III SA/Kr 1234/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Dorota Dąbek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" H. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego skargę oddala Firma "A" H. A. z K w dniu [...] 2009 r. za zgłoszeniem celnym SAD nr [...], zadeklarowała do procedury celnej dopuszczenia do obrotu towar opisany w zgłoszeniu: w poz. 1 SAD, jako "akcesoria do ap. cyfr. - adaptery", do kodu 8529902000 (kod TARIC), z przypisaną mu stawką 0%; w poz. 2 SAD, jako "akcesoria do ap. cyfr. - obiektyw", do kodu 9002190000 (kod TARIC), z przypisaną mu stawką dla 6,7%; w poz. 3 SAD jako "lunety", do kodu 9005800000 (kod TARIC), z przypisaną mu stawką 4,2%; w poz. 4 SAD jako "akcesoria do lunety - osłony", do kodu 9005900000 (kod TARIC), z przypisaną mu stawką 4,2%. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu [...] 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego we wszczętym z urzędu postępowaniu celnym decyzją z dnia [...] 2010 r., znak [...] określił kwotę długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.089,00 zł., powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu, poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego, określił, jako dłużnika firmę "A" H. A. z K. Organ określił także prawidłowy kod towaru (kod CN) dla towarów objętych zgłoszeniem celnym: CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.90) - dla adapterów T2 (poz. 1 SAD); CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 2 SAD); CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 3 SAD); CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.00) - dla osłon przeciwsłonecznych do obiektywów fotograficznych (poz. 4 SAD). W obszernym uzasadnieniu decyzji organ odwołując się do zasad klasyfikacji taryfowej wskazał, że z uwagi na fakt, iż wszystkie adaptery będące przedmiotem zgłoszenia celnego - poz. 1 SAD mogą współpracować zarówno z aparatem cyfrowym jak i analogowym i żaden z kodów CN 85299020 czy też 90069100 nie opisuje towaru w sposób bardziej szczegółowy, należy dokonać klasyfikacji towaru biorąc pod uwagę regułę 3 c) ORINS do pozycji Taryfy celnej, która w kolejności numerycznej jest ostatnią z pozycji możliwych do zastosowania. Zastosowanie tej reguły spowodowane jest brakiem możliwości klasyfikacji towaru do jednego odpowiedniego kodu Taryfy celnej wyłącznie na podstawie reguły 1 i 6 ORINS. Zachodzi, bowiem możliwość pozornego klasyfikowania towaru do dwóch różnych pozycji. W sprawie brak jest możliwości zastosowania reguł 2 a) i 2 b) ORINS jak również reguły 3 a) i reguły 3 b) ORINS. Tak, więc adaptery T2 - należy klasyfikować do kodu CN 90069100 (kod TARIC 9006910000), z przypisaną mu stawką celną erga omnes w wysokości 3,7%. Klasyfikacja do kodu CN 90069100 jest wyznaczona przez reguły 1, 3 c) i 6 ORINS, uwagę 2 a) do działu 90 Taryfy celnej oraz brzmienie kodów 9006 i 90069100 w powiązaniu z brzmieniem kodów 8529, 852990 i 85299020 oraz uwagą 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej. Z kolei, będące przedmiotem zgłoszenia celnego - poz. 2 SAD - obiektywy fotograficzne należy klasyfikować do kodu CN 90021100 (kod TARIC 9002110090), z przypisaną mu stawką celną erga omnes w wysokości 6,7%. Klasyfikacja do kodu CN 90021100 jest wyznaczona przez reguły 1 i 6 ORINS, uwagę 1 m) do sekcji XVI oraz brzmienie kodów 9002 i 90021100. Będące przedmiotem zgłoszenia celnego - poz. 3 SAD - obiektywy fotograficzne należy klasyfikować do kodu CN 90021100 (kod TARIC 9002110090), z przypisaną mu stawką celną erga omnes w wysokości 6,7%. Klasyfikacja do kodu CN 90021100 jest wyznaczona przez reguły 1 i 6 ORINS oraz brzmienie kodów 9002 i 90021100. Z uwagi na fakt, iż osłony przeciwsłoneczne będące przedmiotem zgłoszenia celnego - poz. 4 SAD mogą współpracować zarówno z aparatem cyfrowym jak i analogowym i żaden z kodów CN 85299020 czy też 90069100 nie opisuje towaru w sposób bardziej szczegółowy, należy dokonać klasyfikacji towaru biorąc pod uwagę regułę 3 c) ORINS do pozycji Taryfy celnej, która w kolejności numerycznej jest ostatnią z pozycji możliwych do zastosowania. Zastosowanie reguły 3 c) spowodowane jest brakiem możliwości klasyfikacji towaru do jednego odpowiedniego kodu Taryfy celnej wyłącznie na podstawie reguły 1 i 6 ORINS. Zachodzi, bowiem możliwość pozornego klasyfikowania towaru do dwóch różnych pozycji. Brak jest również możliwości zastosowania reguł 2 a) i 2 b) jak również reguły 3 a) i reguły 3 b) ORINS. Tak, więc osłony przeciwsłoneczne obiektywów przeznaczonych do współpracy zarówno z cyfrowymi jak i analogowymi aparatami fotograficznymi - należy klasyfikować do kodu CN 90069100 (kod TARIC 9006910000), z przypisaną mu stawką celną erga omnes w wysokości 3,7%. Klasyfikacja do kodu CN 90069100 jest wyznaczona przez reguły 1, 3 c) i 6 ORINS, uwagę 2 do działu 90 Taryfy celnej oraz brzmienie kodów 9006 i 90069100 w powiązaniu z brzmieniem kodów 8529, 852990 i 85299020 oraz uwagą 2 b) do sekcji XVI Taryfy celnej. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła decyzji naruszenie: - przepisów rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie błędnej klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego; - art. 180 O.p. przez oparcie się na dowodach zgromadzonych w toku kontroli, która została przeprowadzona z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; - art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania, zaksięgowana uprzednio kwota nie była niższa od prawnie należnej; - art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez uznanie, iż działanie strony, w przypadku uznania, iż dokonana klasyfikacja towarów jest nieprawidłowa, nie wyczerpywało przesłanek uzasadniających odstąpienie od obowiązku zapłaty odsetek od ustalonej retrospektywnie kwoty długu celnego; - art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p. przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; - art. 121 § 1 O. p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów. Dyrektor Izby Celnej decyzją znak [...] z dnia 3.08.2011 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 207, art. 210 § 1 i § 4, art. 233 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa (tj.: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: "O.p.", art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19.03.2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 4 pkt 5, pkt 18; art. 6 ust. 3 i ust. 4; art. 7, art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6; art. 67, art. 78; art. 201, 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.; Dz.Urz. polskie wydanie specjalne z 2004 r., rozdz. 2, t. 4, str. 307) - dalej: "WKC", oraz na podstawie art. 1 Rozporządzenia Rady/EWG/ Nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 07.09.1987 r., zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającym załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 291 z 31.10.2008 r. ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu strona zakwestionowała prawidłowość, dokonanej przez organ I instancji, klasyfikacji taryfowej adapterów T2 i towaru określanego przez stronę, jako lunety, a sklasyfikowanego przez organ, jako obiektywy fotograficzne, nie podnosząc zarzutów nieprawidłowej klasyfikacji pozostałych towarów objętych zgłoszeniem celnym. Odnośnie adapterów T2 w ocenie organu odwoławczego, klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (wydruki ze strony internetowej producenta dotyczące w/w towaru), adaptery T2 pozwalają "na zamontowanie obiektywów oraz innych urządzeń posiadających gwint typu T2 do aparatów fotograficznych". Złącze T2 jest podstawowym połączeniem w tego typu sprzęcie (aparat fotograficzny + obiektyw/teleobiektyw ewentualnie inne urządzenie), czyli gwint M42 x P=0,75 (średnica x skok). Adapter T2 to pierścień, który z jednej strony ma odpowiedni dla aparatu bagnet (system mocowania stosowany w korpusie aparatu), a z drugiej uniwersalny gwint o parametrach M42 x P=0,75. Tele/obiektyw (z gwintem typu T2) wkręcany jest w adapter, a adapter połączeniem bagnetowym łączony jest z korpusem aparatu. Dzięki takiemu rozwiązaniu teleobiektyw może być mocowany do wielu typów aparatów (o różnych systemach mocowania) przez stosunkowo niedrogie adaptery, czy też wymiana aparatu nie wymusza zmiany obiektywu, a jedynie zakup odpowiedniego adaptera. Producent przewidział zastosowanie adaptera T2 z określonym typem mocowania, stosowanym w aparatach fotograficznych i cyfrowych. W sprawie adaptery T2 przystosowane były do systemów mocowania (typu bagnet) w aparatach marki Pentax oraz Nikon. Producent adapterów T2, nie wskazuje innych, ograniczeń stosowania adapterów. Zatem adaptery mogą być stosowane zarówno z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi, jak i z aparatami cyfrowymi. W obu rodzajach aparatów adapter pełni tę samą rolę, łączy aparat z obiektywem, teleobiektywem lub innym urządzeniem posiadającym złącze T2. O ile, więc adaptery stanowią w równym stopniu oprzyrządowanie aparatów cyfrowych i fotograficznych, o tyle pojawia się kwestia ich prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Czy powinna być związana z aparatami cyfrowymi objętymi podpozycją 8525.80.30 Taryfy celnej, czy też z aparatami fotograficznymi objętymi pozycją 9006. Czy powinny być klasyfikowane do kodu CN 8529.90.203, jak zadeklarował zgłaszający w zgłoszeniu celnym, czy do kodu 9006.91.00 obejmującego części i akcesoria do aparatów fotograficznych. Kod 8529.90.20 obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 - Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00. Próba klasyfikacji adapterów T2 do kodu CN 8529.90.20 znajduje swoje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 b) do Sekcji XVI Taryfy celnej, natomiast próba klasyfikacji do CN 9006.91.00 znajduje oparcie w regule 1 i 6 ORINS oraz w Uwadze 2 a) do Działu 90 Taryfy celnej. Zgodnie z Uwagą 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi l do działu 84 i uwagi l do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: a) części będące towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (z wyłączeniem pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tych pozycji; b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517. Analizując treść Uwagi 2 a) do sekcji XVI Taryfy celnej organ stwierdził, iż w pozycji 8525 brak jest podpozycji właściwej dla części, dlatego też ta uwaga nie może mieć zastosowania w tym przypadku. Inaczej przedstawia się sprawa z Uwagą 2 b) do sekcji XVI, zgodnie z którą pozostałe części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538. Taką odpowiednią pozycją jest 8529, która obejmuje części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528. Zgodnie natomiast z Uwagą 2 a) do działu 90, z zastrzeżeniem postanowień uwagi 1 do niniejszego działu, części lub akcesoria do maszyn, aparatury, przyrządów lub artykułów, objętych niniejszym działem klasyfikuje się zgodnie z następującymi zasadami: a) części i akcesoria, które są towarami objętymi dowolną pozycją niniejszego działu lub działu 84, 85 lub 91 (inne niż objęte pozycją 8487, 8548 lub 9033), należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiednich pozycji. Taką pozycją jest pozycja 9006.91.00 (obejmująca części i akcesoria do aparatów fotograficznych). Mając na uwadze, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę, nie można, więc dokonać prawidłowej klasyfikacji taryfowej adapterów T2 jedynie na podstawie 1 reguły ORINS, bowiem zachodzi możliwość pozornego klasyfikowania towaru do dwóch różnych pozycji. W przypadku, jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z regułą 1 ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS. Zgodnie z regułą 3 a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W tym przypadku mamy do czynienia z dwiema pozycjami (CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00), które w jednakowym stopniu określają towar, bowiem przedmiotowe adaptery współpracują zarówno z aparatami fotograficznymi i cyfrowymi. Ich działanie i osiągany skutek nie różnią się w zależności od typu aparatu, z którym są stosowane. Zgodnie z regułą 3 c), jeśli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3 a) lub b), należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. Stosując tę regułę można już określić właściwy kod towaru. Z dwóch pozycji (kodów CN) możliwych pozornie do zastosowania tj. CN 8529.90.20 i CN 9006.91.00, pozycją ostatnią w kolejności numerycznej jest CN 9006.91.00, z przypisaną przez Wspólną Taryfę Celną, stawką celną 3,7%. Zatem zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, adaptery T2, należy klasyfikować do kodu CN 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych". Z tych względów klasyfikacja adapterów do kodu CN 8529.90.20 jest nieprawidłowa. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony, że podstawą klasyfikacji adapterów T2 powinna być Uwaga 1 h) do działu 90 Taryfy celnej. W myśl tej uwagi dział ten nie obejmuje m.in. kamer telewizyjnych, kamer i aparatów cyfrowych oraz rejestrujących kamer wideo, które objęte są pozycją 8525. Uwaga 1 h) do działu 90 Taryfy celnej dotyczy ściśle wymienionych w uwadze towarów, z podaniem właściwych dla nich pozycji Taryfy celnej. Nie odnosi się natomiast do części lub akcesoriów. Kwestię klasyfikacji części lub akcesoriów, regulują postanowienia Uwagi 2 do Sekcji XVI oraz Uwagi 2 do działu 90 Taryfy celnej. I te w sprawie zostały zastosowane. Odwołujący stwierdził, że adaptery T2 były sprowadzone, jako części mające przeznaczenie główne z poszczególnymi aparatami cyfrowymi, że organ celny pominął, iż ze względu na uniwersalny typ mocowania T2, to adaptery są dobierane do konkretnego modelu aparatu (w tym przypadku do NIKON). Zdaniem organu, to, z jakim przeznaczeniem strona sprowadziła adaptery T2, nie ma znaczenia dla klasyfikacji tego towaru. Istotne są, bowiem obiektywne cechy i właściwości towaru. Fakt, że strona sprowadza adapter z przeznaczeniem do stosowania z aparatem cyfrowym, nie zmienia cech i właściwości adaptera, który stosowany jest także do tradycyjnych aparatów fotograficznych i spełnia te sama funkcje, co w połączeniu z aparatem cyfrowym, o czym informuje ich producent. To nie stan rynku towarów kreuje obiektywne cechy i właściwości towarów, ale ich producent. Poza tym to nie ilość towaru na rynku, ale obiektywne cechy i właściwości towaru stanowią podstawowe kryterium klasyfikacyjne. Właśnie ze względu na te cechy i właściwości, adaptery T2, zgodnie z zamiarem ich producenta, łączą teleobiektywy wyposażone w złącze T2 zarówno z aparatami fotograficznymi jak i cyfrowymi. Zatem twierdzenie, że adaptery T2, ze względu na swoje cechy i właściwości, stosuje się wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych, jest pozbawione podstaw. Adapter T2 nie ma takiej cechy, która o tym przesądza. Z tego też względu, wnioskowane przez stronę, zastosowanie reguły 3 a) ORINS, jest niemożliwe. Informacje strony, zawarte w przedłożonych organom celnym, w toku kontroli postimportowej oraz postępowania pierwszoinstancyjnego wyjaśnieniach, że adaptery T2 maja zastosowanie jedynie z aparatami cyfrowymi, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Z tych względów zarzut nieprawidłowej klasyfikacji adapterów T2 jest niezasadny. Odnośnie towarów zadeklarowanych jako lunety, a zaklasyfikowanych przez organ celny, jako obiektywy fotograficzne, w ocenie organu odwoławczego, klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Towar ujęty w poz. 3 zgłoszenia celnego, został zgłoszony jako lunety, do których zadeklarowany został kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%. Producent, w fakturze handlowej, określił te towary symbolami: 500 mm Mirror F 8.0; 500 mm Mirror F 6.37; 500mm F 5.6; 500 mm Preset F 8.08; 800 mm Mirror F 8.0. Na stronie internetowej Firma S określa ten obiektyw, jako (mirror lens) - pol. "obiektyw lustrzany" oraz na stronie – [...], producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych (interchangeable lenses). Ta informacja, jako jeden z dowodów, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wskazuje, iż producent określa te towary, jako obiektywy. Firma "A" H. A., w swoim sklepie internetowym B, oferuje w/w towary, jako teleobiektywy skonstruowane specjalnie do ekstremalnych zbliżeń, doskonale sprawdzające się w fotografii przyrodniczej, astronomii, fotografii szpiegowskiej. Z niezrozumiałych, więc względów strona dezawuuje w odwołaniu zarówno informacje producenta towaru, jak i informacje podawane przez siebie na stronie internetowej sklepu B, w ofercie towaru. W decyzji organ celny bardzo szczegółowo i obszernie przedstawił charakterystykę poszczególnych obiektywów. Zwrócił uwagę na niezwykle istotne, z punktu widzenia fotografii, parametry obiektywów: 1) ogniskowa, 2) jasność obiektywu, 3) minimalna odległość ostrzenia, 4) rozmiar gwintu stosowanego fotograficznego filtra optycznego, 5) kąt widzenia, 6) zakres regulacji przesłony, 7) rodzaj mocowania do aparatu (w przypadku obiektywów z długą ogniskową rodzaj mocowania to T- mountM42xP=0,759), 8) zastosowana konstrukcja optyczna /ile elementów, w ilu grupach/; 9) zastosowane powłoki antyrefleksyjne. W danych technicznych teleobiektywów wskazano, więc podstawowe parametry mające istotne znaczenie dla ich wyboru i zastosowania w fotografii. Takimi danymi nie opatruje się lunet, które zasadniczo przeznaczone są do obserwacji przyrodniczych, astronomicznych. Podstawowe parametry to przybliżenie x średnica soczewki np. 1045 x 60, gdzie pierwszy element wskazuje na krotność przybliżenia, natomiast drugi na średnicę soczewki obiektywu wyrażoną w milimetrach. Będące w ofercie towarowej producenta S i firmy "A" H. A., lunety optyczne z zoomem optycznym oznakowane symbolami: 15-45 x 60 mm oraz 20-60 x 80 mm, są wyposażone standardowo w okular. Natomiast w taki okular nie są wyposażone w/w teleobiektywy, czy obiektywy lustrzane, co również odróżnia te towary od lunet. Producent nie podaje w danych technicznych ww. lunet, właściwych dla obiektywów fotograficznych parametrów. Dane te są, bowiem charakterystyczne dla obiektywów fotograficznych, które wykorzystywane są do fotografowania, a ich bezpośrednią funkcją jest odpowiednie skupienie obrazu na materiale światłoczułym. Lunety zasadniczo nie służą do fotografowania, lecz do bezpośredniej obserwacji jednym okiem powiększonych obrazów odległych przedmiotów, otoczenia. Z tego też względu, w ich przypadku, producenci nie podają w/w parametrów charakterystycznych dla aparatów fotograficznych. Z tych względów nie można uznać, że sprowadzone teleobiektywy są lunetami. Ze względu na istotne różnice w konstrukcji oraz funkcjach obu rodzajów przyrządów są one rozróżniane w nauce i technice oraz w Taryfie celnej. Stosowanie do spornego towaru adaptera T2 w celu połączenia z aparatem fotograficznym nie zmienia obiektywnych cech i właściwości tych obiektywów. Zatem stosowanie adaptera T2 nie ma wpływu na klasyfikację spornych towarów. Strona podnosi, że zgodnie z Notami do pozycji 9005 Taryfy celnej nie jest wymagane, aby klasyfikowane do niej towary były wyposażone w tzw. okular, więc ta kwestia nie może decydować o klasyfikacji do pozycji 9005.80.00. Organ wskazał, że lunety z okularem stanowią kompletny wyrób. Standardowo sprzedawane są z okularem. Sprowadzone teleobiektywy nie są wyposażone, ani oferowane do sprzedaży z okularem charakterystycznym dla lunet. Mając na uwadze obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanych towarów, oraz reguły 1 i 6 ORINS organ stwierdził, że są obiektywami (teleobiektywami) fotograficznymi i winny być klasyfikowane do kodu CN 9002.11.00, który obejmuje soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników. Deklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN 9005.80.00 obejmuje pozostałe przyrządy (nie będące lornetkami) z grupy: lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Mając na uwadze obiektywne cechy i właściwości spornego towaru, jest, więc kodem nieprawidłowym. Z tego względu zarzut błędnej klasyfikacji przedmiotowych obiektów dokonanej przez organ celny, jest nieuzasadniony. Klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym do kodu CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.90) - dla adapterów T2 (poz. 1 SAD); CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 2 SAD); CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 3 SAD) oraz kod CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.00) - dla osłon przeciwsłonecznych do obiektywów fotograficznych (poz. 4 SAD), spowodowała zastosowanie do w/w towarów (wg Taryfy celnej), stawki celnej odpowiednio 3,7% (poz. 1 SAD); 6,7% (poz. 2 SAD - zmiana kodu towaru nie spowodowała zmiany stawki celnej); 6,7% (poz. 3 SAD) i 3,7% (poz. 4 SAD) oraz określenie przez organ I instancji, kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.089,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w decyzji w wysokości 9.349,00 zł. jest większa od kwoty zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym (tj. 8.260,00 zł.), powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A. z K, został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Zatem zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 i art. 221 WKC nie znajduje uzasadnienia. Konsekwencją jest stwierdzenie, iż w sprawie zaistniały przesłanki do poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Nieprawidłowe dane (kod CN towaru, stawka celna, kwota długu celnego), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości 8.260,00 zł., a więc w wysokości niższej (o kwotę 1.089,00 zł.) od prawnie należnej (9.349,00 zł.). Możliwość uwolnienia się od rygoru art. 65 ust. 5 Prawa celnego zachodzi w przypadku zadziałania (dłużnika), polegającego na wykazaniu, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Z brzmienia art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie wynikają, jako przesłanki do odstąpienia od poboru odsetek - działania organów celnych. Odwołujący podnosi, że do momentu przeprowadzenia kontroli nie miała wątpliwości, co do klasyfikacji towaru. W przekonaniu o słuszności klasyfikacji adapterów T2 do poz. 8529 utwierdzał go fakt, iż przez dłuższy okres organy celne nie kwestionowały deklarowanego w zgłoszeniach celnych kodu towaru. Wiedza o tej praktyce jest w posiadaniu Naczelnika Urzędu Celnego, odwołujący nie musiał, więc tych faktów udowadniać w jakiś specjalny sposób. Opis towaru w zgłoszeniu celnym (akcesoria do aparatów cyfrowych) przyjmując argumentację organu celnego, był w sposób wyraźnie sprzeczny z brzmieniem pozycji WTC, do której był ten towar w zgłoszeniu zaklasyfikowany. Powinno to spowodować po stronie organów celnych szybką reakcję i wskazanie właściwego kodu CN, co nie nastąpiło. Organ odwoławczy wyjaśnił, że opis towaru "akcesoria do aparatów cyfrowych", czy "akcesoria do aparatów cyfrowych - adaptery" nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 8529.90.20. Przedmiotem importu mogą być, bowiem różne rodzaje adapterów lub towarów określanych tą nazwą. Sformułowanie użyte w zgłoszeniu celnym - "akcesoria do aparatów cyfrowych - adaptery" wskazuje, że przedmiotowe adaptery faktycznie stosowane są wyłącznie lub głównie w aparatach cyfrowych. Jednak dopiero po ustaleniu obiektywnych cech i właściwości towaru, organ ceny ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przedmiotowe adaptery nie są stosowane wyłącznie lub głównie w aparatach cyfrowych, ale są stosowane tak w aparatach cyfrowych, jak i w aparatach fotograficznych, co wskazuje na błędny kod CN 8529.90.20, zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Ponadto zgłoszenie celne przyjęte zostało bez weryfikacji i bez rewizji celnej, w związku z czym, zgodnie z art. 71 ust. 2 WKC w przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia, podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią dane zawarte w zgłoszeniu. Zatem zgłaszający bierze odpowiedzialność za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Zobowiązany jest, więc do rzetelnego i starannego ustalenia obiektywnych cech i właściwości sprowadzanych towarów i stosowania obowiązujących przepisów, w tym także dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów. Takiej dbałości i należytej staranności trudno dopatrzyć się u zgłaszającego. Przedkładane przez stronę