III SA/Kr 1221/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 27 września 2007r. sygn. akt III SA/Kr 474/07 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2007r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2006r., którymi to decyzjami stwierdzono brak u A. B. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Sąd nakazał organom ponownie rozpatrującym sprawę skierować skarżącego jeszcze raz na badanie słuchu z tego powodu, że pierwsze badanie zostało wykonane na przełomie lat 1999 i 2000, wskazane w nim przesłanki niezawodowego charakteru niedosłuchu opierające się na wielkości niedosłuchu były niezgodne z prawem, orzekanie przez organ administracyjny miało miejsce dopiero 6 lat później, a w uzupełniających opiniach lekarskich zachodzą sprzeczności nie dające się usunąć bez ponownego badania lekarskiego. Dlatego, zdaniem Sądu, zachodziła potrzeba ponownego przeprowadzenia badania lekarskiego skarżącego i wydania orzeczeń lekarskich, które spełniać będą wymogi ustawowe w zakresie wykazania stanu chorobowego skarżącego. Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] 2012r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa, art. 2351 Kodeksu pracy, § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.) - w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011r. nr 212, poz. 1263), nie stwierdził u A. B. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Organ ustalił, że A. B. był zatrudniony w okresie od 20 lutego 1954r. do 30 listopada 1972r. w A S.A. Oddział w K na stanowiskach nadmistrz automatyki, elektryk, gdzie pracował w narażeniu na hałas (85-102 dBA). Wykonując wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie, w dniu 3 marca 2008r. organ przesłał A. B. skierowanie na badanie do Ośrodka Medycyny Pracy, prosząc równocześnie jednostkę orzeczniczą I stopnia o uwzględnienie wskazówek WSA w Krakowie. Ośrodek ten wystosował do skarżącego pismo zapraszające na badania (k. 87 akt adm.). W odpowiedzi na powyższe, skarżący, w piśmie skierowanym do PIS, złożonym w dniu 18. 03. 2008r. zarzucił, że "weryfikacji można dokonać bez badań ponownego zbierania po poradniach dokumentacji lekarskiej, a nadto, że z uzasadnienia wyroku III SA/Kr 474/07 wynika, iż badanie powinna przeprowadzić inna jednostka. Dlatego zadaniem skarżącego podjęte przez organ działanie jest niezgodne z wyrokiem. Skarżący wniósł o wyznaczenie "innego orzecznika". Ośrodek Medycyny Pracy pismami z dnia 3 kwietnia 2008r. i 23 kwietnia 2008r. ponownie zwrócił się do skarżącego z zaproszeniem na badania (k. 96 akt adm. - ponaglenie, k. 98 ponaglenie II). Z pisma OMP z dnia 8 maja 2008r. (k. 102 akt adm.) skierowanego do organu I instancji wynika, że skarżący po drugim wezwaniu zgłosił się do Ośrodka i został skierowany na specjalistyczne badania – laryngologiczne i audiologiczne, jednak nie wyraził zgody na badania w OMP, dlatego Ośrodek nie ma możliwości wydania nowego orzeczenia lekarskiego. W związku z powyższym organ I instancji zwrócił się do OMP o skierowanie skarżącego do innej niezależnej jednostki orzeczniczej (pismo PIS do OMP z dnia 9 lipca 2008r. k. 113 akt adm.) a OMP zwrócił się z prośbą o wykonanie badania skarżącego do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Pismem z dnia 13 stycznia 2009r. Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy wystosowała do skarżącego prośbę o zgłoszenie się celem przeprowadzenia badań w dniu 30 stycznia 2009r, z możliwością wcześniejszego uzgodnienia zmiany terminu badań (k. 134 akt adm.), na co skarżący odpowiedział, ze nie jest w stanie się zgłosić na badania, powodu choroby (infekcji) i załączył stosowne zaświadczenie lekarskie (k. 138 akt adm.). Jednocześnie skarżący poinformował Instytut, ze złożył wniosek do WSA o wstrzymanie wykonania badań do czasu rozstrzygnięcia jego zażalenia przez NSA. Instytut Medycyny Pracy ustalił ponowny termin badania na dzień 22 września 2008r., o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 3 września 2008r. (k. 