III SA/Kr 1208/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Wojewody z dnia 30 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania zgromadzenia publicznego skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2011r. Decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ustawy z dnia 5 lipca 1990r. Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. nr 51, poz. 297 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Prezydent Miasta rozwiązał zgromadzenie publiczne zorganizowane przez K. K., działającą w imieniu Stowarzyszenia A, odbywające się w dniu [...] 2011r. na ul. B, którego celem było wyrażenie protestu przeciwko polityce planowania przestrzennego Urzędu Miasta. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż podczas zgromadzenia jego uczestnicy manifestowali przechodząc przez przejście dla pieszych na ul. B. Ruchem drogowym w miejscu odbywania się zgromadzenia kierowali funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji, jednak uczestnicy zgromadzenia nie stosowali się do ich poleceń, łamiąc w ten sposób przepisy art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Prezydent Miasta stwierdził, iż niestosowanie się uczestników zgromadzenia do poleceń funkcjonariuszy Policji spowodowało, że tamowany i utrudniany był ruch uliczny, a działania takie zagrożone są sankcją karną wynikającą z art. 90 Kodeksu wykroczeń. Organ I instancji podniósł, iż oddelegowany do udziału w zgromadzeniu delegat Gminy uznał, że przebieg zgromadzenia narusza przepisy ustawy karnej jaką jest Kodeks wykroczeń i wezwał przewodniczącą zgromadzenia K. K. do jego rozwiązania, która jednakże wzbraniała się to uczynić. Wobec tego delegat Gminy trzykrotnie ostrzegł uczestników zgromadzenia o możliwości jego rozwiązania, a następnie – wobec dalszego niestosowania się uczestników zgromadzenia do poleceń funkcjonariuszy Policji – ok. godziny 1540 w myśl art. 12 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o zgromadzeniach wydał i ogłosił przewodniczącemu w obecności zgromadzonych decyzję ustną o rozwiązaniu zgromadzenia publicznego. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Stowarzyszenie A wniosło o zmianę tej decyzji i orzeczenie, że rozwiązanie zgromadzenia publicznego było niezgodne z ustawą Prawo o zgromadzeniach. Decyzji organu I instancji Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach poprzez przyjęcie, iż zachodziły podstawy do rozwiązania fakultatywnego zgromadzenia, gdyż jego przebieg naruszał przepisy ustaw karnych, tj. art. 90 i art. 92 Kodeksu wykroczeń. Stowarzyszenie wyjaśniło, iż podczas przeprowadzonego w dniu [...] 2011r. protestu przy ulicy B w K nie miały miejsca przypadki niestosowania się przez uczestników protestu do poleceń funkcjonariuszy Policji wydawanych w związku z kierowaniem ruchem lub kontrolą ruchu drogowego, jak również nie miały miejsca przypadki tamowania lub utrudniania ruchu na drodze publicznej. Zdaniem Stowarzyszenia, zachowania uczestników protestu w żaden sposób nie było ukierunkowane na naruszania przepisów ustawy Prawo o wykroczeniach. Poza tym forma zgromadzenia w żaden sposób nie zagrażała życiu i zdrowiu jego uczestników ani osobom postronnym. Nie dochodziło również do niszczenia mienia. Stowarzyszenie zarzuciło również organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że uczestnicy protestu świadomie łamali przepisy ustaw karnych, a przebieg zgromadzenia dawał podstawy do jego rozwiązania. W ocenie Stowarzyszenia, ani zachowanie uczestników zgromadzenia ani przebieg zgromadzenia nie dawały podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa związanych z utrudnianiem ruchu drogowego przy ulicy B w K. Stowarzyszenie A stwierdziło również, iż Prezydent Miasta naruszył przepisy procesowe, gdyż nie wskazał podstaw faktycznych świadczących o tym, że uczestnicy zgromadzenia nie stosowali się do wydawanych przez funkcjonariuszy Policji poleceń, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że: "doszło do łamania zapisów kodeksu wykroczeń", nie popartego żadnymi dowodami, jak również niezgodnego w tym zakresie twierdzenia ze stanem rzeczywistym, jaki miał miejsce w dniu [...] 