wyjaśnienia nie były w pełni wiarygodne, gdyż różnią się istotnie od informacji producenta nt. obiektywnych cech i właściwości towarów. Odwołujący posiadał lub powinien posiadać wiedzę o obiektywnych cechach i właściwościach towaru. Poza tym dane te były ogłoszone na stronie internetowej producenta. Na stronie internetowej sklepu B, firma "A" H. A. nie oferowała importowanych obiektywów, jako lunet, ale wykazywała je, jako obiektywy lub teleobiektywy. Trudno, więc nie ocenić, że okoliczności, które spowodowały podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych przez odwołującego, który podkreśla swój profesjonalizm, nie wynikały z zaniedbania lub nawet świadomego działania. W przypadku w/w towarów, strona nie uwzględniła treści obowiązujących chronologicznie reguł ORINS, a Uwagi do sekcji XVI i do działu 90 Taryfy celnej stosowała w sposób wybiórczy, inne natomiast Uwagi całkowicie pomijała (jak choćby Uwaga 1 m do sekcji XVI i uwaga 1 a) do działu 90 Taryfy celnej). Takie podejście świadczy o nieprzestrzeganiu przepisów dotyczących klasyfikacji towarów. Nieuwzględnianie wszystkich cech i właściwości towaru oraz reguł ORINS doprowadziło do zadeklarowania nieprawidłowych kodów i stawek celnych, a w konsekwencji do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym nieprawidłowej, niższej od prawnie należnej, kwoty długu celnego. Jako doświadczony podmiot gospodarczy, zgłaszający winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Zwykłe przestrzeganie podstawowych zasad klasyfikacji taryfowej, a więc i uwzględnienie wszystkich obiektywnych cech i właściwości towarów, pozwalało bez szczególnej trudności na prawidłową klasyfikację towarów, zatem w tym przypadku przepisów tych nie można uznać za skomplikowane. Kwestia korzystania z usług profesjonalnego pełnomocnika tj. Agencji Celnej C sp. z o.o. nie zmienia w/w oceny. Podsumowując, jeżeli strona dezawuuje, w wyjaśnieniach przedkładanych organom celnym, cechy i właściwości towarów, na które wyraźnie wskazuje producent towarów, wykazując w praktyce, że są one nieistotne, a ważny jest stan rynku fotograficznego, ilość towaru na rynku fotograficznym i subiektywne przeznaczenie adapterów T2 do aparatów cyfrowych, trudno dopatrzyć się w tym tylko niedbałości, a nie dostrzec nawet świadomego działania. To na stronie spoczywał ciężar dowodu, że w sprawie, zaistniały "szczególne okoliczności, niewynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania" podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Art. 65 § 5 Prawa celnego nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że te okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Art. 65 § 5 Prawa celnego nie przewiduje przejęcia w tym zakresie inicjatywy przez organy celne. Z tego względu organy celne nie mogą wyręczać strony postępowania i sugerować, jakie dowody należy przedstawić, czy też, jakie okoliczności wymagają dodatkowych wyjaśnień. Przedstawiona analiza nie wykazała, więc, że podanie przez zgłaszającego nieprawidłowych danych mogło być spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zatem zarzut naruszenia przez organ celny art. 65 ust. 5 Prawa celnego, jest bezzasadny. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC, organ odwoławczy wskazał, że możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wymaga spełnienia wskazanych przesłanek w sposób kumulatywny. W odniesieniu do sprawy, co do przesłanki błędu organu celnego organ odwoławczy podniósł, że obowiązkiem zgłaszającego jest przedstawić do odprawy celnej towar wraz z odpowiednimi dokumentami. Zapisy zawarte w zgłoszeniu celnym powinny być zgodne ze stanem faktycznym oraz z zapisami zawartymi w dokumentach handlowych. Organ celny ma obowiązek przyjąć zgłoszenie celne, jeśli spełnia ono wymogi formalne, tj. ma wypełnione wszystkie wymagane przy danej procedurze celnej pola oraz przedstawiono organowi określone w przepisach prawnych dokumenty (art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC). Zgłoszenie celne może zostać przyjęte bez weryfikacji lub z weryfikacją, która jednak dotyczyć może albo całości danych zawartych w zgłoszeniu albo tylko niektórych elementów tego zgłoszenia. W sprawie żadne dane zawarte w zgłoszeniu celnym nie były weryfikowane. Organ celny przyjął te dane, jako prawdziwe i wiarygodne. Dane te stały się, zgodnie z art. 71 WKC, podstawą stosowania przepisów regulujących procedurę dopuszczenia do obrotu. Fakt, że w wyniku kontroli postimportowej kod taryfy dla towarów okazał się nieprawidłowy, mógłby wskazywać, że organ celny popełnił błąd przyjmując, jako prawidłowy kod zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Jednak, jak wskazano, nie poddano weryfikacji zgłoszenia celnego. Skoro nie weryfikowano taryfikacji, to nie można mówić o potencjalnym błędzie popełnionym przez organ celny w tym zakresie. Weryfikacja zgłoszenia celnego, czy rewizja celna towaru są uprawnieniem, a nie obowiązkiem organów celnych. Powoływanie się na błąd organu polegający na braku sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym uznać należy za nieuprawnione, co też w konsekwencji prowadzi do uznania bezzasadności zarzutu naruszenia przez organy celne art. 220 ust. 1 lit. b WKC. Sytuacje, w których organ pełni rolę pasywną, nie stanowią błędu, ponieważ organ celny w takim przypadku nie jest faktycznie odpowiedzialny za błąd. Z tego względu błąd organu celnego występuje jedynie w sytuacji, gdy organ ten go popełnia, a nie w sytuacji, gdy mu jedynie podlega (por. wyrok ETS w spr. C-348/89"Mecanarte" z dnia 27.06.1991 r., pkt. 23; wyrok w spr. C-251/00 "Illumitronica" z dnia 14.11.2002 r., pkt. 42). Zatem w praktyce błąd wystąpi w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały rzeczywiście sprawdzone i wynik został przyjęty, jako podstawa określenia należności celnych (np. dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały wyraźnie potwierdzone, jako prawidłowe). Błąd nie wystąpi natomiast w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym zostały przyjęte, tzn. bez kwestionowania przyjęte za podstawę należności, co miało miejsce w sprawie (zgłoszenie celne zostało przyjęte bez weryfikacji). Odnosząc się do argumentacji, że błąd organu powstał na etapie przyjęcia błędnego zgłoszenia celnego, organ wyjaśnił, że mając na uwadze treść art. 63 WKC w zw. z art. 62 WKC, przyjęcie nawet niepoprawnego, zgłoszenia celnego, ale spełniającego wymogi formalne było obowiązkiem organów celnych, który wynikał wprost z przepisów WKC. Zatem takim działaniom organu celnego nie można przypisać błędu. Wobec powyższego zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), nie było następstwem błędu organów celnych. Co do drugiej przesłanki - błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego, organ odwoławczy podniósł, że skoro zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd, (który faktycznie nie zaistniał) mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego - jest bezprzedmiotowe. Niemniej jednak organ odwoławczy zauważył, że do obowiązków podmiotu należy zbadanie, jakie przepisy stosowane są do dokonywanej przez niego czynności oraz jakie związane są z nią należności. Zatem podmiot zajmujący się zawodowo importem sprzętu fotograficznego, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Jak wskazano, strona nie uwzględniała treści obowiązujących chronologicznie ORINS, stanowiących integralną część Taryfy celnej, które wskazują na sposób ustalenia właściwego kodu, Uwagi do sekcji XVI stosowała w sposób wybiórczy, inne natomiast Uwagi całkowicie pomijała (Uwaga Im do sekcji XVI). Działania strony wskazywały, więc na niedbałość, niestaranność albo nawet na świadome działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd. Jako podstawowe kryterium klasyfikacji strona przyjmowała tylko wybrane przez siebie cechy i właściwości towarów. Strona bagatelizowała i pomijała istotne cechy i właściwości towarów. Prowadziło to do wypaczenia klasyfikacji w/w towarów i zastosowania nieprawidłowych kodów CN z niewłaściwymi stawkami celnymi. Zwykłe przestrzeganie podstawowych zasad klasyfikacji taryfowej, a więc uwzględnienie wszystkich obiektywnych cech i właściwości towarów, pozwalało bez szczególnej trudności na prawidłową klasyfikację towarów już na podstawie reguł 1 i 6 ORINS (a w przypadku adapterów T2 do aparatów fotograficznych i cyfrowych - dodatkowo na podstawie reguły 3 c), zatem przepisów tych nie można uznać za skomplikowane. Dla oceny, czy potencjalny błąd organów celnych mógł być z racjonalnego punktu widzenia wykryty, należy wziąć pod uwagę m.in. doświadczenie zawodowe podmiotu. Strona zajmuje się profesjonalnie importem i sprzedażą sprzętu fotograficznego i jest podmiotem doświadczonym w tej dziedzinie. Takim podmiotem jest też upoważniona i działająca w imieniu strony Agencja Celna. Taki stopień profesjonalizacji zawodowej, połączony ze starannością, winien wystarczyć do ustalenia prawidłowego kodu towaru oraz do wykrycia potencjalnego błędu organów celnych w tym zakresie. Jednak w tym przypadku doszło do zadeklarowania błędnego kodu towaru (kodu CN) na skutek nieprzestrzegania obowiązujących przepisów. Podsumowując zdaniem organu, nie zostały spełnione warunki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut jego naruszenia jest bezzasadny. Organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, szczegółowo odnosząc się do zarzutów. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów proceduralnych, ani materialnych, zatem brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. H. A. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/20083 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu; - błędną wykładnię art. 220 ust. 1 WKC przez zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy nie nastąpiła przesłanka do takiego zaksięgowania; - obrazę art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie, a zaksięgowanie retrospektywne kwoty należności celnych w przypadku, gdy zostały spełnione przesłanki nakładające na organ celny obowiązek powstrzymania się od zaksięgowania retrospektywnego; - obrazę art. 65 ust. 5 ustawy prawo celne przez obciążenie strony odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego retrospektywnie w związku z uznaniem, że skarżący nie udowodnił, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania; II. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - obrazę art. 122, 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącego, - obrazę art. 121 § l, 2 oraz art. 125 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów, zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę oraz zasadę ekonomii procesowej. Wniósł o: uchylenie decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił w petitum skargi niewłaściwą klasyfikację towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego, o tyle w uzasadnieniu podniósł zarzuty jedynie do taryfikacji towaru pn. adaptery T2 oraz towaru deklarowanego przez zgłaszającego, jako lunety, a zaklasyfikowanego przez organ celny do kodu CN 9002.11.00 obejmującego obiektywy fotograficzne. Skarżący obszernie uzasadnił zarzuty. I. Rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty dotyczące dokonania niewłaściwej klasyfikacji taryfowej przez organy celne. Dokonana przez organ celny klasyfikacja towaru - akcesoria do aparatów cyfrowych- adaptery T2, jest nieprawidłowa. W ocenie skarżącego, podstawą klasyfikacji powinna być uwaga 1 h) do działu 90 WTC, zgodnie z którą dział 90 nie obejmuje m.in. kamer telewizyjnych, kamer i aparatów cyfrowych oraz rejestrujących kamer wideo (pozycja 8525). Z powyższego wynika, że do aparatów cyfrowych nie należy stosować kodów CN z działu 90. Adaptery T2 były wyłącznie sprowadzone, jako części mające przeznaczenie głównie z poszczególnymi aparatami cyfrowymi. Na stronach internetowych sprzedawca przedstawia towar, jako adaptery T2 umożliwiające zastosowanie różnego rodzaju obiektywów, koperów do slajdów, teleskopów, mikroskopów oraz wielu innych urządzeń z mocowaniem T-Mount do korpusów aparatów Canon EOS (tylko i wyłącznie do tego typu aparatu), zagłębiając się dalej można znaleźć wyszczególnione adaptery, które mają jedynie zastosowanie z poszczególnymi aparatami cyfrowymi. Reguły ORINS wyraźnie wskazują, jakie powinno być postępowanie w sytuacji, gdy towar można poddać klasyfikacji celnej do więcej niż jednej pozycji. Taka sytuacja została przewidziana w regule 3 ORINS. Zgodnie z regułą 3 a) pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W tym przypadku możemy mieć do czynienia z dwoma pozycjami (CN 8529 90 20 i CN 9006.91.00) które mogą określać towar w postaci adapterów. Jednak już na poziomie reguły 3 a), to pozycja CN 8529 90 20 jest pozycją, która w sposób bardziej szczegółowy określa towar, wskazując na jego główne przeznaczenie do aparatów cyfrowych. Powyższą klasyfikację uzasadnia przede wszystkim obiektywne kryterium, jakim jest przeznaczenie towaru. Organ odwoławczy niesłusznie pominął tą regułę uzasadniając to jednakowym stopniem określenia towaru i tym sposobem uznając za najbardziej odpowiednią regułę 3 c), w której najbardziej odpowiednią w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania. W tym wypadku jest to pozycja CN 9006.91.00, która to w ocenie skarżącego jest błędna. W sprawie istotne jest brzmienie uwagi 2b do sekcji XVI, zgodnie z którą: Z uwzględnieniem treści uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi l do działu 84 i uwagi l do działu 85, części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: (b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z tymi maszynami lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522. 