140 akt ad.). Skarżący poinformował Instytut, ze terminu tego nie jest w stanie dotrzymać ze względu na stan zdrowia, a ponadto, że wyniki przeprowadzonych w 1999 r. badań niedosłuchu spełniają kryteria ustawowe, sprawa powinna była być załatwiona w 2000 roku, zaś WSA uchylił decyzje organów a nie badania. (k. 139 akt adm. ksero faxu skarżącego do Instytutu). W dniu 9 lutego 2009r. Instytut odesłał do Ośrodka Medycyny Pracy dokumentację skarżącego z uwagi na dwukrotne niestawienie się celem wykonania badań, oraz niemożność określenia przez pacjenta terminu stawienia się na badania (k. 141 akt. adm.). Powiatowy Inspektor Sanitarny ponownie skierował skarżącego na badania do Ośrodka Medycyny Pracy, celem rozpoznania choroby zawodowej (skierowanie z dnia 25 czerwca 2009r., k. 150 akt adm.). Pismem z dnia 30 lipca 2009r. skarżący został zaproszony na badania w dniu 13 sierpnia 2009r. (k. 153 akt adm.). Skarżący nie zgłosił się na badania ani nie poinformował o przyczynie, do dnia 8 lutego 2010r. (k. 157 akt adm.). W dniu 25 marca 2010r. skarżący poinformował organ, że ze względów zdrowotnych nie nadaje się do tego rodzaju badań, zaś jego stanowisko prawne zawarte jest w piśmie do Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 5 sierpnia 2009r. Skarżący nie zgłosił się na badania także w związku ze skierowaniem organu z dnia 11 maja 2011r. (k. 172, 173, 174 akt adm.). W tych okolicznościach organ I instancji uznał, że podejmował wszelkie działania nakierowane na zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej A. B., który jednak nie poddał się badaniom, a po zapoznaniu się w dniu 11 kwietnia 2012r. ze zgromadzonym materiałem dowodowym do dnia 26 kwietnia 2012r. nie wniósł uwag dotyczących tego materiału. Dlatego organ uznał, że zebrany materiał dowodowy a w szczególności orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2000r. wystawione przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2000r. wystawione przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie dały podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u A. B. choroby zawodowej. W odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego A. B. zarzucił, że organ ten od kwietnia 2000r. posiada dokumentację sporządzoną przez OMP, w której to dokumentacji znajduje się audiogram i wyniki badań słuchu. Wynika z nich, że odwołujący się cierpi na obustronny ubytek słuchu - po 65 dB spowodowany hałasem. Zdaniem odwołującego się stanowiło to podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto A. B. podkreślił złe warunki, w których pracował i podniósł, że przekraczane były normy narażenia na hałas. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 29 czerwca 2012r. znak: [...], wydaną na a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie wyjaśniające prowadzone było z dołożeniem należytej staranności i wnikliwości, a organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej podejmowały wszelkie działania umożliwiające uzyskanie orzeczenia lekarskiego przez A. B. zgodnie z zaleceniem WSA w Krakowie. Świadczą o tym pisma kierowane wielokrotnie do Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o przeprowadzenie badania lekarskiego oraz o skierowanie skarżącego do innej jednostki orzeczniczej. Pomimo tego A. B. nie poddał się ponownym badaniom twierdząc, że są one zbędne, zaś wskazanie WSA w Krakowie niezgodne z prawem. Organ odwoławczy podkreślił, że gdyby skarżący poddał się ponownym badaniom lekarskim w kierunku choroby zawodowej narządu słuchu to WIS dysponowałby nowymi dowodami mogącymi rozstrzygnąć sprawę w sposób bezsporny. W sytuacji braku zgody na przeprowadzenie ponownego badania organ odwoławczy oparł rozstrzygnięcie na posiadanych materiałach dowodowych i dokonał ponownej analizy materiału dowodowego. Organ odwoławczy wskazał, że A. B. zakończył pracę zawodową w 1990r. Od 1 grudnia 1972 r. do 28 lutego 1990r. nie pracował w narażeniu na hałas (wykonywał pracę biurową na stanowisku starszego