III SA/Kr 1212/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata I. T. o przyznawanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożonego w sprawie ze skargi B. M. na pismo Zarządu Województwa z dnia 16 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia przez Pogotowie Ratunkowe zasad konkursu ofert na udzielanie świadczeń zdrowotnych przez ratowników medycznych postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia. Adwokat M. O., działający jako pełnomocnik substytucyjny adwokat I. T. ustanowionej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego B. M. na podstawie postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 5 września 2014 r. wniósł pismem z dnia 24 listopada 2014 r. o zasądzenie na rzecz adwokata I. T. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości, ani w części. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 października 2014 r. zostało dołączone do akt pełnomocnictwo substytucyjne od adwokata I. T. dla adwokata M. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10 listopada 2014 r. odrzucił skargę B. M. na pismo Zarządu Województwa z dnia 16 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie naruszenia przez Pogotowie Ratunkowe zasad konkursu ofert na udzielanie świadczeń zdrowotnych przez ratowników medycznych, które to postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanym dalej rozporządzeniem. Z § 19 tego rozporządzenia wynika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (wymieniających konkretne czynności, za udział adwokata w których zasądza się opłatę) oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Trzeba podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93). Oznacza to, że należy ustalić, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona. Sąd bowiem, w tym zakresie, odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych. Obowiązek poniesienia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej dotyczy bowiem pomocy faktycznie udzielonej. Ponadto strona, której zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, nie może pozostawać w przeświadczeniu, że udzielona pomoc jest pomocą iluzoryczną. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (vide postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, publ. LEX nr 325665) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I FZ 221/14, postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II OW 7/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie ustanowionemu w drodze pomocy prawnej adwokatowi I. T. nie należy się wynagrodzenie, gdyż nie udzieliła ona faktycznej pomocy prawnej skarżącemu B. M. Z akt sprawy wynika jedyna jej faktyczna czynność w postaci udzielenia adwokatowi M. O. pełnomocnictwa substytucyjnego. Zwraca uwagę okoliczność, że adwokat I. T. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 16 października 2014 r. jeszcze przed wydaniem przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi B. M. (10 listopada 2014 r.) i jego doręczeniem w dniu 26 listopada 2014 r., zatem jako wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu miała możliwość reprezentacji strony w postępowaniu, czego faktycznie nie uczyniła. Wobec powyższego Sąd odmówił przyznania adwokat I. T. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, działając na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a.