III SA/Kr 1206/18

|Sygn. akt III SA/Kr 1206/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie: WSA Bożenna Blitek, WSA Hanna Knysiak-Sudyka, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r., spraw ze skarg R. D. i D. D. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 września 2018 r. nr [...], z dnia 14 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargi oddala. Decyzjami z dnia 14 września 2018 r. nr [...] oraz nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu odwołań R. D. i D. D. – wspólników A s.c. D. R., D. D. w R (dalej, jako skarżący) na decyzje Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2018 r., 1) nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1500,00 zł, w związku z naruszeniem przepisów poprzez umieszczenie niedozwolonej reklamy rozpowszechniającej informacje o usługach i służącej popularyzowaniu korzystania z solarium na ścianie budynku lokalu użytkowego Solarium [...] przy ul. P w S; 2) nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów poprzez umieszczenie niedozwolonej reklamy rozpowszechniającej informacje o usługach i służącej popularyzowaniu korzystania z solarium w oknie lokalu użytkowego Solarium [...] przy ul. T w K; - uchylił ww. decyzje, części dotyczącej terminu uiszczenia kary pieniężnej i w tym zakresie orzekł, że termin uiszczenia kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzje o wymierzeniu kary stały się ostateczne, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie prawymi i faktycznym: Ad 1. W dniu 11 kwietnia 2018 r. została przeprowadzona kontrola stanu sanitarno-higienicznego obiektu Solarium [...] przy ul. P w S, prowadzonego przez skarżących. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 15 września 2017 r. o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium (Dz.U.2017.2111). W szczególności organ ustalił, że na zewnętrznej ścianie budynku umieszczony jest baner (plakat) o treści "najlepsze [...]", "[...]", "[...]", "[...]", "zapraszamy". Zdaniem skarżących informacja na banerze "najlepsze [...]" jest wynikiem opinii klientów. Ad. 2. Podobna kontrola została przeprowadzona w dniu 26 marca 2018 r w obiekcie Solarium [...] przy ul. T w K. W wyniku tej kontroli stwierdzono również naruszenie przepisów ww. ustawy. W szczególności, w oknie od zewnątrz budynku, na drzwiach wejściowych skarżący umieścili informację: "[...]" oraz "[...]" Decyzjami z dnia [...] 2018 r., nr [...] znak: [...] oraz nr [...] znak: [...] organ nakazał skarżącym usunięcie niedozwolonych reklam z obydwu obiektów, z terminem wykonania do 30 czerwca 2018 r. Decyzjami z dnia [...] 2018 r., nr [...] oraz nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny, w związku z faktem stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy i promocji usług w zakresie udostępniania solarium, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium wymierzył skarżącym kary po 1.500,00 zł. W odwołaniach od powyższych decyzji skarżący domagali się uchylenia przedmiotowych decyzji i umorzenia postepowania, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji, w których zachodzi brak spójności między jej rozstrzygnięciem a uzasadnieniem; 2. art 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji kryterium na podstawie, którego napis na ścianie zewnętrznej budynku Solarium [...] przy ul. P w S oraz w oknie lokalu użytkowego Solarium [...] przy ul. T w K został uznany za niedozwoloną reklamę; 3. art 107 § 3 K.p.a., polegające na jego niepełnym zastosowaniu w trakcie sporządzania uzasadnienia faktycznego przedmiotowych decyzji przez nieustosunkowanie się organu do treści wypowiedzi stron co do zebranego materiału dowodowego w sprawach oraz niewskazanie przyczyn z powodu, których organ pominął tę wypowiedź przy wydawaniu decyzji; 4. art. 11 K.p.a., poprzez brak precyzyjnego wskazania w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu niniejszych spraw; a także: 5. naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że napisy o których mowa w zaskarżonej decyzji stanowią niedozwoloną reklamę; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż napisy, o których mowa w decyzji, stanowią niedozwoloną reklamę; 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że napisy "Najlepsze [....]