III SA/Kr 1233/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Bożenna Blitek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody z dnia 13 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie- na rzecz radcy prawnego M. G., ul. [...], tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych), w tym kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia podwyższoną o 22 % z tytułu podatku od towarów i usług Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2009 r. działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) odmówił zameldowania E. B. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. A w K., gdyż nie zamieszkuje w lokalu, w którym dąży do zameldowania, a więc nie zaistniał obowiązek zarejestrowania pobytu pod wskazanym adresem. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła, że decyzja narusza obowiązujący w Polsce porządek prawny i w sposób oczywisty narusza przepisy prawa procesowego i materialnego. Uważa, że Prezydent Miasta dopuścił się naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. 7, 9, 11 k.p.a. przez ich niezastosowanie, co doprowadziło do błędnych ustaleń co do zamiaru stałego przebywania skarżącej i skoncentrowania swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu, a w rezultacie do błędnych ustaleń faktycznych, co rzutowało błędnym rozstrzygnięciem w sprawie. W dalszej części odwołania podnosi kwestie nieistotne dla przedmiotowej sprawy. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jest ona niezgodna z prawem - tak procesowym jak i materialnym. Wojewoda decyzja z dnia 13 listopada 2009 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. znak: [...] odmawiającej zameldowania jej na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. A w K., - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż bezsporny w sprawie jest fakt, iż E. B. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. A w K. Okoliczność tę potwierdziła ona sama w dniu 7 września 2009 r., składając wyjaśnienia do protokołu przed organem I instancji. Oświadczyła, że nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. A w K. Obecnie przebywa w C przy ul. D. Chciałaby powrócić do lokalu nr [...] przy ul. A w K. jednak zamki w drzwiach zostały zmienione, a J. B., pomimo interwencji Policji, nie chce Jej wpuścić do tego mieszkania. Potwierdził ten fakt również J. B. oraz słuchani w charakterze świadków sąsiedzi A. J. i S. W. Również kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji wykazała, że Pani E. B. w lokalu nr [...] przy ul. A w K. nie mieszka . Dalej organ odwoławczy podnosi, że stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy zależy od przebywania w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Jak z powyższego przepisu wynika, należy najpierw w lokalu, w którym chce się zameldować zamieszkać, a następnie dopiero zarejestrować pobyt. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że E. B. w lokalu nr [...] przy ul. A w K. nie mieszka w związku z czym nie ma obowiązku zameldowania się pod wymienionym adresem. Taki stan trwał do 18 września 2009 r., a organ administracji wydając decyzję o zameldowaniu na pobyt stały bierze pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie jej wydawania. Zameldowanie ma charakter ewidencyjny i ma wskazać faktyczne miejsce pobytu danej osoby, tym samym wydanie decyzji o zameldowaniu osoby na pobyt stały nie może prowadzić do takiej sytuacji, iż już w dacie jej wydania będzie ona niezgodna z istniejącym stanem faktycznym. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów E. B. podniesionych w złożonym odwołaniu, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujący w Polsce porządek prawny oraz że zostały naruszone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyznał natomiast rację, iż mieszkanie przydzielone w trakcie trwania związku małżeńskiego jednemu z małżonków powoduje, iż tym samym drugi z małżonków posiada spółdzielcze prawo do tego lokalu mieszkalnego. Wyjaśnił też, iż organ meldunkowy nie może wprowadzić E. B. do lokalu nr [...] przy ul. A w K. Sprawę tą winna rozstrzygnąć w postępowaniu cywilnoprawnym, przed sądem powszechnym. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. B. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 6,7,8,9,10 i 11 kpa przez ich niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia, a polegało na wadliwym przyjęciu, że skarżąca nie ma zamiaru stałego przebywania w przedmiotowym lokalu, w sytuacji gdy skarżąca chcę stale przebywać i mieszkać w przedmiotowym lokalu i tam ma zamiar zorganizować centrum życiowe dla siebie i małoletniego syna, oraz naruszenie prawa materialnego przez jego niezastosowanie a w szczególności: art. 6 ustęp 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości oświadczyła, że chce stale przebywać w lokalu numer [...] przy ulicy A w K. i jej wolą jest w tym miejscu skoncentrować swoje sprawy życiowe a co za tym idzie przepis ten powinien stanowić podstawę jej zameldowania, a nie odmowy zameldowania, naruszenie przepisu art. 281 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego polegające na jego niezastosowaniu, który to przepis jednoznacznie stanowi, że jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, a co za tym idzie skarżąca ma prawo mieszkać w przedmiotowym mieszaniu do czasu trwania małżeństwa i być tam zameldowana jak jej mąż i ich wspólne małoletnie dziecko, naruszenie art. 95 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku co polegało na jego niezastosowaniu, który to przepis stanowi jednoznacznie, że władza rodzicielska powinna być wykonywana tak jak tego wymaga dobro i interes społeczny dziecka, a co za tym idzie dysponent mieszkania składając opozycję co do zameldowania swojej żony uniemożliwia jej opiekę nad dzieckiem co w sposób oczywisty narusza ten przepis. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie zameldowania skarżącej w lokalu nr [...] przy ul. A w K. Przeprowadzona przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały zgodnie z przepisami prawa tak procesowego, jak i materialnego. Obowiązek zameldowania na pobyt stały, wynikający z ogólnego obowiązku meldunkowego, obejmującego zameldowanie oraz wymeldowanie, określony został w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) w myśl którego osoba przebywająca w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego przepisu, uznanie pobytu za stały uzależnione jest zatem od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z zamiarem koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy, zameldowanie jest rejestracją danych o osobie i miejscu jej pobytu. Istotą postępowania unormowanego w art. 47 ust. 2 ustawy jest rozstrzygnięcie czy zaistniały przesłanki zameldowania. W toku tego postępowania, które kończy się wydaniem decyzji, podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w przedmiocie zameldowania stanowi tym samym wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek. Materialnoprawną przesłankę meldunku, stanowi natomiast faktyczne zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. Postępowanie administracyjne w trybie art. 47 ust. 2 ustawy zostało przeprowadzone prawidłowo, organ zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 80 kpa dokonał jego oceny, dochodząc do prawidłowego wniosku, że skarżąca nie spełnia przesłanki koniecznej do zameldowania jej w przedmiotowym lokalu, gdyż faktycznie w nim nie mieszka, a jedynie ma zamiar w zamieszkać w tym lokalu. Podniesione w skardze zarzuty uznać należy za bezzasadne i nie mające wpływu na dokonane ustalenia, gdyż organy ewidencyjne nie są uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania pod danym adresem. Zameldowanie ma bowiem na celu wyłącznie odzwierciedlenie w ewidencji pobytu danej osoby w określonej miejscowości, pod określonym adresem. W świetle powyższego zarzuty podnoszone w skardze nie są uzasadnione, wobec czego na mocy art. 151 ppsa należało skargę oddalić. O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ppsa.