III SA/Kr 118/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Dąbek WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym skargę oddala Prezydent Miasta wydał na podstawie art. 128 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 167 ze zm.) w dniu [...] 2015 r. postanowienie nr [...], na podstawie którego zastosował wobec H. M. środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego w ten sposób, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. zostanie w trybie administracyjnym postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe S. J. za zobowiązaną H. M. na jej koszt i niebezpieczeństwo w dniu 22 grudnia 2015r. o godz. 8.00. Przybliżony koszt wykonania zastępczego określono na kwotę 35 000 zł. W pkt II postanowienia wezwano zobowiązaną H. M. do niezwłocznego wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. W pkt 3 postanowienia określono kwotę za wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego 6,80 zł i zobowiązano H. M. do jej uiszczenia w terminie do 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do decyzji, która poprzedziła ww. postanowienie – to jest decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] występującego w sprawie jako wierzyciel, nakazującej H. M., właścicielowi kiosku handlowego – kwiaciarni zlokalizowanej w pasie Rynku [...] natychmiastowe, to jest do dnia 4 maja 2015 r. usunięcie kiosku handlowego – kwiaciarni, celem umożliwienia wykonania nawierzchni wraz z przebudową w miejscu obecnego posadowienia kiosku handlowego. Skarżąca nie wykonała tego obowiązku w zakreślonym terminie, stąd wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r. a następnie zawnioskował o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. H. M. zażaliła się na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności w świetle toczącego się postępowania sądowego w stosunku do decyzji będącej podstawą nałożenia obowiązku, które to postępowanie nie zakończyło się prawomocnie, oraz naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy to jest art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający uzasadniony interes skarżącego oraz podważający zaufanie organów administracji publicznej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że postanowienie o wykonaniu zastępczym jest przedwczesne, gdyż prowadzi do wykonania decyzji z dnia 27 kwietnia 2015 r., która aktualnie jest przedmiotem kontroli ze strony sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia wydało w dniu 10 grudnia 2015 r. postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] 2015 r. Kolegium wskazało w treści uzasadnienia, że w świetle art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zachodzi dopuszczalność egzekucji przedmiotowego obowiązku. Obowiązek usunięcia kiosku został ustalony decyzją nr [...] z dnia [...] 2015 r., jako obowiązek o charakterze niepieniężnym, pozostający we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazany do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego i może on być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ uznał ponadto, że nie doszło do naruszenia art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Organ wskazał, że w dniu 16 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta doręczył żalącej upomnienie. Wystawiony w sprawie tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 1 – 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy. Organ wskazał też, że według stanu sprawy na dzień orzekania przez Kolegium w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. wraz z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności. Na marginesie organ wskazał, że z urzędu znana jest mu okoliczność, iż H. M. zajmowała część Rynku [...] (pasa drogowego) poprzez lokalizację w tym miejscu kiosku stanowiącego kwiaciarnię. Ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. nr [...] zezwolono skarżącej na czasowe zajęcie pasa drogowego – Rynku [...] w okresie od dnia 1 sierpnia 2014 r do dnia 10 września 2014 r. Nie wydano kolejnego zezwolenia. Wobec tego faktu uznać należy zdaniem organu, iż zachodzi sytuacja określona w przepisie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji czyli samowolne naruszenie pasa drogowego. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi H. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której znalazły się zarzuty: - naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuznanie zarzutów przedwczesnego prowadzenia egzekucji administracyjnej, podczas gdy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa w przedmiocie uchylenia rygoru natychmiastowego wykonania decyzji nr [...], a zatem działanie organu charakteryzuje się prowadzeniem egzekucji w sytuacji nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji, - art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności, wobec toczącego się postępowania sądowego w stosunku do decyzji, będącej podstawą nałożenia obowiązku, a które to postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone, - naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i powiązane z tym nieustalenie prawdy materialnej przejawiające się w przyjęciu, iż decyzje stanowiące podstawę wydania tytułu egzekucyjnego są ostateczne, podczas, gdy nadal nie są prawomocne, bowiem należy wskazać, że decyzje te są zaskarżone i podlegają kontroli sądowej, - art. 7 i 8 ustawy kpa polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający uzasadniony interes skarżącego oraz podważający zaufanie do organów administracji publicznej, - art. 107 § 3 kpa poprzez lakoniczne uzasadnienie, w którym organ administracyjny nie odniósł