III SA/Kr 1195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku R. A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 2 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Uzasadnienie: Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego. W dniu 18 października 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik R. A. - adw. M. G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podał, że niedokonanie w terminie czynności w postępowaniu sądowym, polegającej na wniesieniu skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Wyjaśnił, że w dniu 23 czerwca 2016 r. upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do kancelarii, aplikant adwokacki M. W. odebrał korespondencję zawierającą m. in. decyzję Dyrektora Izby Celnej. W piątek 24 czerwca 2016 r. M. W. nie stawił się w pracy w Kancelarii w związku z nagłym zatruciem pokarmowym, w związku z czym odebrana przez niego dnia 23 czerwca 2016 r. korespondencja nie została również dostarczona do Kancelarii. Dopiero w poniedziałek 27 czerwca 2016 r. M. W. pojawił się w pracy i dostarczył korespondencję odebraną w dniu 23 czerwca i 27 czerwca. Dodał, że osoba odbierająca pocztę, aplikant adwokacki K. S. nieświadoma faktu, że przesyłka od Dyrektora Izby Celnej została odebrana w dniu 23 czerwca 2016 r. oznaczyła ją prezentatą z datą 27 czerwca 2016 r. Ta sama data została następnie wpisana do elektronicznej książki korespondencji kancelarii, w której odnotowywane są upływające terminy na złożenie pism procesowych w poszczególnych sprawach. Co więcej dnia 28 czerwca 2016 r. zeskanowana kopia korespondencji od Dyrektora Izby Celnej została przesłana do skarżącego. Wedle wnioskującego, w niniejszej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że została ona odebrana przez osobę uprawnioną, która zaniedbała ustalony przez pełnomocnika obowiązek doręczenia przesyłki i poinformowania go o tym fakcie. Nastąpiło to jednakże bez winy tego pracownika w sytuacji wystąpienia obiektywnej przeszkody w postaci nagłej choroby pracownika. Następnie inny pracownik kancelarii bez swojej winy błędnie oznaczył datę odbioru decyzji. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego sugerując się błędnym oznaczeniem daty odbioru korespondencji obliczył 30 dniowy termin do wniesienia skargi, który to termin ostatecznie okazał się błędny. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego podniósł, że nie można mu zarzucić, że źle zorganizował pracę kancelarii, gdyż niedotrzymanie terminu wyniknęło nie na skutek złej organizacji pracy kancelarii, ale na skutek nagłej choroby jednego z pracowników kancelarii. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy w kancelarii jest z kolei traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., w skrócie ppsa) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. (art. 87 § 1 i 2 ppsa). Z powyższego wynika, że podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, publ. LEX nr 45409). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Stwierdza się także w judykaturze, że nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy będącej przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, a powoływane okoliczności nie świadczą o dochowaniu staranności jakiej wymaga się od podmiotu profesjonalnie świadczącego pomoc prawną. Co więcej, zawodowy charakter działalności adwokata powoduje, że odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. W związku z tym zaniedbania osób, którymi się posługuje pełnomocnik, obciążają jego samego, a jednocześnie nie uwalniają strony od poniesienia procesowej odpowiedzialności za takie działania bądź zaniechania (por. I FZ 149/14). W niniejszej sprawie doręczenie decyzji Dyrektora Izby Celnej było prawidłowe, a wzajemne relacje pomiędzy pełnomocnikiem, a pracownikiem upoważnionym do odbioru korespondencji oraz obieg dokumentów w kancelarii, nie mogą mieć wpływu na bieg terminów sądowych. Nagła choroba – zatrucie pokarmowe pracownika upoważnionego do odbioru korespondencji kierowanej do kancelarii nie jest okolicznością uprawdopadabniającą brak winy profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Nie była to bowiem choroba uniemożliwiająca posłużeniem się osobą trzecią w dostarczeniu korespondencji. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 §1 ppsa.