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania zarówno z towarami objętymi pozycją 8517, jak i pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517. Adaptery były importowane dla poszczególnych rodzajów aparatów cyfrowych. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z regułą 1, 3a i 6 ORINS, brzmieniem pozycji 8529 Taryfy, importowane adaptery T2 należy klasyfikować do kodu CN 8529 90 20, który obejmuje części i akcesoria do aparatów cyfrowych. Zgłoszenie celne obejmowało również towar opisany jako lunety z kodem 9005 80 00 ze stawką celną 4,2%. Organy celne powołując się na własne wybiórcze tłumaczenia z języka angielskiego na język polski poszczególnych wyrazów/określeń (w tym wypadku "lens", interchangeable lenses") zawartych na stronie producenta towaru, nie uwzględniając ich wieloznaczności, tj. angielskie słowo "lens" nie odnosi się wyłącznie do obiektywów i znaczy również: soczewka, lupa, szkła optyczne. Ponadto, organy celne powołując się na regułę 1 i 6 ORINS oraz brzmienie kodów 9002 i 9002 11 00, przyjęły, że towar i opisywany w zgłoszeniach jako "lunety", należy klasyfikować do podpozycji kodu CN 9002 11 00. Zdaniem skarżącego, organ celny przez błędne uznanie, że sprowadzany towar jest teleobiektywem w konsekwencji nieprawidłowo zastosował regułę 1 i 6 ORINS, nakazujące, przede wszystkim, by klasyfikację towarów ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja 9005 obejmuje Lornetki, lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. W podpozycji 9005 80 jako pozostałe przyrządy należy uznać lunety, czyli przyrząd optyczny służący do powiększania odległych obrazów, składający się zasadniczo z obiektywu i okularu (luneta soczewkowa) bądź zwierciadła i okularu (teleskop zwierciadlany). Zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej do pozycji 9005, posiadanie okularu nie jest cechą konstytutywną uznania przyrządu za lunetę - np. w odniesieniu do refraktora astronomicznego. Zdaniem skarżącego organy celne winny zakwalifikować lunety wg reguły 1 ORINS, czyli wg nazwy pozycji taryfy celnej z kodem 9005. W przypadku, gdy zgłoszony towar mógł zostać również zakwalifikowany do innej pozycji, jak np. 9002, to zastosowanie powinna znaleźć reguła 3a ORINS, określenie przedmiotowego towaru, jako "lunety" jest bardziej precyzyjne niż "oprawione soczewki obiektywów", ponieważ odwołuje się do podkreślanego przez organ odwoławczy obiektywnego kryterium klasyfikacji towaru ujętego w opisie pozycji, bądź ostatecznie zgodnie z regułą 3c ORINS. Numerycznie ostatnia z dwóch rozważanych pozycji jest pozycja 9005. Organy celne określając prawidłowy kod taryfy celnej, same nie stosują się do reguł ORINS, czym naruszają zasadę pogłębiania zaufania. Organy celne stoją na stanowisku, iż w/w towar nie został wyposażony w typowy dla lunet element, jakim jest okular. Należy jednak zauważyć, iż okular jest jedną z podstawowych części budowy wielu urządzeń optycznych. Jest to element optyczny najbliższy oka obserwatora, a służy do obserwacji obrazu tworzonego przez obiektyw danego urządzenia. Okular występuje w postaci pojedynczej soczewki lub układu optycznego. Okular może być częścią lunet, a nie jak organ stwierdził jego nieodzownym elementem. Pozycja 9005 nie zawiera zapisu, iż luneta musi być wyposażona w element, jakim jest okular, dlatego też należy uznać, iż najwłaściwszą pozycją dla przedmiotowego towaru jest pozycja 9005 80 00 00. Towar posiada właściwości typowe dla przyrządów, jakimi są lunety. Jest on przeznaczony do dużych zbliżeń, za pomocą lunety można obserwować przedmioty oddalone od nas na bardzo dużą odległość, zapewnia doskonała jakość obserwowanych sytuacji. Wbrew twierdzeniom organów celnych jakoby skarżący oferował w sklepie B przedmiotowe lunety, jako teleobiektywy skarżący podniósł, że dopiero za pomocą adaptera T2 przystosowanego do systemów poszczególnych marek aparatów cyfrowych takich jak C, P czy N, w/w lunety można podłączyć do korpusów aparatów cyfrowych i tylko wtedy będą one spełniać rolę teleobiektywu, który można wykorzystać w fotografii. Reasumując, zastosowany przez skarżącego kod CN 9005.80.00 do klasyfikacji przedmiotowego towaru będącego lunetami o symbolach: 500 mm Mirror F 8.0, 500 mm Mirror F 6.3, 500 mm F 5.6, 500 mm Present F 8.0 i 800 mm Mirror F 8.0, jest prawidłowy. Skarżący podniósł, iż WKC reguluje również sytuacje, w których, zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b), dokonanie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego nie jest możliwe. Termin "błędu organu celnego" wielokrotnie był przedmiotem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Generalnie ETS kwestię organu, którego "błąd" mógł doprowadzić do zaniżenia kwoty zaksięgowania, traktuje szeroko. Zgodnie z Komentarzem LEX do Wspólnotowego Kodeksu Celnego z 2007 r., "zasadniczo chodzi o błąd każdego organu, a nie tylko tego, który dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego". Na uwzględnienie zasługuje okoliczność, że ETS dość konsekwentnie wskazuje, iż chodzi o "samodzielny" błąd organu celnego. Błąd organu może polegać na jego "aktywnym" zachowaniu, jednakże w tym wypadku należy wziąć pod uwagę, że niekiedy brak działania organu stanowi błąd organu celnego, którym jest tzw. błąd pasywny. W sprawie organ celny nigdy nie kwestionował błędnej klasyfikacji, co więcej nigdy nie przeprowadzał weryfikacji towaru wiedząc, iż opis importowanego towaru w zgłoszeniu celnym stoi w sprzeczności z zadeklarowanym w zgłoszeniu celnym kodem towaru (kod CN). W tym przypadku opis towaru "akcesoria do aparatów cyfrowych" stał w sprzeczności do zadeklarowanych kodów CN. To właśnie organy celne, prowadząc wiele postępowania przeciwko skarżącemu, dowodziły, jakie istotne różnice występują między znaczeniem słów: część oraz akcesorium, traktując powyższą kwestię, jako podstawę klasyfikacji importowanego towaru do innych kodów taryfy celnej niż użyte przez skarżącego. Dlatego też stanowisko organu odwoławczego o braku sprzeczności między zgłoszeniem akcesoriów do aparatów cyfrowych do pozycji obejmującej części do aparatów cyfrowych, należy uznać za niekonsekwentne oraz jako jeden z dowodów działania organów celnych wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sprawie w sposób budzący zaufanie. Kolejnym problemem jest długotrwałe akceptowanie przez organy celne, błędów zgłaszającego, polegających na niewłaściwym zastosowaniu klasyfikacji taryfowej, gdy organy z łatwością mogły ten błąd wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej (w tym wypadku różnica pomiędzy "akcesorium" a "części"). W wyroku w sprawie Hewlett Packard France ETS zwrócił szczególną uwagę na dużą liczbę i znaczenia transakcji dokonanych przez importera. Sprawa podobnie jak w przedmiotowej sytuacji dotyczyła dużej ilości zgłoszeń celnych, co w ocenie ETS mogło umocnić przekonanie handlowca, że postępuje właściwie. Cytując powołany powyższej w sprawie wyrok, ETS uznał, iż: "istnieje błąd organów właściwych do zaksięgowania w znaczeniu tej regulacji, jeżeli te organy, mimo liczby i znaczenia przywozów wykonanych przez zobowiązanego, nie podniosły żadnych obiekcji, co do klasyfikacji taryfowej spornych towarów, podczas gdy porównanie między zadeklarowaną pozycją taryfową a wyraźnym opisem towarów według specyfikacji nomenklatury taryfowej pozwoliłoby odkryć błędność klasyfikacji taryfowej. " Powyższa sytuacja zaistniała w sprawie, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą "A" H. A., zajmującej się importem oraz dystrybucją aparatów cyfrowych oraz części i wyposażenia do nich. Przedmiotowy towar skarżący importuje od rozpoczęcia działalności gospodarczej. Towar taryfikowany do zakwestionowanych przez organy w/w kodów taryfy, przed kontrolą celną, były akceptowane przez organy przyjmujące zgłoszenie do procedury celnej. Również do momentu zwolnienia importowanego towaru znajduje się on do dyspozycji organu celnego, tak, więc przez cały ten czas ma on możliwość weryfikacji zgłoszenia. Zachowanie skarżącego podczas procedury celnej wypełniło także drugi warunek wyłączenia retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, odnoszący do niewykrywalności błędu. W orzecznictwie ETS i w praktyce działania Komisji wskazuję się, że aby ustalić możliwość wykrycia błędu, należy zbadać: po pierwsze naturę błędu, po drugie-doświadczenie profesjonalne przedsiębiorcy, po trzecie stopień staranności przedsiębiorcy. Dokonując próby oceny natury błędu ETS zazwyczaj bada czy błędu można było uniknąć poprzez samą lekturę przepisu, opierając się jedynie na wykładni literalnej przepisu. Tezę o jasności można łatwo odrzucić, gdy organy celne same mają problemy z prawidłową klasyfikacją. I takie właśnie problemy pojawiły się w niniejszej sprawie. Istotne w tym wypadku jest również to, przez jaki długi okres organy celne błędnie interpretowały przepisy. Już od samego zgłoszenia celnego organy miały problemy z prawidłową klasyfikacją. A jeśli sam organ celny, który jest profesjonalistą w zakresie procedury celnej ma problemy z prawidłową klasyfikacją importowanego towaru, to tym bardziej dla skarżącego był to błąd niewykrywalny. Skarżący dokonując klasyfikacji taryfowej, kierował się przeznaczeniem importowanych towarów tj. użyciem ich razem z aparatem cyfrowym. Skarżący kierował się obiektywnym kryterium klasyfikacji, którym jest przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według obiektywnych cech i właściwości tego towaru. W sprawie importowane towary mają swoje zastosowanie głównie z aparatami cyfrowymi i takim właśnie kryterium kierował się skarżący. Przez literalne brzmienie przepisów szeroko rozumianego prawa celnego nie jest możliwe prawidłowe dokonanie klasyfikacji celnej przedmiotowego towaru, tak, więc Skarżący, zgodnie z orzecznictwem ETS, nie powinien ponosić odpowiedzialności za błędne określenie kodu celnego. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą polegającą na dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich. Dlatego też stosowane przez skarżącego kody celne, nigdy nie wzbudzały wątpliwości. Oceniając wykrywalność błędu należy wziąć pod uwagę profesjonalizm przedsiębiorcy. W tym wypadku warto ustalić czy aktywność przedsiębiorcy obejmuje głównie dokonywanie eksportu i importu, czy ma on doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru, czy dokonywał wcześniej operacji handlowych. W sprawie miało miejsce to, iż skarżący przez dłuższy okres dokonywał takiej samej klasyfikacji przedmiotowego towaru, co mogło go utwierdzić w poczuciu, iż kod, do jakiego klasyfikował towar jest prawidłowy. Zgodnie z decyzją [...], podmioty, które dokonywały w przeszłości wielu identycznych lub podobnych czynności, dla których jednak należności nie były nigdy obliczone w sposób prawidłowy, przy czym organy celne nie wskazały, przy żadnej z wymienionych czynności, ich niezgodności- można je uznać za podmioty niedoświadczone, co wiąże się z tym, iż skarżący miał prawo do popełnienia błędu. Określając stopień staranności skarżącego w dokonywanym zgłoszeniu celnym podkreślił, iż powierzył kwestię przeprowadzenia importowanego towaru przez procedurę celną profesjonalnej Agencji Celnej C Sp. z o.o., która również samodzielnie dokonywała określenia kodu celnego towaru w zgłoszeniu. Ta agencja dokonywała wielokrotnie klasyfikacji celnej, wg kodu zakwestionowanego w decyzjach przez organy celne i do czasu przeprowadzenia kontroli w firmie "A" H. A., nie spotkał się z negatywną reakcją ze strony organów celnych. Według wiedzy skarżącego, inny sposób zakwalifikowania zgłoszonego towaru nie był możliwy, mimo dochowania odpowiedniej staranności. W odniesieniu do warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego towar w procedurze celnej skarżący podkreślił, iż do momentu kontroli celnej w firmie nie zdawał sobie sprawy, iż błędnie klasyfikuje importowany towar. Skarżący nie mógł wiedzieć, iż błędnie określa kod celny, ponieważ nigdy organy celne nie zakwestionowały używanych przez niego kodów. O spełnieniu ostatniej przesłanki świadczy przestrzeganie przez skarżącego przepisów prawa w trakcie dokonywania zgłoszenia towaru. W zgłoszeniu zostały przedstawione organowi celnemu wszystkie wymagane dane odnośnie sprowadzanych towarów, wg wiedzy zgłaszającej wystarczające i prawidłowe. Zgodnie z komentarzem "Wspólnotowy Kodeks Celny - LEX 2007" W. Morawski, M. Krzewiński, K. Lasiński-Sulecki, ta przesłanka zostaje spełniona również wówczas, gdy zgłaszający towar, "działając w dobrej wierze, przedstawił dane lub dokumenty błędne lub niekompletne, ale racjonalnie rzecz oceniając byty to jedyne dane lub dokumenty, którymi mógł dysponować, to należy uznać, że spełnił on wymóg przestrzegania przepisów dotyczących zgłoszenia celnego ". Skarżący przedstawił wszystkie dane wymagane przy zgłaszaniu towaru do procedury celnej. Importowany towar został opisany w zgłoszeniu celnym pod nazwą akcesoria do aparatów cyfrowych jak również został wyszczególniony na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego. Nie można, zatem zarzucić skarżącemu działania niezgodnego z prawem bądź w celu ominięcia prawa. Dla skarżącego była to kolejna, wielokrotnie wcześniej powtarzana procedura celna. W związku z powyższym organy wydały decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu bezpodstawnie oraz z naruszeniem art. 220 ust. 2 lit. b) WKC. Zarzucając naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, skarżący ponownie podniósł, że w żaden sposób nie przyczynił się swoim zachowaniem do błędnej klasyfikacji celnej importowanego towaru. Zatem niesłusznie w sprawie organ celny domagał się, a w konsekwencji wyegzekwował zapłatę odsetek od długu celnego. Organy celne nie wskazały, jakich zaniedbań skarżący się dopuścił bądź, dlaczego podtrzymuje, iż okoliczności towarzyszące sprawie nie zasługują na uznanie, iż podanie niekompletnych/nieprawidłowych danych nie wynikało z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organy zarzuciły skarżącemu, iż podał nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym, tj. nieprawidłowy: kod celny, stawkę celną. Nie zostało jednak wskazane, na czym polega zaniedbanie lub świadome działanie skarżącego. W sprawie zaistniały okoliczności, które jednoznacznie wskazują, iż nieprawidłowo określenie kodu celnego przez skarżącego nie miało swojego źródła w jego celowym działaniu. Okoliczności usprawiedliwiające skarżącego to: niejasność przepisów celnych, (o czym świadczy długość trwającego postępowania oraz problemy z określeniem kodu celnego przez organy celne), wieloletnie określanie przez skarżącego importowanych przedmiotów do kodu CN 8529 90 20 i 9005 80 00, korzystanie z usług profesjonalnej agencji celnej. Dodatkowo, aktualne uregulowania prawne dają organom celnym nieograniczoną możliwość kwestionowania kodów umieszczonych w zgłoszeniach celnych. Wydaje się, iż jest to dla tego rodzaju organów administracji publicznej, pewny sposób na nałożenie na importera znacznych obciążeń finansowych bez konieczności przedstawienia spójnego uzasadnienia podjętych działań. Również organy celne mają trudności z prawidłowym określeniem kodu CN dla sprowadzanego towaru. Świadczy o tym przede wszystkim długość postępowania oraz rozważanie możliwość zastosowania wielu kodów celnych, w tym: 9002 11 00, 9006 91 00, 9005 80 00 oraz 8529 90 20. Organy celne uznają profesjonalizm skarżącego jedynie, jako przesłankę uzasadniającą pobór odsetek. Natomiast w innych kwestiach podnoszonych przez skarżącego takich jak wyjaśnienia techniczne, zastosowanie importowanego towaru, profesjonalizm skarżącego nie miał znaczenia. Przedstawiane przez niego wyjaśnienia były pomijane w trakcie postępowania celnego. Takie działanie organu celnego wskazuje na brak cechy obiektywizmu w postępowaniu. Skarżący, jako przedsiębiorca, który powierzył przeprowadzenie procedury celnej profesjonalnej agencji celnej, mógł uznać, iż kody określone w zgłoszeniu celnym są prawidłowe. Organ odwoławczy przypisując skarżącemu świadome działanie oraz celowe wprowadzenie organu celnego w błąd, pomija fakt, iż kwestią zgłoszenia do procedury celnej przedmiotowego towaru zajmowała się profesjonalna agencja celna. Mimo, iż odpowiedzialność za błędne zgłoszenie celne spada na osobę zgłaszającego, podmiot korzystający z usług agencji celnej, która w założeniu dokonuje profesjonalnej pomocy w sprawach celnych, nie ma na celu wprowadzenia w błąd organów celnych, jak również nie można zarzucić mu cechy niedbalstwa w działaniu, co zostało zarzucone skarżącemu przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący niesłusznie odwoływał się w treści odwołania do tezy wyroku ETS w sprawie C-250/91, gdyż wyrok ten "dotyczy przypadków, gdy opis towaru w zgłoszeniu celnym stoi w sprzeczności z zadeklarowanym w tym samym zgłoszeniu celnym kodem towaru (kod CN). Skarżący wskazał, że wraz ze zgłoszeniem celnym, organowi celnemu została przedłożona faktura handlowa, która szczegółowo wymieniała importowany towar. To właśnie organy celne, prowadząc niniejszą sprawę oraz wiele innych, usilnie dowodziły, jakie istotne różnice występują między znaczeniem słów: część oraz akcesorium, traktując powyższą kwestię, jako podstawę klasyfikacji importowanego towaru do innych kodów niż 9005.80.00 czy 8529 90 20 Taryfy celnej. Dlatego też, stanowisko organu odwoławczego o braku sprzeczności między zgłoszeniem akcesoriów do aparatów cyfrowych do pozycji obejmującej części do aparatów cyfrowych, należy uznać za niekonsekwentne oraz jako jeden z dowodów działania organów wbrew zasadzie zaufania. W związku z powyższym, pobór odsetek od kwoty zaksięgowanego długu celnego w sprawie był bezzasadny. II. Rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zarzut obrazy art. 122, 187 § 1 O. p. skarżący podniósł, że z zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W sprawie organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym faktów przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Z art. 122 O.p. wynika, iż ciężar dowodu obciąża organ prowadzący postępowanie. Pomimo, iż art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne nakłada na dłużnika obowiązek udowodnienia, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, nie wyłącza on aktywnego udziału organu celnego w tej części postępowania. Nadal organ celny jest związany obowiązkiem wyrażonym w art. 187 O.p., zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dlatego też art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, nie wyłącza obowiązku organu celnego wykazania, że skarżący nie udowodnił, iż nie przyczynił się do błędnego określenia kodu CN dla zgłaszanego towaru. Kwestię poboru odsetek organ odwoławczy rozpatrzył powielając ten sam błąd, który towarzyszył całej procedurze celnej w sprawie. Organy celne przyjęły strategię omijania wszelkich faktów i okoliczności mogących świadczyć na jego korzyść tj. np. faktu korzystanie z usług profesjonalnej agencji celnej, wieloletnie stosowanie kwestionowanego kodu CN w odniesieniu do tych samych towarów, sprowadzanych wcześniej. Były to okoliczności, których organy celne nie mogły pominąć w postępowaniu, aby mogło ono zachować cechę obiektywnego i rzetelnego. Organ odwoławczy ominął kwestię biernego działania organu celnego odnosząc się jedynie do przytoczenia w zaskarżanej decyzji zarzutu skarżącego. Chodzi tutaj o sytuację, w której organy celne nie zgłosiły żadnego zastrzeżenia dotyczącego klasyfikacji taryfowej towarów w odniesieniu do znacznej liczby przywozów oraz przez długi okres, przez co należy uznać to za błąd organu celnego. Kolejną kwestią, jaką został obciążony skarżący jest to, iż to ciężar dowodzenia ustawodawca przeniósł na dłużnika, a nie na organy. Jednakże pogląd, że ciężar dowodu obciąża zobowiązanego, nie należy rozumieć dosłownie, jako umożliwiającego organom pomijanie dowodów wskazujących na możliwość wykrycia przez nie błędu. Obowiązkiem organu jest, bowiem dążenie do prawdy obiektywnej i ochrona słusznych interesów obywateli. Począwszy od momentu rozpoczęcia kontroli postimportowej, organy celne prowadzące postępowanie naruszyły jedną z głównych zasad wyrażonych w Ordynacji podatkowej w art. 121 § 1, tj. zasady, iż organ celny powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie. Skarżący podniósł, że nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy (niewłaściwa ich interpretacja - wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1988 r., III SA 118/88, Gazeta Prawnicza 1988, nr 20). Wszelkie niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. Tylko wtedy można podatnikowi zarzucić niedopełnienie jego obowiązków, jeżeli treść tego obowiązku jest w pełni zrozumiała, a ponadto podatnik ma realne możliwości wywiązania się z obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W sprawie w procesie ustalenia właściwego kodu celnego dla importowanych towarów brały udział dwie instancje organu administracji publicznej, organ celny brał pod uwagę łącznie kilka pozycji taryfy celnej. Problemy organów celnych z określeniem właściwego kodu celnego jednoznacznie dowodzą zawiłości regulacji celnych oraz nasuwają wniosek, iż w takiej sytuacji nie można obarczyć skarżącego odpowiedzialnością finansową za ich błędne zastosowanie. W wyroku z dnia 2 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. V SA 808/03) wskazał, że jeżeli weryfikacja dotyczy klasyfikacji taryfowej, organ celny powinien uwzględniać, czy i na ile zgłaszający mógł zastosować w zgłoszeniu prawidłowy kod celny, to znaczy, czy obowiązujące przepisy dotyczące klasyfikacji (tzn. regulacje zawarte bezpośrednio w Taryfie celnej, Wyjaśnieniach do taryfy celnej lub w innych przepisach) są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiały zgłaszającemu, przy zachowaniu należytej staranności, prawidłowe zaklasyfikowanie towaru, a także czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. W sprawie organy celne nie stosowały się do powyższej zasady, co więcej z góry założyły, iż wina za błędne zakwalifikowanie zgłoszonych przez skarżącego towarów leży wyłącznie po jego stronie. Świadczy o tym przede wszystkim pominięcie przez organ celny mających znaczenie okoliczności już wspominanych, tj. korzystania z usług profesjonalnej agencji celnej oraz okoliczności wpływającej na pewność skarżącego, co do stosowanego kodu w odniesieniu do akcesoriów do aparatów cyfrowych, jaką było niekwestionowanie tego kodu przez organ celny w kilkuletnim okresie działania firmy "A" H. A. Powyższe fakty jednoznacznie wskazują na brak zamiaru skarżącego wprowadzenia w błąd organu celnego i budzą wątpliwości w odniesieniu do motywacji, czy też staranności działań skarżącego. Zgodnie z przytoczonym orzecznictwem, w takiej sytuacji organy celne nie mogły w sprawie dokonać retrospektywnego zaksięgowania długu celnego jak również pobrać