projektanta). Zdaniem organu odwoławczego A. B. mógł być narażony na hałas jedynie w latach 1951- 1972, jednak brak jest dowodów na to, aby schorzenie powstało w trakcie pracy zawodowej w narażeniu na hałas i w bezpośrednim okresie po jej zakończeniu. Pierwsze badanie audiometryczne zostało przeprowadzone u odwołującego się w 1999r. i na jego podstawie Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie z dnia 28 marca 2000r., o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że stopień obustronnego niedosłuchu typu odbiorczego nie daje podstaw do uznania go za chorobę zawodową. Z uwagi na brak podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu ze względu na stopień uszkodzenia słuchu, Wojewódzki Inspektor Sanitarny oparł swoje rozstrzygnięcie na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, jako jednostki drugiego szczebla diagnostyczno-orzeczniczego. Instytut wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2000r. i orzeczenie uzupełniające z dnia [...] 2006r. Organ odwoławczy wskazał, że A. B. przebywał w oddziale szpitalnym Instytutu w dniach od 8-18 sierpnia 2000r., gdzie przeprowadzona została diagnostyka audiologiczna: audiometria tonalna i impedancyjna. Zdaniem organu odwoławczego za brakiem podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu przemawia pozaślimakowa lokalizacja niedosłuchu, która nie jest charakterystyczna dla skutków szkodliwego działania hałasu. U A. B. w badaniu obiektywnym - audiometrii impedancyjnej nie wykazano obecności objawu Metza w uchu prawym (tzn. objawu polegającego na zmniejszeniu różnicy między progiem słyszenia, a minimalnym natężeniem dźwięku, dla którego uzyskuje się odruch z mięśnia strzemiączkowego do wartości poniżej 60 dB), co przemawia za pozaślimakową lokalizacją niedosłuchu. Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenie to zostało sporządzone przez otolaryngologa, specjalistę audiologa, specjalistę medycyny pracy oraz ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych i Zawodowych. Dlatego też organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji i wyda l opisana wyżej decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 czerwca 2012 r. wniósł A. B., który zakwestionował ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji. Skarżący zarzucił, że ponowne kierowanie go na badania było bezpodstawne. Podkreślił, że warunki, w których pracował wyraźnie wskazują na to, że stwierdzony u niego ubytek słuchu ma związek z wykonywaną pracą, a więc powinien być uznany za chorobę zawodową. Skarżący zakwestionował też oparcie się przez organy na opiniach lekarskich, które WSA w Krakowie uznał za wadliwe. W odpowiedzi na skargę WIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Badając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych reguł, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia nie narusza prawa. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153). Mając na uwadze treść i skutki zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 474/07, w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie, obowiązane były do uzupełnienia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia poprzez skierowanie skarżącego jeszcze raz na badanie słuchu z uwagi na odległą datę wykonania poprzednich badań (1999 i 2000 rok), a także celem uzyskania orzeczeń lekarskich spełniających wymogi ustawowe w zakresie wykazania stanu chorobowego skarżącego i dopiero na podstawie tak uzyskanych wyników ustalić, czy zachodzi u skarżącego przypadek choroby zawodowej. Postępowanie w przedmiocie ustalenia istnienia choroby zawodowej u skarżącego prowadzone było poprzednio na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 ze zm., w oparciu o przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania (....),.(Dz.U. Nr 132, poz. 1115). W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. sygn. akt P 23/07 rozporządzenie to utraciło moc z dniem 3 lipca 2009r. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Uregulowania tego aktu prawnego obowiązywały w chwili wydania decyzji organu odwoławczego. § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. stanowi jednak, że postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia. W sprawie niniejszej zastosowanie miały zatem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie orzeczenia lekarskiego wydanego przez wyspecjalizowane jednostki diagnostyczne powołane do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienione w jego § 7, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. Będąc zatem związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 474/07, Powiatowy Inspektor Sanitarny skierował skarżącego na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Ośrodka Medycyny Pracy (skierowanie z dnia 3 marca 2008r. k. 85 akt adm.). Mając na uwadze przebieg postępowania administracyjnego po wydaniu przez tut. Sąd wyroku w sprawie III SA/Kr 474/07 i wydane w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia stwierdzić należy przede wszystkim, że organy prowadząc ponownie postępowanie zastosowały się do wskazań sądu co do dalszego postępowania w tym wyroku zawartych. Skarżący był trzykrotnie kierowany na badania lekarskie celem uzyskania nowych wyników mających stanowić podstawę rozstrzygnięcia w ponownie prowadzonym postępowaniu - skierowania z dnia 3 marca 2008r., z 25 czerwca 2009r. i z 1 maja 2011r. Celem realizacji tych skierowań skarżący był siedmiokrotnie proszony o stawienie się w jednostkach orzeczniczych celem wykonania badań - dwukrotnie przez Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł i pięciokrotnie przez Ośrodek Medycyny Pracy. Na badania skarżący stawił się jeden raz, po wystosowaniu przez Ośrodek Medycyny Pracy drugiego ponaglenia, nie wyrażając jednak zgody na przeprowadzenie badań. Jeden raz skarżący nie stawił się na badania z przyczyn, które należy uznać za uzasadnione (udokumentowana choroba). Z akt administracyjnych, w szczególności z treści licznych pism kierowanych do organów wynika, że skarżący kwestionuje stanowisko sądu wynikające z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie III SA/Kr 474/07 twierdząc, że przeprowadzenie ponownych badań nie jest konieczne a jest wręcz niepotrzebne a stanowisko organu I instancji w tym przedmiocie jest tylko odwlekaniem wydania rozstrzygnięcia, którego treść winna być oczywista z uwagi na wyniki badań wykonanych w 1999r. Skarżący kwestionował stanowisko sądu zawarte w wiążącym organy wyroku składając : do organu I instancji w dniu 28.08.2008r. wniosek o "sprostowanie przedostatniego akapitu wyroku" odnośnie ponownego badania (k. 124 akt adm.), do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wskazania wyroku dotyczącego ponownego przeprowadzenia badania lekarskiego (k. 18. 09. 2008r.), wniosek do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego o spowodowanie kontroli praworządności i sensowności postępowań w sprawie (k. 135, 144 akt adm.), skargę do Krajowej Rady Sądownictwa na postanowienie NSA z dnia 12. 02. 1009r. , wniosek o zmianę decyzji PIS z dnia [...] 2006r. nr [...], (która została uchylona wyrokiem III SA/Kr 474/07, k. 180 akt adm.), wniosek o wznowienie postępowania w sprawie choroby zawodowej (k. 181, 182 akt adm.), oraz liczne pisma do organów wyższych instancji. Treść tych pism wskazuje jednoznacznie na kwestionowanie stanowiska Sądu wyrażonego w wyroku III SA/Kr 474/07 w zakresie wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie, oraz wyraża stanowisko skarżącego, iż do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie choroby zawodowej wystarczający jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku poprzednio toczącego się postępowania administracyjnego. Stanowisko skarżącego wyrażone w skardze, jak i prezentowane w toku ponownie prowadzonego postępowania jest nie do pogodzenia z zapadłym przez tut. Sądem wyrokiem i z treścią art. 153 p.p.s.a. Przede wszystkim trzeba wskazać, że z uzasadnienia tego wyroku w wydanego w