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]", stanowią niedozwoloną reklamę w rozumieniu przepisu art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium. Decyzjami z dnia 14 września 2018 r., Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł jak na wstępnie. W ocenie organu odwoławczego decyzje ustające opłatę zostały wydane prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skarżących podniesionych w odwołaniach organ odwoławczy wskazał, że naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegające na niespójności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a ich uzasadnieniach, poprzez wymierzenie w osnowie decyzji skarżącym kary w kwocie 1.500 zł, a w uzasadnieniu kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł - jako oczywista omyka pisarska - zostały prawidłowo sprostowane przez organ I instancji postanowieniem, na podstawie art. 113 §1 K.p.a; Dodatkowo odnosząc się do zarzutu rozbieżności, między wysokością wymierzonej kary pieniężnej wymienionej w rozstrzygnięciu (1.500 zł) i uzasadnieniu decyzji (1.000 zł) organ odwoławczy wskazał, powołując się na właściwe orzecznictwo sądowe, że rozstrzygnięcia organu nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia. W przypadku sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem, pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 759/17 i NSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 1999 r. IV SA 2070/97). W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że nie ma wątpliwości, że kara pieniężna została wymierzona w każdej w tych spraw została wymierzona w kwocie 1.500 zł; Odnosząc się do zarzutu 14 dniowego terminu zapłaty kary pieniężnej, licząc od dnia doręczenia decyzji, zamiast od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu tej kary stała się ostateczna - organ odwoławczy uznał, że tego błędu nie można sprostować postanowieniem w trybie art. 113 § 1 K.p.a. i dlatego w tej części uchylił decyzję w i wskazał nowy termin, tj. dzień, od którego decyzja o wymierzeniu tej kary stała się ostateczna; Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji kryterium, na podstawie którego przedmiotowe napisy zostały uznane za niedozwoloną reklamę oraz nieustosunkowanie się do treści wypowiedzi, do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz niewskazanie przyczyn ich pominięcia, organ odwoławczy wskazał, że PIS wydając decyzje nakazujące usunięcie zabronionych reklam (nr [...] i nr [...]), a następnie w decyzje wymierzające kary pieniężne wyraźnie zaakcentował fakt, iż treść zamieszczona na banerze i w witrynie solarium została uznana za niedozwoloną reklamę, z uwagi na aspekt popularyzowania solarium oraz przewyższenie warstwy promocyjnej nad warstwą informacyjną. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że jedynie dane służące klientowi oraz pozwalające podmiotowi na jawne i transparentne świadczenie usług są danymi informacyjnymi, natomiast pozostałe dane mające na celu popularyzowanie korzystania z solarium, należy traktować w kategorii promocji bądź reklamy. W konsekwencji organ odwoławczy nie znalazł podstaw potwierdzających zarzut nieustosunkowania się organu I instancji do treści wypowiedzi stron co do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz niewskazania przyczyn, z powodu których organ pominął tę wypowiedź przy wydawaniu decyzji. Natomiast oświadczenia stron z dnia 16 maja 2018 r. nie zostały uwzględnione dlatego, że nie zawierają one faktów mających wpływ na rozstrzygnięcie ww. sprawy z punktu widzenia naruszenia zakazu reklamy i promocji usług w zakresie udostępniania solarium. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 K.p.a., poprzez brak wskazania przesłanek, którymi kierował się organ wymierzając karę pieniężną, organ odwoławczy podkreślił, że wziął pod uwagę: potrzebę ochrony zdrowia i życia, czas trwania naruszenia prawa, stopień przyczynienia się stron do powstania naruszenia prawa oraz niepodjęcie przez stronę dobrowolnie działań mających na celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż przedmiotowe napisy stanowią niedozwoloną reklamę, zdaniem skarżących organ nie wskazał w oparciu o jakie kryteria wydając zaskarżoną decyzję zakwalifikował ww. napisy jako reklamę oraz błędnie utożsamia "promocję" z "promowaniem" i "popularyzacją". W takim przypadku nie ma zastosowania art. 4 ww. ustawy, która zabrania reklamy i promocji usług w zakresie udostępniania solarium, gdyż aby przepis ten został spełniony muszą zachodzić oba warunki tj. reklama oraz promocja usług. W ocenie organu odwoławczego powyższe argumenty nie znajdują uzasadnienia, gdyż PPIS nakazując usunięcie reklamy ze ściany lokalu użytkowego Solarium [...] przy ul. P w S oraz z witryny lokalu użytkowego Solarium [...] przy ul. T w K, orzekł, że w jego ocenie aspekt promocyjny użytych fraz "najlepsze [...]", "[...]", "[...]" "[...]" oraz "[...]" - znacznie przewyższa wartość informacyjną nad promocyjną. Oceny tej dokonano z punktu widzenia przeciętnego konsumenta, mogącego zostać zachęconym poprzez zaakcentowanie promowania zdrowia poprzez opaleniznę. Odnosząc się do