odsetek od należności celnej. Skarżący przytoczył wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r. (VSA 4350/03), wskazujący, iż jeżeli prawidłowa taryfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa, ustalona przez organ klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych dokonanych po dniu, w którym organy celne takiego ustalenia dokonały. Weryfikacja wsteczna zgłoszeń celnych w takim wypadku może być oceniona, jako naruszająca zasadę zaufania do organów państwa. Z powyższego wynika, iż o ile organ celny mógł dokonać kontroli postimprotowej zgłoszeń celnych przedłożonych przez skarżącego oraz ustalić prawidłową klasyfikację celną importowanych towarów, to jednak za bezprawną należy uznać sytuację, w której organ celny wszczyna postępowania w celu retrospektywnego zaksięgowania długu celnego z powodu błędnego określenia kodu celnego, w odniesieniu do towarów importowanych przed dniem dokonania klasyfikacji przez organ, a których taryfikacja celna nie wynikała wprost z przepisów prawa. Zgodnie z art. 121 § 2 O.p, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Realizacja tej zasady musi odbywać się z urzędu. Zatem podmioty zainteresowane w tych kwestiach nie muszą formułować jakichkolwiek wniosków. "Niezbędne informacje i wyjaśnienia" to podstawowy katalog przepisów, komentarzy, interpretacji, orzecznictwa itp. Organ I instancji nie poinformował skarżącego o potrzebie udowadniania, iż użycie błędnego kodu celnego, a w konsekwencji uruchomienie instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, nie wynikała z jego zaniedbań i świadomego działania, aby uniknąć obowiązku zapłaty odsetek. W sytuacji, gdy przedłożony przez skarżącego materiał dowodowy, w ocenie organu celnego nie był wystarczający do odstąpienia od poboru odsetek od długu celnego, w świetle zasady informacji, organ celny winien był wskazać skarżącemu, jakie kwestie wymagają dodatkowych wyjaśnień. W odniesieniu do odsetek od określonej kwoty długu celnego, decydującą kwestią są okoliczności sprawy, które znane były organom celnym na każdym etapie postępowania. Organy celne, a w szczególności organy I instancji, unikając głębszej analizy okoliczności sprawy, ukształtowały praktykę, iż we wszystkich wydanych decyzjach w sprawach skarżącego, w części dotyczącej zastosowania art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, organ celny umieszcza identycznie brzmiącą formułkę tj., iż "w przedmiotowej sprawie dłużnik nie udowodnił, że zaksięgowanie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie nieprawidłowych danych spowodowane było okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbań lub świadomego działania, tak, więc zasadnym jest naliczenie przedmiotowych odsetek". Taka praktyka organów celnych wskazuje, iż nie wiedzą jak taki dowód dłużnika należy przeprowadzić, w szczególności, które okoliczności powinny zostać uznać za przemawiające na korzyść dłużnika. W konsekwencji wszystkie decyzje, również w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, kończą się poinformowaniem skarżącego o obowiązku zapłaty odsetek od kwoty długu celnego. Faktem jest, iż wg obowiązującego prawa celnego, organy celne mają możliwość poboru odsetek w każdej sprawie, niezależnie od zaistniałych w niej okoliczności. Pozycja dłużnika celnego jest z góry przegrana, gdyż przy braku jednoznacznych kryteriów, kwestia poboru odsetek zależy od uznania organu celnego, co w sprawie można nazwać już "dowolnością". Na marginesie skarżący podniósł, iż w myśl art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług, naczelnik urzędu celnego może określić kwotą podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Zdaniem skarżącego organy celne działające na terenie właściwości Izby Celnej, wydają osobno decyzje celne, a osobno decyzje podatkowe, co podwaja ilość spraw wszczętych przeciwko skarżącemu i naraża go na dodatkowe koszty związane z wnoszonymi odwołaniami i skargami do WSA. Narusza to zasadę wyrażoną w art. 125 O.p., iż organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, co prowadzi do wniosku, iż organy celne zobowiązane są zasadniczo do wydania jednej decyzji zawierającej dwa rozstrzygnięcia, celne i podatkowe. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i szczegółowo odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów. Wskazał też, że o ile skarżący zarzucił w petitum skargi niewłaściwą klasyfikację towarów będących przedmiotem spornego zgłoszenia celnego, o tyle w uzasadnieniu podniósł zarzuty jedynie do taryfikacji towaru pn. adaptery T2 oraz towaru deklarowanego przez zgłaszającego, jako lunety, a zaklasyfikowanego przez organy do kodu CN 9002.11.00 obejmującego obiektywy fotograficzne. Zatem należało uznać, że w kwestii klasyfikacji taryfowej pozostałych towarów objętych zgłoszeniem celnym, w pełni podziela przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację i uzasadnienie dotyczące ustalonych kodów towarów (kodów CN). Na marginesie sprawy zwrócił uwagę, iż informacje strony, zawarte w przedłożonych organom celnym, w toku prowadzonej kontroli postimportowej oraz w toku postępowania pierwszoinstancyinego wyjaśnieniach, że adaptery T2 mają zastosowanie jedynie z aparatami cyfrowymi, nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Stanowisko strony w tym zakresie uległo zmianie dopiero na etapie postępowania odwoławczego - odwołujący już nie twierdził, że przedmiotowe adaptery stosowane są tylko z aparatami cyfrowymi, ale głównie z aparatami cyfrowymi, co oznacza, iż zdaje sobie sprawę, iż adaptery mają zastosowanie również z tradycyjnymi aparatami fotograficznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd w pełni podziela argumentację organów celnych w kwestii taryfikacji spornych towarów, uznając, iż wskazana w decyzjach taryfikacja tego towaru do właściwego kodu CN - jest zgodna z prawem. W uzasadnieniach decyzji organów zawarto szczegółowy opis poszczególnych towarów, ich budowę, sposoby montowania oraz ich zastosowanie i funkcje. Taryfikacja celna spornych towarów dokonana przez organy celne w wydanych rozstrzygnięciach jest oparta na regułach Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej z uwzględnieniem uwag do sekcji Wspólnej Taryfy Celnej. Przy dokonywaniu taryfikacji organy orzekające w sprawie uwzględniły również brzmienie pozycji oraz podpozycji WTC. Przedstawiony w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów celnych sposób taryfikacji jest zgodny z prawem, bowiem opiera się z jednej strony na szczegółowych informacjach dotyczących m.in. budowy i zasad działania spornych towarów i ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie, a z drugiej strony – na ocenie prawnej tego stanu faktycznego przy zastosowaniu Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwag do sekcji i działów Wspólnej Taryfy Celnej. Organy celne stosując przepisy Taryfy celnej nie naruszyły zasad posługiwania się tym aktem prawnym. Do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z ORINS). Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Zgodnie z regułą 1 ORINS opis pozycji, jak również uwagi do sekcji i działów, zwykle mają pierwszeństwo w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych o numerach 2 - 6, co potwierdza chronologiczny układ uwag. Dopiero, jeśli wyroby nie mogą być zaklasyfikowane zgodnie z postanowieniami reguły 1 ORINS lub gdy mogą być pozornie klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z kryteriami zawartymi w kolejnych regułach ORINS. Zatem zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/20083 z dnia 19.09.2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej przez dokonanie klasyfikacji towarów będących przedmiotem zgłoszenia celnego niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu -jest bezzasadny. Ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów (kodów CN) przez organ celny powoduje konieczność zastosowania do w/w towarów stawek celnych właściwych dla ustalonych kodów CN. Stawki te określone zostały we Wspólnej Taryfie Celnej obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Odnośnie adapterów T2 zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy uznał, że klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z regułą 1, 3c) i 6 ORINS oraz brzmieniem pozycji 8529 i 9006 oraz Uwagi 2b) do sekcji XVI i Uwagi 2a) do działu 90 Taryfy celnej, adaptery T2, będące przedmiotem importu, należy klasyfikować do kodu CN 9006.91.00, który obejmuje "części i akcesoria do aparatów fotograficznych". Z tych względów trafnie organ uznał, że klasyfikacja adapterów do kodu CN 8529.90.20 jest nieprawidłowa. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że podstawą klasyfikacji adapterów T2 powinna być Uwaga 1 h) do działu 90 Taryfy celnej. W myśl tej uwagi dział ten nie obejmuje m.in. kamer telewizyjnych, kamer i aparatów cyfrowych oraz rejestrujących kamer wideo, które objęte są pozycją 8525. Trafnie, bowiem organ odwoławczy wskazał, że co do klasyfikacji taryfowej aparatów cyfrowych spór nie istnieje skoro nie były przedmiotem importu. Uwaga 1 h) do działu 90 Taryfy celnej dotyczy ściśle wymienionych w uwadze towarów, z podaniem właściwych dla nich pozycji Taryfy celnej. Nie odnosi się natomiast do części lub akcesoriów. Kwestię klasyfikacji części lub akcesoriów, regulują prawidłowo zastosowane w sprawie postanowienia Uwagi 2 do Sekcji XVI oraz Uwagi 2 do działu 90 Taryfy celnej. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że "adaptery T2 były wyłącznie sprowadzone, jako części mające przeznaczenie główne z poszczególnymi aparatami cyfrowymi" a adapter T2 umożliwia zastosowanie różnego rodzaju obiektywów, koperów do slajdów, teleskopów, mikroskopów oraz wielu innych urządzeń z mocowaniem T-mount do korpusów aparatów Canon EOS (tylko i wyłącznie do tego typu aparatu). Zasadnie w tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że to, w jakim celu skarżący sprowadził adaptery T2, nie ma znaczenia dla ich klasyfikacji. Istotne są, bowiem obiektywne cechy i właściwości importowanego towaru, one pozwalają na zastosowanie odpowiednich przepisów klasyfikacyjnych i ustalenie prawidłowego kodu towaru. Fakt, że skarżący sprowadza sporne adaptery z przeznaczeniem do stosowania z aparatem cyfrowym, nie zmienia cech i właściwości adaptera, który stosowany jest także do tradycyjnych aparatów fotograficznych i łącząc aparat z obiektywem lub innym urządzeniem, spełnia te sama funkcję, co w połączeniu z aparatem cyfrowym. To obiektywne cechy i właściwości towaru stanowią podstawowe kryterium klasyfikacyjne. Właśnie ze względu na te cechy i właściwości, adaptery T2, zgodnie z zamiarem ich producenta, współpracują, a więc łączą tele/obiektywy wyposażone w złącze T2 zarówno z aparatami fotograficznymi jak i cyfrowymi. Zatem twierdzenie, że adaptery T2, ze względu na swoje cechy i właściwości, stosuje się wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych, jest pozbawione podstaw. Adapter T2 nie ma takiej cechy, czy właściwości, która o tym przesądza. Z tego też względu, wnioskowane przez skarżącego, zastosowanie w tym przypadku reguły 3 a) ORINS, jest niemożliwe i nieprawidłowe. Z tych samych powodów oparcie klasyfikacji taryfowej adapterów T2 tylko na uwadze 2 b) jest niewłaściwe i sprzeczne z ustalonymi cechami i właściwościami towaru. W konsekwencji zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. przez dokonanie klasyfikacji adapterów T2, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu - jest bezzasadny. Odnośnie towarów zadeklarowanych, jako lunety, a zaklasyfikowanych przez organ celny, jako obiektywy fotograficzne w ocenie Sądu, trafnie organ odwoławczy uznał, że klasyfikacja dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. Towar ujęty w poz. 3 zgłoszenia celnego, został zgłoszony, jako lunety, do których zadeklarowany został kod CN 9005.80.00 ze stawką celną 4,2%. Producent, w fakturze handlowej, określił te towary symbolami: 500 mm Mirror F 8.0; 500 mm Mirror F 6.39; 800 mm F 5.6; 500 mm Preset F 8.010; 800 mm Mirror F 8.0. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że na swojej stronie internetowej producent ujął i oferuje wymieniony towar w grupie obiektywów wymiennych (interchangeable lenses). Ta informacja, jako jeden z dowodów, miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż wskazuje, iż producent określa te towary, jako obiektywy. Skarżący podnosi, że określenia z języka angielskiego "lens", "interchangeable lenses", zamieszczone na stronie internetowej producenta, firmy S Co. Ltd., są wyrazami wieloznacznymi tj. angielskie "lens" nie odnosi się wyłącznie do obiektywów i znaczy również: soczewka, lupa, szkła optyczne. Zasadnie Dyrektor Izby Celnej zgodził się ze skarżącym, że taki zakres angielskiego "lens" podają słowniki, jednak trafnie podniósł, że żaden z nich nie tłumaczy tego pojęcia, jako lunety. Mając na uwadze wskazane na fakturze oznaczenia i dane techniczne towaru, w tym ogniskową 500 mm, zasadnie organ odwoławczy uznał, że trudno je odnieść do soczewki, a nie do obiektywu. Zasadnie też wskazał, że firma S określa ten obiektyw, jako (mirror lens) - pol. "obiektyw lustrzany". Wszystkie wymienione obiektywy klasyfikowane są przez producenta, jako obiektywy wymienne (interchangeable lens) - grupa obiektywów manualnych (manual lens). Lunety, jako takie, firma S Co. Ltd. określa pojęciem "TELESCOPE". Z powyższego wynika, iż producent w/w obiektywów i lunet jednoznacznie rozróżnia oba rodzaje towarów stosując do nich różne nazewnictwo. Zatem nie można, jak podnosi skarżący, twierdzić, iż opisy "lens", "interchangeable lenses" mogą obejmować, mając na uwadze ich dodatkowe oznaczenia i dane techniczne, inne towary niż obiektywy i obiektywy wymienne. Trafnie też organ wskazał, że będące w ofercie towarowej producenta S i firmy "A" H. A., lunety optyczne z zoomem optycznym oznakowane symbolami: 15-45 x 60 mm oraz 20-60 x 80 mm są wyposażone standardowo w okular. Natomiast w taki okular nie są wyposażone w/w teleobiektywy, czy obiektywy lustrzane, co również odróżnia te towary od lunet. Nie ma możliwości dokonywania obserwacji przyrody, czy obserwacji astronomicznych przez sam teleobiektyw, niewyposażony w odpowiedni okular. Ze względu na istotne różnice w konstrukcji oraz funkcjach obu rodzajów przyrządów są one rozróżniane w Taryfie celnej. Stosowanie do spornego towaru adaptera T2 w celu połączenia z aparatem fotograficznym nie zmienia obiektywnych cech i właściwości tych obiektywów. Złącze T2 jest jednym z możliwych sposobów łączenia obiektywów z aparatami fotograficznymi (poza połączeniem bagnetowym). Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że posiadanie okularu nie jest cechą konstytutywną uznania przyrządu za lunetę, co, jak wywodzi, wynika z Not Wyjaśniających do HS (do pozycji 9005) odnoszących się do np. refraktora astronomicznego. Trafnie w tym zakresie organ zwrócił uwagę, że tylko w przypadku refraktora astronomicznego (lunety astronomicznej) Noty Wyjaśniające do HS (pozycja 9005) informują, iż taki przyrząd optyczny nie jest wyposażony w montowany okular, ponieważ mógłby on powodować spadek natężenia światła. Powodowałoby to zakłócenia i pogorszenie warunków obserwacji. Zatem nie można odnosić tego wyjątku do pozostałych (innych) lunet, jak czyni to skarżący. Sprowadzone teleobiektywy nie były wyposażone, w okular charakterystyczny dla lunet. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że organ celny bezpodstawnie twierdzi, że w swoim sklepie internetowym B oferował przedmiotowe "lunety", jako obiektywy dodając, że dopiero za pomocą adaptera T2 przystosowanego do systemów poszczególnych marek aparatów takich jak C, P, czy N, w/w "lunety" można podłączyć do korpusów aparatów cyfrowych i tylko wtedy będą one spełniać rolę teleobiektywu, który można wykorzystać w fotografii. Zasadnie Dyrektor Izby Celnej wskazał przykładowo wymienione w odpowiedzi na skargę strony internetowe sklepu B i trafnie podniósł, że skarżący posługuje się nierzetelnymi i wprowadzającymi w błąd informacjami skoro wymienione przyrządy optyczne oferuje w swoim sklepie internetowym, jako teleobiektywy, a nie lunety. Zwraca przy tym uwagę na cechę tych obiektywów, którą jest uniwersalne mocowanie T2 pozwalające zamocować obiektywy do wszystkich systemów lustrzanek (aparatów fotograficznych) po zastosowaniu odpowiedniego adaptera T2. Adapter ten jest naturalnym sposobem łączenia m.in. obiektywu z aparatem fotograficznym, umożliwia stosowanie tego samego obiektywu do różnych systemów mocowania stosowanych przez producentów aparatów. Jest to rozwiązanie ze wszech miar korzystne i dla producentów i dla użytkowników, gdyż pozwala na obniżenie zarówno kosztów produkcji obiektywów (eliminuje kosztowną produkcję obiektywów do poszczególnych systemów mocowania bagnetowego), jak i pozwala na obniżenie ceny detalicznej. Skarżący podniósł, że w/w "lunety" można podłączyć do korpusów aparatów cyfrowych i tylko wtedy będą one spełniać rolę teleobiektywu, który można wykorzystać w fotografii. Trafnie w tym zakresie organ wskazał, że sam adapter T2 stanowi jedynie swojego rodzaju łącznik pomiędzy mocowaniem gwintowym, a mocowaniem bagnetowym. Nie zmienia, więc obiektywnych cech i właściwości towaru. Przez adapter T2 do wymienionych obiektywów (teleobiektywów) można podłączyć odpowiedni okular, dopiero wtedy, w takim zestawie, całość może pełnić funkcję lunety. Sam fakt, że sporny towar (obiektywy) mogą, z wykorzystaniem adaptera T2, być połączone z korpusem konkretnego typu (marki) aparatu nie oznacza, że tylko wtedy może pełnić rolę obiektywu, jak twierdzi skarżący. Szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji obiektywne cechy i właściwości sprowadzonych obiektywów, jednoznacznie wskazują na ich podstawowe i zasadnicze przeznaczenie oraz wykorzystanie w celach fotograficznych, a nie obserwacyjnych. Ponadto zasadnie organ zwrócił uwagę, że skarżący posiada wiedzę, że opisane wyżej okulary z mocowaniem T2 przeznaczone są do obiektywów, o czym wyraźnie informuje i że tylko taki zestaw (w/w okular + teleobiektyw) może pełnić funkcję lunety. Przy czym obiektywne cechy i właściwości samych obiektywów nie ulegają zmianie. Obiektyw (teleobiektyw), jako taki pozostaje nadal obiektywem. Zatem skarżący dysponował taką wiedzą (lub przy dopełnieniu należytej staranności powinien nią dysponować), że obiektyw fotograficzny ze względu na obiektywne cechy i właściwości jest sprzętem optycznym przeznaczonym i stosowanym przede wszystkim w celach fotograficznych, Nie jest też standardowo wyposażany w okular, a więc w element właściwy dla innego sprzętu optycznego, jakim są lunety. Oczywiście w zestawieniu z okularem pełnić może funkcję lunety, jednak, jako taki nie zmienia swoich obiektywnych cech i właściwości, charakterystycznych dla obiektywów. Podobnie do aparatu fotograficznego można zamontować lunetę, czy inny przyrząd optyczny, jak np. wspominany refraktor astronomiczny, który w zestawie pełnić będzie funkcję obiektywu, jednak, jako taki nadal posiadać będzie cechy właściwe dla refraktora, a nie obiektywu. Mając, więc na uwadze obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanych towarów (obiektywów), oraz reguły 1 i 6 ORINS zasadnie organy uznały, że przedmiotowe przyrządy optyczne są obiektywami (teleobiektywami) fotograficznymi i winny być klasyfikowane do kodu CN 9002.11.00, który obejmuje soczewki obiektywów do aparatów fotograficznych, projektorów, powiększalników. Natomiast deklarowany w zgłoszeniu celnym kod CN 9005.80.00 obejmuje pozostałe przyrządy (nie będące lornetkami) z grupy: lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Mając na uwadze obiektywne cechy i właściwości spornego towaru, jest, więc kodem nieprawidłowym. Z tego względu zarzut błędnej klasyfikacji spornych obiektów dokonanej przez organ celny a zadeklarowanych, jako lunety, jest niezasadny. Podsumowując, zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19.09.2008 r. przez dokonanie klasyfikacji spornego towaru będącego przedmiotem zgłoszenia, niezgodnie z zasadami wynikającymi z tego aktu -jest bezzasadny. Skarżący zarzucił we wstępnej części skargi niewłaściwą klasyfikację towarów będących przedmiotem spornego zgłoszenia celnego, o tyle w uzasadnieniu podniósł zarzuty jedynie do taryfikacji towaru pn. adaptery T2 oraz towaru deklarowanego przez zgłaszającego, jako lunety, a zaklasyfikowanego przez organy do kodu CN 9002.11.00 obejmującego obiektywy fotograficzne. Zatem w kwestii klasyfikacji taryfowej pozostałych towarów objętych zgłoszeniem celnym, Sąd w pełni podziela przedstawioną w decyzji argumentację i uzasadnienie dotyczące ustalonych kodów towarów (kodów CN). Klasyfikacja towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym do kodu - CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.90) - dla adapterów T2 (poz. 1 SAD); CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 2 SAD) oraz CN 9002.11.00 (kod Taric 9002.11.00.90) - dla obiektywów fotograficznych (poz. 3 SAD) oraz kod CN 9006.91.00 (kod Taric 9006.91.00.00) - dla osłon przeciwsłonecznych do obiektywów fotograficznych (poz. 4 SAD), spowodowała zastosowanie do w/w towarów (wg Taryfy celnej), stawki celnej odpowiednio 3,7% (poz. 1 SAD); 6,7% (poz. 2 SAD - zmiana kodu towaru nie spowodowała zmiany stawki celnej), 6,7% (poz. 3 SAD) i 3,7% (poz. 4 SAD) oraz określenie przez organ I instancji, kwoty długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.089,00 zł. W związku z tym, że prawnie należna kwota należności celnych, określona w decyzji w wysokości 9.349,00 zł. jest większa od kwoty zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym (tj. 8.260,00 zł.), trafnie organy uznały, że powstały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o art. 220 ust. 1 WKC, zgodnie z którym jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219. Zgodnie z art. 221 ust. 1 WKC, dłużnik, którym jest "A" H. A. z K, został powiadomiony o kwocie należności w dniu doręczenia zaskarżonej decyzji. Zatem nie był zasadny zarzut naruszenia art. 220 ust. 1 WKC. Nie był również trafny zarzut naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC. W ocenie Sądu, w sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 220 ust.2 lit. b WKC, który stanowi, że organ celny nie dokonuje retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działająca w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Zastosowanie tego przepisu uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie. W odniesieniu do pierwszej przesłanki - błąd organu - Sąd w całości podzielił stanowisko, że skoro w sprawie zgłoszenie celne nie było poddane weryfikacji, a dane w nim zawarte przyjęto, jako wiarygodne, to w tych okolicznościach faktycznych sprawy nie można organom celnym przypisać błędu. Formalne wypełnienie właściwych pozycji dokumentu SAD, bez względu na ich poprawność, obliguje organ celny do przyjęcia takiego dokumentu, jeżeli wraz z nim następuje przedstawienie towaru (art. 63 WKC w związku z art. 62 WKC). Zgodnie, bowiem z art. 63 WKC pod warunkiem przedstawienia organom celnym zgłoszenia, które spełnia warunki określone w art. 62 WKC, jest ono natychmiast przyjmowane przez te organy. Ponadto weryfikacja zgłoszenia celnego jest uprawnieniem organu, a nie jego obowiązkiem i nie można wykazywać błędu po stronie organu faktem, że organ nie skorzystał ze swoich uprawnień i nie dokonał weryfikacji danych zadeklarowanych w zgłoszeniu, chociaż mógł to uczynić. Błąd organu wystąpi, gdy dane zawarte w zgłoszeniu celnym były weryfikowane przez organ, a wynik tej weryfikacji stanowił podstawę określenia należności celnych. Skoro w sprawie żadne dane zawarte w zgłoszeniu celnym nie były weryfikowane, prawidłowo organ celny przyjął te dane, podane przez zgłaszającego, jako prawdziwe i wiarygodne. Dane te stały się, zgodnie z art. 71 WKC, podstawą stosowania przepisów regulujących procedurę celną, w tym przypadku procedurę dopuszczenia do obrotu. Zgodnie z art. 71 WKC podstawę stosowania przepisów regulujących procedurą celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia. W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Oznacza to, że zarzut skarżącego, iż organ celny do momentu zwolnienia importowanego towaru, dysponując nim, ma możliwość weryfikacji zgłoszenia celnego, a tego nie uczynił, jest niezasadny. Nie