sprawie III SA/kr 474/07 w żaden sposób nie wynika, aby ponowne badania skarżącego musiały być wykonane przez inną aniżeli OMP placówkę orzeczniczą. Wniosek taki wywodził skarżący z błędnie odczytanego, wyrwanego z kontekstu fragmentu uzasadnienia wyroku. Mimo to organ, wobec stanowczego stanowiska skarżącego i mając na uwadze obowiązek wykonania wiążących go zaleceń Sądu umożliwił badanie skarżącego w innym ośrodku, co także nie przyniosło rezultatu w postaci poddania się przez skarżącego badaniom. Po wtóre, całkowicie sprzeczne z treścią zapadłego w sprawie wyroku jest także stanowisko skarżącego co do możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w oparciu o badania wykonane w 1999 i w 2000 roku. Wobec oczywistej treści zapadłego w sprawie wyroku i w tym zakresie, zbędne jest po raz kolejny przytaczanie przyczyn, dla których sąd uznał wykonane uprzednio badania i ich wyniki za niewystarczające dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Podkreślenia nadto wymaga, że bez orzeczenia lekarskiego, dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób. Zawodowych (por. wyroki NSA z dnia 5. 11. 1998r. I SA 1200/98, LEX nr 45833, z dnia 24. 05. 2001r. I SA 1801/00, LEX nr 77663). Orzeczenie lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej jest więc niezbędnym i rozstrzygającym dowodem w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej. Strona dążąca do uzyskania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia istnienia choroby zawodowej, która kilkakrotnie nie stawia się na badania lekarskie mające na celu ustalenie istnienia takiej choroby, uniemożliwia tym samym organom uzyskanie podstawowego dowodu w sprawie. Dlatego skarżący, prezentując konsekwentnie stanowisko o zbędności przeprowadzenia nowych badań, uniemożliwił w istocie organom wykonanie wytycznych zawartych w wyroku sądu, i tym samym uniemożliwił organom uzyskanie podstawowego dowodu w sprawie. Jednakże motywy, którymi kierował się organ nie stwierdzając u skarżącego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie są prawidłowe. Skoro sąd w wyroku wydanym w sprawie III SA/Kr 474/07 uznał, ze badania przeprowadzone u skarżącego w latach 1999-2000, a następnie wydane w 2006r. opinie uzupełniające te nie mają waloru zgodności z przepisami prawa a nadto z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu wyroku nie mogą stanowić podstawy orzekania przez organy, to oznaczało, że nie mogą one stanowić podstawy orzekania w przedmiocie istnienia choroby zawodowej u skarżącego. Okoliczność tę pominął organ odwoławczy utrzymując mocy decyzję PIS i uzasadniając rozstrzygnięcie wynikami ponownej analizy materiału dowodowego zakwestionowanego przez sąd w sprawie III SA/Kr 474/07. Okoliczność ta, skutkująca więc w sprawie częściowo błędnym uzasadnieniem, mogła jednak mieć znaczenia dla wyniku przeprowadzonej przez są orzekający w niniejszej sprawie kontroli., wobec prawidłowego rozstrzygnięcia. Organy w swych uzasadnieniach podkreśliły bowiem przyczyny niemożności uzyskania nowego materiału dowodowego w sprawie, szczegółowo przedstawiając przebieg postępowania i stanowisko skarżącego. Trzeba także podkreślić, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organy udzielały skarżącemu wielokrotnie szczegółowych pouczeń, wskazówek i wyjaśnień i udzielały odpowiedzi na pisma skarżącego. W tej sytuacji nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącego rezultatu zarzuty skargi, będące w większości powtórzeniem stanowiska prezentowanego przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, oraz stanowiące analizę materiału dowodowego zakwestionowanego przez sąd w wyroku wydanym w sprawie III SA/Kr 474/07, a także polemikę ze stanowiskiem organów i sądu. Zgodnie z przepisem art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec nieuwzględnienia zarzutów skargi, oraz braku stwierdzenia przez Sąd z urzędu naruszeń prawa, które skutkować winny uchyleniem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.