argumentów nieprecyzyjnych definicji solarium i podmiotów świadczących usługi w zakresie udostępniania solarium organ odwoławczy uznał również i te zarzuty za niezasadne, gdyż definicje zawarte w art. 2 pkt. 2 i 5 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium oraz definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, wskazują jednoznacznie na rodzaj obiektów i zakres usług przez nie świadczonych; a obiekt, którego dotyczy przedmiotowa decyzja spełnia wszelkie kryteria ww. definicji. Natomiast promocją zgodnie z art. 2 pkt. 3 przedmiotowej ustawy są także pominięte przez stronę w odwołaniu "inne formy publicznego zachęcania do korzystania z solarium, bez względu na formę dotarcia do adresata". Użycie przez ustawodawcę sformułowania "inne formy" oraz "bez względu na formę" świadczy o tym, iż stanowi to katalog otwarty i daje możliwość interpretacji powyższego, również na gruncie przedmiotowych spraw w ten sposób iż frazy "najlepsze [...]", "[...]", "[...]" "[...]" oraz "[...]" są jednocześnie reklamą i promocją. Wspomniana zatem w odwołaniu koniunkcja jest prawdziwa, gdyż oba zdania wchodzące w jej skład (tj. i reklama i promocja), są spełnione, co w odniesieniu do przedmiotowych spraw oznacza, że doszło do naruszenia przepisu art. 4 ww. ustawy. Organy podkreśliły, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w publikacji z 2017 r. powołując się na badania naukowe zastrzegła, iż stosowanie solarium nie jest efektywnym sposobem wytwarzania witaminy D, z uwagi na przeważające negatywne efekty m.in. nowotwory skóry różnego typu. Ponadto Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem, IARC w klasyfikacji czynników i substancji rakotwórczych zaszeregowała promieniowanie ultrafioletowe o długości fali 100-400 nm oraz urządzenia służące do opalania emitujące promieniowanie UV do grupy 1 tj. do czynników substancji rakotwórczych dla człowieka. Natomiast art. 16b ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U.2017.1414) stanowi, iż przekaz handlowy (tj. każdy przekaz mający służyć bezpośrednio lub pośrednio promocji towarów i usług) nie może sprzyjać zachowaniom zagrażającym m.in. zdrowiu. W kontekście powyższego należy uznać że wymierzone przez PIS kary pieniężne w związku z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium w postaci zastosowania niedozwolonej reklamy są zasadne. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagali się o uchylenia decyzji organu odwoławczego, zarzucając im naruszenie: I. przepisów postępowania: 1. art. 113 § 1 K.p.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w decyzji organu I instancji zaszła omyłka pisarska, podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, iż organ nałożył karę w niższej wysokości, uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, aniżeli wynika to z petitum wydanej w sprawie decyzji; 2. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kryterium na podstawie, którego napis na ścianie budynku lokalu użytkowego w S został uznany przez organ orzekający za niedozwoloną reklamę; 3. art. 11 K.p.a., poprzez brak precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu niniejszej sprawy; II. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem przez organ, że napisy o, których mowa w zaskarżonej decyzji stanowią niedozwoloną reklamę rozpowszechniającą informację o usługach służących popularyzowaniu korzystania z solarium; 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że napisy: "Najlepsze [...]" "[...]" "[...]" "[...]" oraz "[...]" i "[...]" stanowią niedozwoloną reklamę w rozumieniu przepisu art.4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium, podczas gdy zwroty te stanowią opinię Klientów i informują o rodzaju świadczonych przez skarżących usług; 3. art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – uznanie, że w danej sprawie ustalony został obowiązek przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, "podczas gdy takowy obowiązek nie zachodzi wobec skarżących"; 4. art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy zachodzi naruszenie tego przepisu, 5. art. 16b ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, podczas gdy w niniejszej sprawie nie miał on zastosowania. W uzasadnieniu skarg skarżący zarzucili, że decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] 2018 r. nr [...] i [...] nie są prawomocne w związku z tym nie ziściły się przesłanki nałożenia opłaty z art. 36 § 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ponadto zacytowany przez organ wyrok dotyczący niedozowanej reklamy dotyczył zupełnie innego stanu faktycznego i prawnego dlatego nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, a organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium. W odpowiedzi na skargi Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt III SA/Kr 1206/18 i III SA/Kr 1207/18, i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt III SA/Kr 1206/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Istota sporu w przedmiotowych sprawach sprowadza się przede wszystkim do rozstrzygnięcia czy napisy o treści "najlepsze [...