był trafny zarzut skargi, że organy przyjmowały zgłoszenia celne przez dłuższy okres czasu nie kwestionując zadeklarowanej taryfikacji towarów, podczas gdy towar zgłoszony przez skarżącego, jako akcesoria do aparatu cyfrowego z dołączoną fakturą szczegółowo przedstawiającą importowany towar, były zdecydowanie wystarczającymi dokumentami pozwalającymi organowi celnemu na bieżące sprawdzenie poprawności taryfikowanego towaru. Należy podzielić stanowisko organu, że skarżący - wbrew tym twierdzeniom - nie zamieszczał w dokumencie SAD dokładnego opisu towaru, który wystarczałby do prostego porównania go z zadeklarowanym kodem CN. Zapis w polu 31 zgłoszenia celnego (poz. 1 SAD) brzmiał "akcesoria do aparatów cyfrowych - adaptery", a więc nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 8529.90.20, który obejmuje Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528 — pozostałe Części aparatur objętych podpozycjami 8525 60 00, 8525 80 30 [aparaty cyfrowe], 8528 41 00, 8528 51 00 i 8528 61 00. Przedmiotem importu mogą być, bowiem różne rodzaje adapterów lub towarów określanych tą nazwą. Sformułowanie użyte w zgłoszeniu celnym przez zgłaszającego - "akcesoria do aparatów cyfrowych - adaptery" wskazuje, że przedmiotowe adaptery faktycznie stosowane są wyłącznie lub głównie do aparatów cyfrowych. Jednak dopiero po dokładnym określeniu obiektywnych cech i właściwości towaru w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, organ celny prawidłowo ustalił, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że przedmiotowe adaptery nie są stosowane wyłącznie łub głównie w aparatach cyfrowych, ale są stosowane w takim samym - równym stopniu tak w aparatach cyfrowych, jak i w tradycyjnych aparatach fotograficznych, co wskazuje wprost na błędny kod CN 8529.90.20, zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Natomiast zapis w polu 31 poz. 3 SAD brzmiał "lunety" i również nie stał w sprzeczności do zadeklarowanego kodu CN 9005.80.00, który obejmuje lunety, pozostałe teleskopy optyczne i ich mocowania; pozostałe przyrządy astronomiczne oraz ich mocowania, z wyłączeniem przyrządów radioastronomicznych. Z tego względu nie można mówić, iż zwykłe porównanie między zgłoszoną pozycją taryfową a dokładnym oznaczeniem towarów zgodnym ze specyfikacjami nomenklatury pozwalało na stwierdzenie błędnej klasyfikacji taryfowej, gdy przedmiotem importu były adaptery T2, przewidziane do współpracy zarówno z aparatami cyfrowymi, jak i fotograficznymi aparatami tzw. analogowymi (a nie tylko lub głównie z aparatami cyfrowymi) oraz teleobiektywy. Na marginesie należy też zauważyć, że opis towaru w zgłoszeniu celnym nie był jednoznaczny i wystarczająco dokładny, co narusza obowiązujące przepisy w zakresie zgłoszenia celnego (załącznik 37 i 38 instrukcji wypełniania zgłoszenia celnego SAD do rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2.07.1993r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.WE L 253 z dnia 11.10.1993r. z zm.; Dz.Urz UE Polskie wydanie specjalne ). Argumentacja skargi w tym zakresie nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaniżenie kwoty długu prawnie należnej nie było spowodowane błędem organów celnych. Wobec powyższego trafnie organ odwoławczy uznał, że zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego (lub brak zaksięgowania), co podnosi skarżący, nie było następstwem błędu samych organów celnych. Nie zaistniała również druga przesłanka- błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Skoro zaniżenie zaksięgowanej kwoty długu celnego nie było następstwem błędu organów celnych dalsze rozważania na temat, czy błąd, (który faktycznie nie zaistniał) mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności celnych, która to osoba działała w dobrej wierze i przestrzegała przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego - jest bezprzedmiotowe. Niemniej trafnie w tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że skarżący, mimo posiadania wiedzy na temat obiektywnych cech i właściwości oraz parametrów adapterów T2 oraz teleobiektywów, określonych w dokumentacji technicznej, nie uwzględniał wszystkich tych danych lub uwzględniał je wybiórczo, co prowadziło do deklarowania niewłaściwego kodu CN. Mimo posiadania fachowej wiedzy dotyczącej sprowadzonych teleobiektywów, ich specyfikacji technicznej podawanej przez producenta i parametrów właściwych dla teleobiektywów, nie brał ich pod uwagę i zgłaszał towar, jako lunety zaprzeczając nawet informacjom producenta publikowanym na jego stronach internetowych. Trafnie też organ wskazywał, że skarżący jest doświadczonym przedsiębiorcą, specjalizującym się w sprowadzanym profesjonalnym sprzęcie fotograficznym, podającym dane dotyczące poszczególnych towarów, także na stronie internetowej prowadzonego przez siebie sklepu internetowego. Publikowanych tam danych w wielu przypadkach nie uwzględnia w kwestii klasyfikacji sprowadzanych towarów. Taka postawa podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Uwzględnienie wszystkich obiektywnych cech i właściwości sprowadzanych towarów umożliwia, bowiem odpowiednią subsumcję przepisów dotyczących klasyfikacji towarów i określenie prawidłowego kodu CN. Do obowiązków podmiotu należy zbadanie, jakie przepisy stosowane są do dokonywanej przez niego czynności oraz jakie związane są z nią należności. Zatem podmiot zajmujący się zawodowo importem sprzętu fotograficznego, winien zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami celnymi i stosować je w praktyce. Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skarżący nie uwzględniał treści ORINS, które wskazują na sposób ustalenia właściwego kodu towaru. Działania skarżącego wskazywały, więc albo na niedbałość, albo na celowe działanie w celu obchodzenia przepisów lub wprowadzenia organów celnych w błąd. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja, że określając stopień staranności skarżącego w dokonywanym zgłoszeniu celnym, należy wziąć pod uwagę, iż powierzył kwestię przeprowadzenia importowanego towaru przez procedurę celną profesjonalnej Agencji Celnej C sp. z o.o., która samodzielnie dokonywała określenia kodu celnego towaru w zgłoszeniu celnym. Zgodnie, bowiem z art. 4 ust. 18 WKC, "zgłaszającym" jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne. Do dokonania zgłoszenia celnego skarżący upoważnił Agencję Celną C sp. z o.o., która reprezentowała skarżącego w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. W takim przypadku, zgodnie z art. 5 ust.2 WKC, przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby (mocodawcy). Wobec tego, w przypadku przedmiotowego zgłoszenia celnego zgłaszającym był H. A. prowadzący działalność pod firmą "A" H. A. Trafne było też wskazanie organu, że dla oceny, czy potencjalny błąd organów celnych mógł być z racjonalnego punktu widzenia wykryty, należy wziąć pod uwagę m.in. doświadczenie zawodowe podmiotu. Zarówno skarżący, a także działająca w imieniu skarżącego Agencja Celna jest podmiotem doświadczonym, zajmuje się, bowiem zawodowo odprawami celnymi. Taki stopień profesjonalizacji zawodowej, połączony ze starannością, winien wystarczyć do ustalenia prawidłowego kodu towaru oraz do wykrycia potencjalnego błędu organów celnych w tym zakresie. Jednak doszło do zadeklarowania błędnego kodu towaru (kodu CN) na skutek nieprzestrzegania obowiązujących przepisów. Ponadto zgodnie z art. 76 ustawy Prawo celne, czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Dotyczy to również konsekwencji (skutków), które wyniknąć mogą z ewentualnych zaniedbań, braku rzetelności, braku należytej staranności, nieznajomości przepisów itp. po stronie upoważnionej agencji celnej. Nienależyte wykonanie czynności przez upoważnioną agencję celną, nie jest w przypadku przedstawicielstwa bezpośredniego przesłanką wyłączającą, czy uwalniającą stronę od negatywnych skutków tych czynności. Udzielając agencji celnej upoważnienia do działania, jako przedstawiciel bezpośredni skarżący musi wziąć pod uwagę konsekwencje prawne, jakie wiążą się z taką formą przedstawicielstwa. Skarżący powinien udostępnić agencji celnej wszystkie dane dotyczące towaru, aby możliwe było, po rzetelnym zastosowaniu przepisów klasyfikacyjnych, określenie prawidłowego kodu CN. Agencja Celna, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się odprawami celnymi stosując należycie i wprost reguły ORINS winna w takim przypadku bez problemu ustalić właściwy kod towaru (kod CN). Skarżący dokonując klasyfikacji taryfowej adapterów, kierował się przeznaczeniem importowanych towarów tj. do użycia ich razem z aparatem cyfrowym. Kierując się tą jedyną przesłanką faktycznie niemożliwe było dokonanie prawidłowej klasyfikacji towarów. Stosowane przez skarżącego kryterium zafałszowuje jednak faktyczne, rzeczywiste przeznaczenie adapterów T2, gdyż obiektywnie są one w równym stopniu przeznaczone tak do aparatów cyfrowych, jak i analogowych. Podobnie w przypadku spornych obiektywów, pomimo znanych skarżącemu specyfikacji technicznych poszczególnych teleobiektywów oraz mimo wyraźnego oznaczenia tych przyrządów optycznych przez producenta towaru, jako obiektywy wymienne - obiektywy manualne, a także pomimo rozróżnienia na stronach internetowych producenta samych w/w obiektywów - jako teleobiektywy oraz w zestawach z adapterami T2 zawierającymi okular - jako lunety, skarżący opisywał teleobiektywy, jako lunety dezawuując i ignorując zarówno istotne informacje producenta jak i te, które sam podaje na stronach internetowych swojego sklepu B. Jeżeli więc agencja celna otrzymywała od skarżącego równie nierzetelne i mało wiarygodne wyjaśnienia, jak te przekazywane w toku prowadzonych postępowań i w samej skardze, to miała ona niewielkie możliwości ustalenia i zadeklarowania prawidłowych kodów CN. Zatem trudno przenosić brak należytej staranności lub istotny brak dbałości ze skarżącego na Agencję Celną, która z powodu niepełnych, nieprawidłowych danych nie mogła należycie wywiązać się ze swojego zadania, którym jest określenie właściwej pozycji taryfy celnej. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że o warunku działania w dobrej wierze przez zgłaszającego świadczy fakt, że do momentu kontroli celnej w firmie skarżący nie zdawał sobie sprawy, iż błędnie klasyfikuje sporne towary, ponieważ nigdy organy celne nie zakwestionowały używanych przez niego kodów. W sprawie nieprawidłowe dane podane w zgłoszeniach celnych, do których nawiązuje skarżący, nie zostały potwierdzone przez organy celne, jako prawidłowe, nie były, bowiem zweryfikowane. Weryfikacja zgłoszenia jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organów celnych. Natomiast jak zasadnie wskazał organ, postawa skarżącego, który nie uwzględniał w toku klasyfikowania importowanych towarów ich obiektywnych cech i właściwości, a także podawanie organom celnym nieprawdziwych informacji charakteryzujących sprowadzone towary oraz wybiórcze stosowanie ORINS podważa dobrą wiarę zgłaszającego. Nie była też trafna argumentacja skarżącego, że literalne brzmienie przepisów szeroko rozumianego prawa celnego uniemożliwia prawidłowe dokonanie klasyfikacji celnej, strona prowadzi dystrybucję tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich i dlatego stosowane przez skarżącego kody nigdy nie wzbudzały wątpliwości. Podobnie nietrafna była argumentacja, że oceniając wykrywalność błędu należy wziąć pod uwagę profesjonalizm przedsiębiorcy, że warto ustalić czy aktywność przedsiębiorcy obejmuje głównie dokonywanie eksportu i importu, czy ma on doświadczenie w transakcjach dotyczących danego rodzaju towaru, czy dokonywał wcześniej operacji handlowych. Nie była również trafna argumentacja, iż skarżący przez dłuższy okres dokonywał takiej samej klasyfikacji do spornego towaru, co mogło go utwierdzić w poczuciu, iż kod, do jakiego klasyfikował towar jest prawidłowy z odwołaniem do decyzji [...] i wskazaniem, że skarżący miał prawo do popełnienia błędu. Jak zasadnie w ocenie Sądu, w tym zakresie wskazał organ staranne i rzetelne określenie obiektywnych cech i właściwości adapterów T2 oraz teleobiektywów wystarczyło, kierując się regułami ORINS do prawidłowej klasyfikacji towarów. