III SA/Kr 1212/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej E. B. sprawy ze skarg H. P. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargi oddala. Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć sprawę o sygn. akt III SA/Kr 1212/10 ze sprawami o sygn. akt III SA/Kr 1213/10, III SA/Kr 1214/10, III SA/Kr 1215/10, III SA/Kr 1216/10 – do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą III SA/Kr 1212/10. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 13 sierpnia 2011 r., znak: [...], [...], [...], [...], [...], Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych) – utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Decyzjami z dnia [...] 2010 r. nr: [...], [...], [...], [...], [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u H. P. chorób zawodowych: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego obrzękowego zapalenia krtani, choroby skóry pochodzenia zawodowego, wymienionych w pozycjach: 5, 6, 12, 13, 18 wykazu chorób zawodowych, będącym załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniach tych decyzji organ I instancji wskazał, że H. P. od 1 września 1977 r. do 30 kwietnia 1990 r. pracowała w Usługowo - Produkcyjnej Spółdzielni Pracy na stanowisku uczeń nauki zawodu krawiectwo damskie i kaletnik w pełnym wymiarze czasu pracy. Zajmowała się klejeniem oraz szyciem elementów wyrobów galanteryjnych ze skóry, skaji i innych tworzyw sztucznych. Czynniki chemiczne, z jakimi miała do czynienia to: benzen, toluen, octany. W latach 1993 - 2000 pracowała w Szpitalu [...] kolejno: - od 1 grudnia 1993 r. do 31 lipca 1999 r. jako salowa na oddziale ginekologiczno - położniczym, - od 1 sierpnia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. jako sprzątaczka w hotelu pracowniczym, - od 1 stycznia 2000 r. do 30 czerwca 2000 r. jako salowa na oddziale ginekologiczno - położniczym, - od 1 lipca 2000 r. do 31 sierpnia 2000 r. jako pomoc kuchenna na kuchni. Do zakresu czynności zawodowych skarżącej należało: wynoszenie na składowiska odpadów medycznych i komunalnych, wyłączanie i włączanie lamp bakteriobójczych, dezynfekcja i mycie powierzchni. Środki dezynfekcyjne, z jakimi miała kontakt to: podchloryn sodu, chloramina, wapno chlorowane, sterinol, inalicin, skinsept, lizoformin 30, presept, sekusept. W kuchni wykonywała czynności związane z utrzymaniem czystości i przygotowaniem substratów do gotowania. Orzeczeniami lekarskimi z dnia 10 sierpnia 2004 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził brak podstaw do rozpoznania chorób zawodowych. Następnie organ wyjaśnił, że rozporządzenie Rady Ministrów sprawie chorób zawodowych z dnia 30 lipca 2002 r., w oparciu, o które dokonano rozpoznania, utraciło moc na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. Przedmiotowe zagadnienie zostało uregulowane w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 11 ust. 1 nowego rozporządzenia, do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Zatem dotychczasowe ustalenia poczynione w ramach postępowań przez organ I instancji zachowały swą moc. Jedynie w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o ponowne jego przeanalizowanie. Po przeprowadzeniu ponownej analizy dokumentacji medycznej, uwzględniając kryteria diagnostyczno - orzecznicze zamieszczone w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, jednostka medyczna poinformowała, że treść orzeczeń lekarskiego Nr [...] nie ulega zmianie. W związku z powyższym organ I instancji orzekł, że brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej wskazanych chorób zawodowych. Odwołania od powyższych decyzji złożyła H. P. podnosząc, że nie zgadza się z wydanymi decyzjami, ponieważ jest osobą chorą na przewlekłą chorobę płuc. Wskazała także, że rozpoznano u niej zespół przewlekłego serca płucnego w stadium niewydolności narządu krążenia, nadciśnienie płucne i utrwalone migotanie przedsionków, naczyniowe bóle głowy. H. P. podniosła, że w latach 1977 - 1990 pracowała jako kaletnik mając codzienny kontakt z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia podczas wykonywania takich prac jak: klejenie klejem "Butapren" oraz szycie elementów ze "skóry, skaji i tworzyw sztucznych". Zaznaczyła, że bardzo często chorowała, miała duszności, bóle i zawroty głowy, częste bóle gardła. W latach 1990 -1993 r. pozostawała bez pracy, gdyż stan zdrowia nie pozwalał na jej podjęcie. Skutki kontaktu z toksycznymi substancjami odczuwa do dziś. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organ odwoławczy wskazał, że postępowania w niniejszej sprawie prowadzone były ponownie na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt. II OSK 1066/07, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalającego skargę H. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2004 r. o braku podstaw do stwierdzenia u H. P. następujących chorób zawodowych: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego obrzękowego zapalenia krtani, choroby skóry pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w toku ponownego rozpoznawania sprawy Sąd I instancji winien dokonać ponownej kontroli legalności decyzji organów inspekcji sanitarnej pod kątem prawidłowości postępowania administracyjnego poprzedzającego ich wydanie. Wyrokiem z dnia 19 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie choroby zawodowej oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd polecił również rozpatrzyć sprawę niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Rozpoznając sprawy ponownie organ odwoławczy wskazał, że H. P. w latach 1977 - 1990 pracowała w Usługowo - Produkcyjnej Spółdzielni Pracy jako uczeń nauki zawodu - krawiectwo damskie i kaletnik. Podczas wykonywania prac związanych z nauką zawodu, tj. szyciem i klejeniem elementów galanteryjnych ze skóry i tworzyw sztucznych, narażona była na kontakt z następującymi czynnikami szkodliwymi takimi jak: benzen, toluen i octany. Następnie w roku 1993 podjęła pracę w Szpitalu [...], gdzie pracowała do roku 2000 na następujących stanowiskach pracy: salowa, sprzątaczka i pomoc kuchenna. Wykonywana w tym okresie praca wiązała się z koniecznością kontaktu ze środkami dezynfekcyjnymi. H. P. badana była w Ośrodku Medycyny Pracy, który dnia 10 sierpnia 2004 r. wydał orzeczenia lekarskie Nr: [...], [...], [...], [...], [...] o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanej chorób zawodowych pod postacią: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego obrzękowego zapalenia krtani, choroby skóry pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu orzeczenia Nr: [...] podano, że przewlekłe zapalenie oskrzeli nie powodujące trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc w postaci obniżenia natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych nie spełnia warunków do uznania go jako choroby związanej z pracą zawodową. Brak, zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie to zostało zweryfikowane przez Ośrodek Medycyny Pracy pod kątem nowych kryteriów diagnostyczno - orzeczniczych zamieszczonych w aktualnym wykazie chorób zawodowych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. W orzeczeniu tym uznano, że zmiany w aktualnym wykazie chorób zawodowych dotyczące trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia Nr [...]. Zgodnie z aktualnym wykazem chorób zawodowych rozpoznanie przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli jest możliwe do roku czasu od zakończenia pracy zawodowej. Analiza dokumentacji lekarskiej wykazała, iż wartości spirometryczne wskaźnika FEV1 w trakcie pracy zawodowej i do roku od jej zakończenia niespełniały kryteriów orzeczniczych. Organ zaznaczył ponadto, że w sprawie orzekała jednostka służby zdrowia I szczebla diagnostycznego właściwa do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy. H. P. nie skorzystała z możliwości odwołania się do jednostki orzeczniczej II szczebla diagnostycznego. W uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] podano natomiast, że w wyniku analizy wykonanych badań (prawidłowy poziom eozynofilii i IgE, ujemne testy skórne z alergenami środowiska naturalnego, testy kontaktowe standard I i II oraz testy skórne z alergenami zawodowymi / manisoftem, sukuseptem, spitadermem, podchlorynem sodu / nie ma podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] podano, że na podstawie wywiadu, badania fizykalnego, analizy wykonanych badań alergologicznych / ujemne testy skórne z alergenami zawodowymi - manisoftem, sukuseptem, spitadermem, podchlorynem sodu / stwierdzono brak zmian o podłożu alergicznym w badaniu śluzówek nosa, co stanowi o braku podstaw do rozpoznania alergicznego nieżytu nosa. W uzasadnieniu orzeczenia Nr [...] wskazano, że na podstawie wywiadu, badania fizykalnego, analizy wykonanych badań alergologicznych / ujemne testy skórne z alergenami zawodowymi - manisoftem, sukuseptem, spitadermem, podchlorynem sodu / stwierdzono brak zmian o podłożu alergicznym w badaniu laryngologicznym śluzówek krtani, co stanowi o braku podstaw do rozpoznania alergicznego obrzękowego zapalenia krtani. W uzasadnieniu orzeczeniu Nr [...] stwierdzono, że przeprowadzony wywiad, badania fizykalne, dokonana analiza badań alergologicznych / w tym testów skórnych z alergenami zawodowymi - manisoftem, sukuseptem, spitadermem, podchlorynem sodu / nie ujawniły cech alergii kontaktowej u badanej, co stanowi o braku podstaw do stwierdzenia alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach H. P. od decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że okoliczności w nich podniesione nie wniosły żadnych nowych faktów, które mogłyby mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia spraw. Fakt występowania u H. P. licznych dolegliwości nie jest kwestionowany, kwestionowana jest jedynie ich zawodowa etiologia. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi w przypadku przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, można rozpatrywać jego związek z narażeniem na czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy tylko wtedy, jeśli zachorowanie wystąpiło w trakcie wykonywania pracy lub w czasie roku od jej zakończenia. Analiza dokumentacji lekarskiej wykazała, że wartości spirometryczne wskaźnika FEV1 w trakcie pracy zawodowej i do roku od jej zakończenia nie spełniały kryteriów orzeczniczych. Analiza obecnie wykonanych badań spirometrycznych (wartość wskaźnika FEVi wynosiła 59,4%) wskazuje na systematyczne pogarszanie się stanu zdrowia H. P. pomimo zaprzestania pracy w 2000 r., co dodatkowo wskazuje na pozazawodową etiologię rozpoznanego schorzenia. Podnoszony przez skarżącą fakt pracy w narażeniu na opary benzenu, zwarte w kleju, został uwzględniony przez specjalistów przy wydawaniu orzeczeń lekarskich. Praca