się do wszystkich zarzutów strony, w szczególności zaś przejawia się to w fakcie, iż w stosunku do zarzutu przedwczesnego prowadzenia egzekucji odniósł się jedynie w zakresie, w którym stwierdził, iż " z tym zarzutem nie sposób się zgodzić". Wobec treści zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca zwróciła uwagę, że wykonanie zastępcze uniemożliwi jej realizację obrony jaką są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Zwróciła uwagę, iż wniosła tego rodzaju środek zaskarżenia, jednak nie zostały one rozpoznane. Według skarżącej przedmiotowy obowiązek administracyjny nie jest wymagalny, gdyż strona zaskarżyła do sądu administracyjnego nałożenie decyzji z dnia 27 kwietnia 2015 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca wskazała, że wykonanie zastępcze jako przedwczesne w świetle zaskarżenia rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 27 kwietnia 2015 r, jest niecelowe i może sprawdzić na stronę większe koszty i trudności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi zasadami oraz z uwzględnieniem okoliczności wynikających z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania egzekucyjnego należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś podnoszone w niej zarzuty są bezzasadne. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia niezależnie od granic skargi i jej zarzutów nie stwierdzono uchybień tego rodzaju, które uzasadniałyby wyeliminowanie kwestionowanego przez skarżącego aktu z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej u.p.e.a. Obydwa orzeczenia odpowiadają wymogom wynikającym z powołanej ustawy oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu egzekucyjnym znajdują odpowiednie zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do tego, by zobowiązany wykonał ciążący na nim obowiązek, wynikający z ostatecznej albo natychmiast wykonalnej decyzji administracyjnej. Postępowanie egzekucyjne zmierza wyłącznie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej i nie może być w nim już badane ani to, o czym ostatecznie rozstrzygnięto na etapie jurysdykcyjnym ani aktualność tego rozstrzygnięcia po zmianach stanu faktycznego innego rodzaju, niż wykonanie obowiązku. Wynika to wprost z treści art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Niewykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną otwiera możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Ponieważ egzekwowany obowiązek ma charakter niepieniężny i wynika z ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r., nr [...], organem właściwym do jego egzekwowania jest Prezydent Miasta, co wynika z art. 20 § pkt. 2 u.p.e.a. Skoro w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot (ten sam organ), nie było podstaw do wystawiania odrębnego wniosku wierzyciela o wszczęcie egzekucji. Wymogi tytułu wykonawczego, który doręcza się zobowiązanemu zostały określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu, wydanym przez organ właściwy w myśl art. 23 § 1, 3 i 4 pkt. 1 u.p.e.a., został opisany przebieg dotychczasowego postępowania egzekucyjnego, które zostało skutecznie wszczęte. W celu doprowadzenia do wykonania obowiązku, zgodnie z art. 7 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Zgodnie z treścią art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek ma charakter niepieniężny, zatem organ egzekucyjny mógł skorzystać ze środków wymienionych w art. 1a pkt. 12 lit. b u.p.e.a. Miał więc do dyspozycji grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń oraz przymus bezpośredni. Przepis art. 128 u.p.e.a. reguluje procedurę, zgodnie z którą odbywa się stosowanie wykonania zastępczego. Art. 127 u.p.e.a. stanowi, że wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Wykonanie zastępcze jest więc środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym i znajduje zastosowanie w przypadku, gdy egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku polegającego na wykonaniu czynności. Zmierza ono wprost do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. W stanie faktycznym sprawy podkreślenia wymagają następujące, niekwestionowane przez skarżącą okoliczności, istotne dla oceny zasadności podjęcia przez organy zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz jego prawidłowości : Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] nakazano skarżącej natychmiastowe, do dnia 4 maja 2015 r. usunięcie kiosku handlowego - kwiaciarni, zlokalizowanego w pasie drogowym Rynku [...], celem umożliwienia wykonania przebudowy Rynku [...], (....). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a uprzednio, w dniu [...] 2015 r. postanowieniem nr [...] utrzymało w mocy rygor natychmiastowej wykonalności nadany w/w decyzji Prezydenta Miasta. Prawidłowo zatem organy uznały i wyjaśniły, że nałożony na skarżącą obowiązek jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym i może być egzekwowany na podstawie przepisów u.p.e.a. Skarżąca nie kwestionuje ustalenia, że do 4 czerwca 2015 r. nie wykonała obowiązku usunięcia kiosku. Skarżąca nie kwestionuje, że w dniu 16 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta doręczył Jej upomnienie, o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., zaś tytuł wykonawczy został wystawiony przez organ egzekucyjny w dniu 29 czerwca 2015 r. Postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego wraz z tytułem wykonawczym skarżąca otrzymała 25 listopada 2015 r., co wynika z potwierdzenia odbioru w/w. W postanowieniu tym wezwano skarżącą do niezwłocznego wykonania nałożonego obowiązku określonego tytułem wykonawczym, określono kiedy, przez kogo i za jaki przybliżony