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków spółki o wydanie zezwoleń na pracę dla Y. N. i P. K., złożonych w dniu 18 maja 2017 r., zarejestrowanych pod numerem [...], pozostawionych bez rozpatrzenia pismem organu z dnia 17 lipca 2017 r. Skarżący wnosząc skargę, nie wykazał, że przed wniesieniem skargi na bezczynność wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a., tj. że wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność w tym przypadku do ministra właściwego ds. pozwoleń na pracę dla cudzoziemców. W związku z tym, zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2018 r., skarżący został wezwany do wykazania – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 stycznia 2018 r. Zakreślony termin do uzupełnienia ww. braku skargi upłynął bezskutecznie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 r. zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. – o zmianie k.p.a. oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie zatem z art. 52 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści art. 52 § 2 P.p.s.a. powyższego przepisu rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepisy te wyrażają generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. Jak wynika z akt sprawy w sprawach nr [...], [...], wnioski zostały złożone przez skarżącą spółkę przed dniem 1 czerwca 2017r. tj. przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, obejmującej między innymi przepis art. 37 § 1 K.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przed nowelizacją k.p.a. ukształtował się pogląd, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13. W przypadku skargi na bezczynność jej wniesienie jest dopuszczalne, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Z treści cytowanych przepisów wynika, że uprzednie złożenie zażalenia stanowi warunek konieczny złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność. W przedmiotowych sprawach skarżąca spółka nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., dlatego zaistniały podstawy do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. Skarżąca spółka, przed wniesieniem skargi do sądu, nie wystąpiła z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Wojewodą tj. do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W aktach administracyjnych sprawy brak jest informacji, z której wynikałoby wyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia. Faktu wniesienia do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność nie wykazała także skarżąc spółka, który o wykazanie tego faktu została wezwana przez Sąd, jednakże wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Przesłanki odrzucenia skargi określa natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest "niedopuszczalne z innych przyczyn". Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w ww. przepisie i skutkuje odrzuceniem skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, opub. w LEX nr 374841). W oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.