w warunkach narażenia zawodowego, bez rozpoznania jednostek chorób, figurujących w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła H. P. podnosząc, że w okresie od 1977 r. do 1990 r. była zatrudniona w Usługowo Produkcyjnej Spółdzielni Pracy na stanowisku kaletnika w pełnym wymiarze czasu pracy. Miała codzienny kontakt ze szkodliwymi czynnikami chemicznymi i toksycznymi. Bardzo często chorowała i została zwolniona z pracy na skutek dużej absencji chorobowej. W latach 1990 r. - 1993 r. pozostawała bez pracy. Skutki kontaktu z toksycznymi substancjami odczuwa do dziś, a zły i stale pogarszający się stan zdrowia nie pozwala na zatrudnienie. Do skargi załączyła kserokopię historii choroby z lat 1985 – 1990 potwierdzające leczenie w czasie zatrudnienia w Produkcyjnej Spółdzielni Pracy. W odpowiedzi na skargi Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W świetle art. 235 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło w życie 3 lipca 2009 r.( rozporządzenie z 30 czerwca 2009 r. Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869). Stosownie do treści tego rozporządzenia na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. We wskazanym rozporządzeniu, co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas, gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu. Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest, więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. W rozpatrywanych sprawach postępowania dotyczyły chorób zawodowych, wymienionych w pozycjach: 5, 6, 12, 13, 18 wykazu chorób zawodowych. Wyniki przeprowadzonych u skarżącej badań wykonywanych przez Ośrodek Medycyny Pracy, zawarte w orzeczeniach z dnia 10 sierpnia 2004 r., wskazują, o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego obrzękowego zapalenia krtani, choroby skóry pochodzenia zawodowego. Z § 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wynika, że podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zaś właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Mimo zmiany przepisów dotyczących chorób zawodowych (wejście w życie z dniem 3 lipca 2009 r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r.; Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869) organy miały prawo, w świetle treści § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, formułować wnioski decyzyjne na podstawie orzeczeń lekarskich z 10 sierpnia 2004 r. Przepis ten, bowiem stanowi, że "z zastrzeżeniem ust. 2 do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne." Dodatkowo organy zwróciły się do biegłych lekarzy o weryfikację orzeczenia lekarskiego z dnia 10 sierpnia 2004 r. Nr [...]. Ośrodek Medycyny Pracy pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. poinformował, że po przeprowadzeniu ponownej analizy dokumentacji medycznej, uwzględniając kryteria diagnostyczno-orzecznicze zamieszczone w aktualnie obowiązującym wykazie chorób zawodowych, będącym załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, podtrzymuje stanowisko zawarte w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2004 r. Dodać przy tym należy, że skarżąca nie skorzystała też z drogi odwoławczej i nie kwestionowała orzeczeń lekarskich z 10 sierpnia 2004 r., po ich wydaniu, wnosząc środki zaskarżenia do jednostek II stopnia diagnostycznego. Podkreślić, zatem należy, że podstawą decyzji w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej jest jedynie orzeczenie i badanie lekarskie przeprowadzone na podstawie i w zgodzie z rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., czyli stanowią dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zwartymi w art. 80 k.p.a. Skoro z materiału dowodowego, zebranego w sposób wystarczający do wydania merytorycznych rozstrzygnięć, aktualnego i miarodajnego z uwagi na treść wskazanego § 11 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, weryfikowanego dodatkowo w określonym zakresie z uwzględnieniem nowych kryteriów diagnostyczno – orzeczniczych, zamieszczonych w nowym obowiązującym rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, wynika bezspornie, że nie stwierdzono przewidywalnych przecież schorzeń nawet we wskazanych w tym rozporządzeniu okresach czasu od zakończenia przez skarżącą pracy zawodowej, ani w postaci: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, ani astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego, ani alergicznego nieżytu nosa, ani alergicznego obrzękowego zapalenia krtani, ani choroby skóry pochodzenia zawodowego, wymienionych w pozycjach: 5, 6, 12, 13, 18, to trafne są orzeczenia organów o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej chorób zawodowych. Wskutek powyższego nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik spraw, albowiem organy, zgodnie z postanowieniami artykułów: 7 i 77 § 1 k.p.a. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i przede wszystkim, stosownie do art. 80 k.p.a., dokonały jego prawidłowej oceny. Nie można w żaden sposób zarzucić też organom naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, gdyż przepisy te zostały przez organy w sposób właściwy i poprawny zastosowane. Brak, zatem podstaw do uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji i uznania skarg za zasadnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając kontrolowane decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.