III SA/Kr 118/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o wstrzymanie wykonania postanowienia w dniu 16 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2015 r. znak: [...] H. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek, skarżąca wskazała na wysokie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności uiszczenia kosztów wykonania zastępczego i kosztów ponownej budowy spornego kiosku w przypadku, gdyby skarżąca doprowadziła do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę tego kiosku. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że rozbiórka kiosku handlowego oraz ewentualny koszt jego ponownego wybudowania i wyposażenia wypełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, że koszty wykonania zastępczego oraz ewentualnego odwrócenia skutków takiego wykonania wyniosą około 100.000 zł. Skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed WSA w Krakowie pod sygn. akt III SA/Kr 999/15 oraz prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego złożeniem w dniu 2 grudnia 2015 r. zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącą środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym (rozbiórka kiosku handlowego), to z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej, tak by sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego przed rozpoznaniem niniejszej skargi zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Po przeanalizowaniu przedmiotowego wniosku o wstrzymanie Sąd stwierdził, że skarżąca nie podała żadnych rzeczowych informacji wskazujących na swoje aktualne możliwości płatnicze czy posiadany majątek. W ten sposób Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy uiszczenie szacowanych na kwotę 35.000 zł kosztów wykonania zastępczego rozbiórki kiosku zagrozi płynności finansowej skarżącej. Ponadto skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła, na czym opierają się jej szacunki wskazujące na to, że koszty odwrócenia skutków dokonanej rozbiórki wyniosą 100.000 zł. Ponownie zaznaczyć trzeba, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Każdy bowiem akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia zaskarżonego aktu można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wyjaśnić trzeba, że z treści art. 61 § 6 ppsa wynika, iż wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę albo z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zatem, nawet gdyby Sąd uznał, że niniejszy wniosek o wstrzymanie zasługuje na uwzględnienie, to nie byłoby możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia "do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed WSA w Krakowie pod sygn. akt III SA/Kr 999/15 oraz prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego złożeniem w dniu 2 grudnia 2015 r. zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego" – czego domagała się skarżąca. Powołany przepis art. 61 § 6 ppsa wyznacza bowiem granice czasowe wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a żądanie zawarte we wniosku skarżącej wykracza poza te granice. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.