koszt zostanie wykonany zastępczo obowiązek objęty tytułem wykonawczym. Takie postępowanie organu nie naruszyło żadnego z przepisów u.p.e.a., dlatego zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zarzuty skargi w niniejszej sprawie nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. W szczególności nie naruszyły organy przepisów u.p.e.a. przywołanych w skardze. Art. 33 § 1 pkt. 1, 2 i 6 ustawy p.e.a. stanowią, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być : 1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, 2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, 6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego Skarżąca twierdząc, że organy prowadziły postępowanie w sprawie wykonania zastępczego z naruszeniem powyższych norm w istocie zmierza do wykazania, że nie istnieje już obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, bądź obowiązek ten jeszcze nie zaistniał, albo, że istnieje ale nie jest jeszcze wymagalny lub że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna. Stanowisko takie wynika wprost z treści w/w przepisów. Istnienie okoliczności spełniających wynikające z nich przesłanki wywodzi skarżąca z faktu, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa w przedmiocie uchylenia rygoru natychmiastowego wykonania decyzji Prezydenta z dnia [...] 2015 r. nr [...], nadto, że toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie skargi na decyzję SKO z dnia [...] 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z [...] 2015 r., nakładającą na skarżącą przedmiotowy obowiązek. Stwierdzić należy, że okoliczność, iż trwają postępowania sądowoadministracyjne wszczęte skargami skarżącej na powyższe akty nie wypełnia żadnej z podstaw zarzutów przeciwegzekucyjnych, na które powołuje się skarżąca twierdząc, że organy prowadziły postępowanie w przedmiocie wykonania zastępczego pomimo istnienia takich podstaw. Z całą pewnością nie zachodziła w sprawie niedopuszczalność egzekucji administracyjnej , ani zastosowanego środka egzekucyjnego – obowiązek skarżącej wynikający z ostatecznej w chwili wszczęcia i prowadzenia egzekucji decyzji SKO z dnia [...] 2015 r. należał do kategorii obowiązków, o których mowa w art. 2 pkt. 10 u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, jak już wyżej wskazano był dopuszczalny, co wynika z treści art. 1a pkt. 12 lit. b w zw. z art. 127 u.p.e.a. Skarżąca nie wykazała też, aby wystąpiła którakolwiek z okoliczności objętych przepisem art. 33 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniu skargi, organy nie prowadziły więc egzekucji w sytuacji nieistnienia obowiązku, czy też braku jego wymagalności. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na akt nakładający na podmiot określony obowiązek nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, chyba, że sąd orzeknie na podstawie art. 61 § 3 ppsa o wstrzymaniu jego wykonania. Z urzędu wiadome jest Sądowi, że postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r. wydanym w sprawie III SA/Kr 999/15 ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z [...] 2015 r., nakazującą usunięcie z pasa drogowego kiosku handlowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II GZ 892/15 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2015 r. W kontrolowanej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji zapadło w dniu [...] 2015 r. a postanowienie zaskarżone [...] 2015 r. Ostateczna decyzja SKO z dnia [...] 2015 r. podlegała egzekucji, ponieważ Sąd nie wstrzymał jej wykonania. Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znana jest treść wyroku zapadłego w sprawie III SA/Kr 999/15. Wyrokiem tym, wydanym w dniu 19 kwietnia 2016 r. (nieprawomocnym), WSA stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie określenia terminu wykonania przez skarżącą obowiązku usunięcia kiosku handlowego - kwiaciarni, w pozostałym zaś zakresie – tj. w zakresie obowiązku usunięcia kiosku - skargę oddalił. Sąd dokonując kontroli w niniejszej sprawie miał na względzie stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Stan ten uprawniał organy do orzeczenia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Orzeczenie to nie było więc też jak twierdzi skarżąca przedwczesne. Sąd nie stwierdza, aby stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia został ustalony w sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy art. 7 i 77 kp. Wszak w samej skardze skarżąca czyni rozróżnienie między decyzją ostateczną, która podlega wykonaniu i decyzją prawomocną. Do kwestii tej będącej także przedmiotem zażalenia organ odwoławczy odniósł się prawidłowo. Organ pierwszej instancji w zwięzłym uzasadnieniu omówił najważniejsze przyczyny zastosowania środka w postaci wykonania zastępczego. Organ drugiej instancji poddał analizie te kwestie obszerniej, odnosząc się do zarzutów zażalenia, oraz wskazanych wyżej zagadnień, zwracając uwagę zarówno na charakter egzekwowanego obowiązku, jak i na kwestie związane z celowością zastosowania kwestionowanego przez skarżąca środka egzekucyjnego. Sąd nie stwierdza, aby stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia został ustalony w sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy art. 7 i 77 kp. Wszak w samej skardze skarżąca czyni rozróżnienie między decyzją ostateczną, która podlega wykonaniu i decyzją prawomocną. Do kwestii tej będącej także przedmiotem zażalenia organ odwoławczy odniósł się prawidłowo. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom stawianym przez przepis art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi - jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.