2011 roku przy ulicy B w K. Zdaniem Stowarzyszenia, nie wskazano czy niestosowanie się do poleceń funkcjonariuszy Policji, było związane z odbywającym się ruchem ulicznym, czy przebiegiem demonstracji. Nie uzasadniono w żaden sposób charakteru wydawanych przez funkcjonariuszy Policji poleceń, które uzasadniały zarzut, że te polecenia miały związek z kierowaniem ruchem na przejściu dla pieszych lub kontrolą ruchu drogowego, co stanowi wymaganie formalne art. 92 Kodeksu wykroczeń. W ocenie strony odwołującej się, przepis art. 92 Kodeksu wykroczeń jest przepisem o charakterze ogólnym i należało w uzasadnieniu wskazać w sposób konkretny jakie reguły naruszyli uczestnicy zgromadzenia, że taki zarzut został im postawiony. Stowarzyszenie stwierdziło, iż organ I instancji wydając decyzję stracił całkowicie z pola widzenia istotę ustawy Prawo o zgromadzeniach, a w szczególności art. 1, 2 i 3 tej ustawy, które to przepisy wskazują, że wolność zgromadzenia podlega jedynie ograniczeniom przewidzianym w ustawach, niezbędnym dla bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego, ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo praw i wolności innych osób. Zdaniem Stowarzyszenia, zawarte w art. 2 w/w ustawy ograniczenie w sposób jednoznaczny narzuca jakie ograniczenia winny być stosowane podczas przyjęcia dopuszczalności odbycia zgromadzenia. W ocenie Stowarzyszenia, żadna z tych przesłanek nie zaistniała w przedmiotowej sytuacji. Decyzją z dnia 30 września 2011r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 ust. 1 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 5 ust. 2 w związku z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1990r. Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. nr 51, poz. 297 z późn. zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. nr [...]. Organ odwoławczy uznał za wiarygodne ustalenia organu I instancji, odnoszące się do przebiegu zgromadzenia, zawarte w treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, iż przebieg zgromadzenia, opisany w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta, potwierdzony został przez Komendę Miejską Policji w telegramie Nr [...]. Z informacji Policji wynika m.in., że zgromadzenie rozwiązane zostało w dniu [...] 2011r. o godz. 15:40, po uprzednim trzykrotnym ostrzeżeniu uczestników zgromadzenia o możliwości jego rozwiązania, kiedy to zgromadzeni, mimo dawanych znaków i sygnałów przez policjantów kierujących ruchem, nie zeszli z jezdni. Wojewoda stwierdził również, iż w zawiadomieniu z dnia 12 września 2011r. o zgromadzeniu w dniu [...] 2011r. jako miejsce zgromadzenia podano: K, ul. B. W zawiadomieniu tym nie było natomiast jakiejkolwiek informacji, że uczestnicy będą się przemieszczać, przechodząc przez ulicę, co jest istotne z punktu widzenia zapewnienia przez Policję bezpieczeństwa uczestnikom zgromadzenia, a także płynności ruchu na ulicy B. Pomimo to Policja dołożyła starań, aby uczestnicy zgromadzenia mogli przechodzić w określonych przez funkcjonariuszy kierujących ruchem odstępach czasu. W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające rozwiązanie zgromadzenia, a rozwiązanie zgromadzenia odbyło się w sposób zgodny z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o zgromadzeniach. Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziło się Stowarzyszenie A i pismem z dnia 7 października 2011r. wniosło na nią skargę domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach oraz art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Strona skarżąca oświadczyła, iż podtrzymuje swoje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, gdyż pozostają nadal aktualne, a organ odwoławczy w żaden sposób się do nich nie ustosunkował w treści zaskarżonej decyzji. Ponadto strona skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się do stwierdzenia, iż organ odwoławczy uznał za wiarygodne ustalenia organu l instancji dotyczące przebiegu zgromadzenia, mimo że nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie. Strona skarżąca stwierdziła, iż na tej podstawie organ II instancji uznał, że zaistniały nie budzące wątpliwości okoliczności, które winny skutkować rozwiązaniem zgromadzenia, a tym samym utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta. Zdaniem strony skarżącej, takie działanie zarówno organu l instancji, jak i organu odwoławczego rażąco narusza przepis art. 2 i art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach, jak również przepisy procedury administracyjnej dotyczące postępowania dowodowego. Strona skarżąca wskazała, iż rozwiązanie zgromadzenia, o którym mowa w art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach, nie ma charakteru obligatoryjnego. Przedstawiciel organu gminy może bowiem w przypadkach opisanych w art. 12 ust. 1 rozwiązać zgromadzenie, lecz nie musi. Ustawodawca mając na względzie wolność zgromadzania dał możliwość, nie czyniąc rozwiązania zgromadzenia obligatoryjnym. Zdaniem strony skarżącej, ten zapis art. 12 ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż zgromadzenie miało na celu oprotestowanie polityki planowania przestrzennego Urzędu Miasta, którego to Urzędu pracownik zgromadzenie rozwiązał. Strona skarżąca uważa, iż w zaistniałym stanie faktycznym postępowanie dowodowe winno zostać przeprowadzone w sposób szczególnie wnikliwy, gdyż organ gminy, którego działanie było przedmiotem protestu, z pewnością nie był zainteresowany jego przedłużaniem. Wyjaśnienie i ewentualne stwierdzenie zaistnienia przesłanek rozwiązania zgromadzenia miało więc, w opinii strony skarżącej, fundamentalne znaczenie w przedmiotowej sprawie, czego organ odwoławczy zupełnie zaniechał. Strona skarżąca podniosła również, iż jako podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta o rozwiązaniu zgromadzenia wskazano naruszenie przez uczestników przepisów art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Strona skarżąca podkreśliła jednak, iż zachowanie żadnego z uczestników zgromadzenia nie wypełniało przesłanek z tegoż artykułu i żaden z uczestników nie został ukarany karą grzywny bądź nagany, jak również nie jest prowadzone żadne postępowanie zmierzające do ukarania kogokolwiek. Skoro zatem żaden z obecnych w trakcie zgromadzenia funkcjonariuszy Policji nie stwierdził okoliczności uzasadniających nałożenie na kogokolwiek kary stosownie do dyspozycji art. 92 § 1 Kodeksu Wykroczeń, to zdaniem strony skarżącej, nie było żadnych podstaw do uznania, że zaistniały jakiekolwiek przesłanki z art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach umożliwiające rozwiązanie zgromadzenia. Okoliczności te zostały natomiast zupełnie pominięte zarówno przez organ l instancji, jak i organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta nie naruszały przepisów obowiązującego prawa materialnego, w tym w szczególności art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach, ani przepisów prawa procesowego. Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o zgromadzeniach zawiadomienie o zgromadzeniu powinno zawierać m.in. projektowaną trasę przejścia, jeżeli przewiduje się zmianę miejsca w czasie trwania zgromadzenia Jest to element obligatoryjny, który nie został zachowany w trakcie procedury zawiadomienia o zgromadzeniu, a także w czasie trwania samego zgromadzenia w dniu [...] na ul. B. W czasie tego zgromadzenia doszło do przemieszczenia, zmiany miejsca zgromadzenia. Wątpliwości Wojewody wzbudził także fakt czy doszło w ogóle do zawiązania zgromadzenia. Zdaniem organu II instancji, na organizatorach spoczywał obowiązek dopełnienia niezbędnych formalności i zapewnienia pokojowego przebiegu zgromadzenia zgodnie z prawem i przyjętym programem. Obowiązek ten nie został jednak dopełniony. Wojewoda uważa, iż w zaistniałym stanie faktycznym konieczne było wydanie decyzji o rozwiązaniu zgromadzenia, a w związku z tym wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta było zasadne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 8 listopada 2011r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że z przebiegu zgromadzenia został sporządzony film na kasecie video przez policję, Prezes Stowarzyszenia domagała się od policji przedstawienia jej tego filmu, ale go nie uzyskała, na dowód czego przedkłada pismo z 4.10.2011r. oraz odpowiedź z 18.10.2011r. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił także, iż nie kwestionuje poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, że członkowie zgromadzenia przechodzili przez ulicę B po pasach, lecz uważa, że nie utrudniało to ruchu. Z kolei Prezes Stowarzyszenia A wyjaśniła, iż w budynku wskazanym w zawiadomieniu o zgromadzeniu przy ul. B mieści się salon fryzjerski, a przed budynkiem jest przejście dla pieszych. Na pytanie Sądu Prezes wyjaśniła również, że przedłożone pisma dotyczące udostępnienia filmu są pierwszymi pismami w tej sprawie oraz że przed datą zgromadzenia organizator ustalał szczegóły techniczne jego przebiegu z Policją, jednak ze spotkania tego nie sporządzono notatki, ale odbyło się ono w obecności świadków. Zdaniem Prezes Stowarzyszenia, przechodząc po pasach nie utrudniano ruchu. Dodała równocześnie, że ulica B jest w tym miejscu bardzo wąska i wystarczy, że przejdą przez nią trzy osoby by ruch był utrudniony. Stwierdziła również, iż przez Policję zostały także wylegitymowane osoby, które nie brały udziału w zgromadzeniu, i że osoby wylegitymowane w trakcie zgromadzenia są teraz wzywane na Policję. Na pytanie Sądu podała, że na przykład wskazani w notatce policyjnej W. R. i L. S. są członkami stowarzyszenia, natomiast co do W. S. nie jest w stanie w tej chwili powiedzieć czy jest członkiem stowarzyszenia, ponieważ liczy ono 150 członków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja administracyjna wydana została na podstawie art. 12 ustawy z 5 lipca 1990r. Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 1990 nr 51 poz. 297 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że zgromadzenie może być rozwiązane przez przedstawiciela organu gminy, jeżeli jego przebieg zagraża życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach lub gdy narusza przepisy niniejszej ustawy albo przepisy ustaw karnych, a przewodniczący, uprzedzony o konieczności rozwiązania zgromadzenia, wzbrania się to uczynić (art. 12 ust. 1). W ustawie uregulowany został tryb, w jakim ma nastąpić rozwiązanie zgromadzenia, w art. 12 ust. 1 przewidziano mianowicie, że rozwiązanie zgromadzenia następuje przez wydanie decyzji ustnej, poprzedzonej trzykrotnym ostrzeżeniem uczestników zgromadzenia o możliwości jego rozwiązania, a następnie ogłoszonej przewodniczącemu w obecności zgromadzonych, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzję tę doręcza się organizatorowi na piśmie w terminie 24 godzin od jej podjęcia. Zgodnie z art. 12 ust. 3 Prawa o zgromadzeniach, organizatorowi oraz uczestnikowi zgromadzenia przysługuje prawo odwołania się od decyzji w sprawie rozwiązania zgromadzenia w terminie 3 dni od dnia rozwiązania zgromadzenia, a decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania doręcza się organizatorowi w terminie 3 dni od dnia otrzymania odwołania (art. 9 ust. 4). Wolność zgromadzeń, gwarantowana przez art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 11 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950r. (Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284 ze zm.) i art. 21 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz.U. 1977 nr 38 poz. 167), zobowiązuje organy administracji publicznej do jej respektowania, w granicach ustalonych przez ustawodawcę, stosownie do treści zdania drugiego art. 57 Konstytucji RP, który przewiduje, że ograniczenia prawa do zgromadzeń może określać ustawa. W ustawie Prawo o zgromadzeniach przewidziano przypadki, w których organ gminy zakazuje zgromadzenia publicznego (art. 8) oraz opisaną powyżej możliwość rozwiązania zgromadzenia (art. 12). Organizowanie zgromadzeń i uczestniczenie w nich, zaliczane jest do wolności obywatelskich. W przypadku wolności, ingerencja władz publicznych tę wolność ograniczającą jest dopuszczalna jedynie w sytuacjach przewidzianych ustawą, która musi być interpretowana w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest więc stosowanie wykładni rozszerzającej wyjątków od zasady wolności zgromadzeń. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej były zatem zobowiązane do rozważenia realnego zagrożenia ze strony organizatorów i uczestników zgromadzenia dla życia lub zdrowia ludzi albo mienia w znacznych rozmiarach lub też naruszania przepisów ustawy Prawo o zgromadzeniach albo przepisów ustaw karnych. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracyjne, zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, tych zasad nie naruszyły. Zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały art. 12 ustawy Prawo o zgromadzeniach, wydając decyzję o rozwiązaniu zgromadzenie wobec stwierdzenia, że przebieg zgromadzenia narusza przepisy ustawy karnej jaką jest Kodeks wykroczeń, a dokładniej art. 90 oraz art. 92 §1 tej ustawy. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut skargi nienależytego ustalenia przez organ w niniejszej sprawie stanu faktycznego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, co potwierdziła w trakcie rozprawy strona skarżąca, że uczestnicy zgromadzenia manifestowali przechodząc przez przejście dla pieszych na ul. B oraz że ruchem drogowym w miejscu odbywania się zgromadzenia kierowali funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji. Spór pomiędzy stronami dotyczy jedynie tego, czy uczestnicy zgromadzenia poprzez swoje zachowanie tamowali i utrudniali ruch uliczny, łamiąc w ten sposób przepisy art. 90 oraz art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń. Na podstawie informacji uzyskanych od policji (telegram nr [...]) organ ustalił, że zgromadzenie powodowało tamowanie i utrudnianie ruchu ulicznego. Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał te informacje za wiarygodne, skoro sama strona skarżąca na rozprawie przez sądem wskazała, że ulica B w miejscu, gdzie odbywało się zgromadzenie i uczestnicy zgromadzenia przechodzili przez ulicę jest tak wąska, że wystarczy przejście trzech osób, by ruch na tej ulicy był zahamowany. Ponieważ działania takie zagrożone są sankcją karną wynikającą z art. 90 Kodeksu wykroczeń, istniała zatem podstawa prawna do podjęcia decyzji o rozwiązaniu zgromadzenia. Podkreślenia wymaga, że decyzja o rozwiązaniu zgromadzenia ma charakter szczególny, jest bowiem jednym z nielicznych przypadków decyzji wydawanych w formie ustnej, bezpośrednio po zaistnieniu stanu faktycznego uzasadniającego jej podjęcie, czego nieuniknioną konsekwencją jest uproszczenie postępowania administracyjnego zmierzającego do jej wydania, w tym w zakresie postępowania dowodowego i terminów, w stosunku do ogólnych zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Nie można oczekiwać od przedstawiciela gminy uczestniczącego w zgromadzeniu i podejmującego w jego trakcie decyzję o rozwiązaniu zgromadzenia, by przeprowadzał postępowania dowodowe w sposób przewidziany w kpa, a więc wydawał postanowienia o dopuszczeniu dowodów, następnie informował strony o możliwości uczestniczenia w ich przeprowadzeniu, zadawania pytań itd. Oceniając zatem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, należało wziąć pod uwagę jej specyfikę. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, opierając się na obserwacji samego przedstawiciela gminy uczestniczącego w zgromadzeniu oraz informacjach uzyskanych od policji, potwierdzonych następnie w formie pisemnej przez Komendę Miejską Policji w telegramie Nr [...]. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również i to, że organizator zgromadzenia dokonał nieprawidłowego zawiadomienia o zamiarze zorganizowania zgromadzenia. W znajdującym się bowiem w aktach sprawy zawiadomieniu jako miejsce zgromadzenia nie zostało wskazane przejście dla pieszych, gdzie faktycznie odbywało się zgromadzenie, lecz konkretny adres (ul. B w K). Organ wyrażając zgodę na organizację zgromadzenia został więc wprowadzony w błąd przez organizatora zgromadzenia, który nie wskazał w sposób wyraźny, że zamierza organizować zgromadzenia na przejściu dla pieszych a nie w konkretnym budynku i że uczestnicy zgromadzenia będą się przemieszczać. Samo bowiem wskazanie w zawiadomieniu, że będzie ono powodowało utrudnienia w ruchu należy uznać za niewystarczające, skoro organizator pozostawił niewypełnioną rubrykę "projektowana trasa przejścia". Tym samym strona skarżąca zawiadamiając organ o planowanym zgromadzeniu, nie wypełniła należycie obowiązków nałożonych na nią mocą art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o zgromadzeniach. Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut strony skarżącej, że interwencja policjantów skierowana była do osób przypadkowych, nie będących uczestnikami zgromadzenia. Na rozprawie przed Sądem Prezes Stowarzyszenia przyznała, że przynajmniej niektóre z osób wymienionych w notatce policyjnej są członkami stowarzyszenia. Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut strony skarżącej, że nie było podstaw do wydania decyzji o rozwiązaniu zgromadzenia, skoro żadna z osób uczestniczących w zgromadzeniu nie została ukarana. Zdaniem Sądu z faktu, że w trakcie zgromadzenia żaden z jego uczestników nie został ukarany, nie można wywodzić, że nie doszło do naruszenia przez nich prawa poprzez popełnienie wykroczenia. Samo ukaranie jest konsekwencją popełnienia wykroczenia, ale brak ukarania nie oznacza, że wykroczenie nie zostało popełnione. Nadto zaś, sama skarżąca przed Sądem przyznała, że wobec osób wskazanych w notatce policyjnej toczy się nadal postępowanie przed organami policji, są one wzywane na policję do składania wyjaśnień, postępowanie to nie zostało zatem zakończone i nie można wykluczyć, że nie zakończy się ono ukaraniem sprawców wykroczeń. Nie mogły przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku także argumenty dotyczące nieudostępnienia filmu nagranego przez policję w czasie zgromadzenia. Pisma przedłożone przez stronę skarżącą pochodzą z dat po wydaniu decyzji, tymczasem Sąd kontroluje zgodność z prawem zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego na dzień jej wydania. Ponadto pisma te stanowią korespondencję strony skarżącej w organami policji, a nie z orzekającymi w niniejszej sprawie organami administracyjnymi, czyli z Prezydentem Miasta oraz Wojewodą. Zdaniem Sądu analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że oddelegowany do udziału w zgromadzeniu delegat gminy miał podstawy do uznania, że przebieg zgromadzenia narusza przepisy ustawy karnej jaką jest Kodeks wykroczeń i wezwać przewodniczącą zgromadzenia K. K. do jego rozwiązania, a wobec nierozwiązania przez nią zgromadzenia, dokonać tego mocą decyzji ustnej, następnie potwierdzonej na piśmie. Wydana w niniejszej sprawie decyzja nie naruszyła zatem prawa materialnego. Zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest też zdaniem Sądu zgodna z prawem procesowym, wydana zostały zgodnie z wymogami szczególnymi przewidzianymi w Prawie o zgromadzeniach, które jest lex specialis w stosunku do kpa. Delegat gminy spełnił ustawowy wymóg trzykrotnego ostrzeżenia uczestników zgromadzenia o możliwości jego rozwiązania, a następnie – wobec dalszego niestosowania się uczestników zgromadzenia do poleceń funkcjonariuszy Policji – ok. godziny 1540, wydał i ogłosił przewodniczącemu w obecności zgromadzonych decyzję ustną o rozwiązaniu zgromadzenia publicznego, a potem wydał decyzje pisemną, doręczając ją organizatorowi zgromadzenia w tym samym dniu o godzinie 18.45, zachowany więc został wymóg dotrzymania terminu 24 godzin, o którym mowa w art. 12 ust. 2 cyt. ustawy Prawo o zgromadzeniach. Podsumowując należy zatem stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ będąca przedmiotem kontroli sądu decyzja administracyjna wydana została w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i jest zgodna z prawem materialnym. Nie zachodziły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem w świetle art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie, wobec nie stwierdzenia takich wad, Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.