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]" stanowią niedozwoloną reklamę i promocję w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w niniejszych sprawach jest ustawa z dnia z dnia 15 września 2017 r. o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium (Dz.U.2017.2111). W myśl art. 4 tej ustawy zabrania się reklamy i promocji usług w zakresie udostępniania solarium, w szczególności 1) w telewizji, radiu, prasie, kinach, podmiotach leczniczych, szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych, na terenie obiektów sportowo-rekreacyjnych oraz w innych miejscach publicznych; 2) na plakatach, w tym plakatach wielkoformatowych; 3) w środkach usług informatycznych. W przedmiotowych sprawach skarżący umieścili na zewnętrznej ścianie budynku przy ul. P w S baner (plakat) o treści "najlepsze [...]", "[...]", "[...]", "[...]", "zapraszamy". Nadto w oknie od zewnątrz budynku, na drzwiach wejściowych obiektu Solarium [...] przy ul. T w K informację: "[...]" oraz "[...]". W ocenie Sądu, zakwestionowane przez organ frazy: "Najlepsze [...]", "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]", miały na celu zachęcanie potencjalnych klientów do skorzystania z oferty solarium, zatem stanowiły reklamę i promocję usług w zakresie udostępniania solarium, o którym mowa w art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium. Powołana ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium zawiera legalne definicje określeń: "reklama" i "promocja". W myśl art. 2 pkt 3 ustawy, promocja to publiczne rozdawanie rekwizytów związanych z usługami w zakresie udostępniania solarium, oferowanie konsumentom tych usług po cenie niższej od normalnie stosowanej, organizowanie premiowanej sprzedaży usług w zakresie udostępniania solarium lub konkursów opartych na ich zakupie, a także innych form publicznego zachęcania do korzystania z solarium, bez względu na formę dotarcia do adresata. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy, reklama to rozpowszechnianie informacji o usługach w zakresie udostępniania solarium lub symboli graficznych z nimi związanych, służące popularyzowaniu korzystania z solarium, z wyłączeniem informacji używanych do celów handlowych pomiędzy podmiotami świadczącym usługi w zakresie udostępniania solarium oraz zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem solariami. Słusznie zatem organy wskazały, że jedynie dane służące klientowi oraz pozwalające skarżącym na jawne i transparentne świadczenie usług są danymi informacyjnymi, natomiast pozostałe mają na celu popularyzowanie korzystania z solarium, zatem należy je traktować jako promocje lub reklamę. Za dane informacyjne należy uznać informacje o nazwie podmiotu świadczącego usługi, o godzinach otwarcia solarium, zakresie świadczonych usług, cenach za poszczególne usługi. Pozostałe dane to reklama i promocja. Nie ma przy tym znaczenia, że na jednym banerze (szyldzie firmowym) umieszczone zostały informacje o świadczonych usługach, które są przez ustawę dozwolone oraz informacje zawierające zakazany przekaz reklamowy i promocyjny. Ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium nie zawiera bowiem żadnego warunku wyłączającego zakaz reklamy i promocji, a uzależnionego od umieszczenia zakazanych treści razem z prostymi informacjami o działalności konkretnego przedsiębiorcy. Podkreślić również należy, że wbrew twierdzeniom skarżących, organ sprecyzował w uzasadnieniach decyzji jakimi kryteriami kierował się uznając zakwestionowane określenia za niedozwoloną reklamę i promocje solariów. Organ wskazał bowiem, że jego zdaniem powołane powyżej określenia akcentowały promowanie zdrowia poprzez opaleniznę w solarium i przez to były niedozwoloną reklamą. Dodatkowo sugerowały, że w czasie opalania w solarium wytwarza się Vit. D3, co jest sprzeczne z badaniami naukowymi. W tym względzie organ odwoławczy powołał się na publikacje naukowe z 2017 r., Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w której wykazano, że stosowanie solarium nie jest efektywnym sposobem wytwarzania witaminy D, z uwagi na możliwość wystąpienia różnego typu nowotworów skóry. Z całą pewnością zatem takie określenia jak: "najlepsze [...]", "[...]", "[...]", [...]" oraz "[...]" zawierają w sobie przede wszystkim elementy wartościujące, mające uatrakcyjnić przekaz informacyjny o świadczonych usługach. Są to więc określenia będące jedną z form zachęcania do korzystania z solarium i służące popularyzowaniu korzystania z solarium. Wypełniają one w konsekwencji kryteria definicji reklamy i promocji. W tym względzie Sąd orzekający w przedmiotowych sprawach w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1118/18 w którym Sąd oddalił skargę skarżących R. D., D. D. wspólników A s.c. R. D., D. D., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia niedozwolonej reklamy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegającego na niespójności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a ich uzasadnieniach, poprzez wymierzenie w osnowie decyzji skarżącym kary pieniężnej w kwocie 1.500 zł, a w uzasadnieniu kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że powyższa rozbieżność została prawidłowo sprostowana przez organ I instancji postanowieniem, jako oczywista omyka pisarska. Nie ulega bowiem wątpliwości, ze w przypadku sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (wyrok NSA z 12 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1886/96 LEX nr 48694; wyrok NSA z 17 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2070/97 LEX nr 48693 oraz wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 759/17 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo także organ odwoławczy uchylił decyzje organu I instancji, w części obowiązku zapłaty wymierzonych kar pieniężnych w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji i wskazał nowy termin, tj. od dnia, w którym decyzje o wymierzeniu kary stały się ostateczne. Zgodnie bowiem z art. 130 § 1 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Niezasadny był również zarzut o naruszenia przepisów postępowania tj. art. 11 K.p.a., poprzez brak precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu niniejszej sprawy. Organy obu instancji podkreślały, że wymierzając kary pieniężne miały na uwadze ochronę zdrowia i życia, czas trwania naruszeń oraz niepodjęcie przez stronę dobrowolnych działań mających na celu uniknięcia skutków naruszenia prawa. Jednocześnie podkreślić należy, że kary pieniężne w obydwu przypadkach zostały wymierzone w wysokości po 1 500 zł, a więc w dolnych granicach zagrożenia ustawowego. Zgodnie bowiem z art. 8 ustawy organy mogą, w drodze decyzji, nałożyć na podmiot świadczący usługi w zakresie udostępniania solarium karę pieniężną w wysokości od 1 000 zł do 50 000 zł. Z pewnością wpływ na taką wysokość kary miał fakt, że ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium jest ustawą obowiązującą od niedawna, ponieważ weszła w życie 16 lutego 2018 r. a zatem kiedy u skarżących prowadzona była kontrola (26 marca i 11 kwietnia 2018 r.) zapewne nie wszyscy właściciele solarium mieli w tym czasie świadomość jej obowiązywania i konsekwencji z nią związanych. W ocenie Sądu niezasadne były również zarzuty skargi dotyczące zastosowania w sprawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. Co prawda art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o radiofonii i telewizji nie ma zastosowania w przedmiotowych sprawach wprost, jednak z kontekstu uzasadnień zaskarżonych decyzji wynika, że organ posiłkowo odwoływał się do podobnych określeń ustawowych (reklama i promocja). Zatem organy nie uznały skarżących za dostawcę usług medialnych, a jedynie powołując się na podobne określenia w innych aktach prawnych, a także orzecznictwo dotyczące zakazu reklamy aptek – wykazywały w oparciu o wykładnię systemową zewnętrzną, że sposób definiowania określeń reklama i promocja - jest prawidłowy. Reasumując, wskazać należy, że organy prawidłowo uznały napisy o treści "najlepsze [...]", "[...], "[...]", "[...]" oraz "[...]" jako niedozwoloną reklamę i promocję w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami korzystania z solarium. W konsekwencji organ I instancji wykonując swój ustawowy obowiązek na podstawie art. 4 , art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zasadnie wymierzył skarżącym w związku ze stwierdzeniem faktu naruszenia zakazu reklamy i promocji usług w zakresie udostępniania solarium – kary pieniężne po 1.500 zł w każdej ze spraw i obszernie omówił je w uzasadnieniach orzeczeń. W świetle powyższego zarzuty skargi w zakresie dotyczącym także naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego uznać należy za nieuzasadnione. Jednocześnie sąd nie stwierdził po stronie organu istnienia uchybień naruszających prawo, które zobowiązany byłby z urzędu wziąć pod uwagę. Mając powyższe na uwadze Sąd skargi oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (2018.1302).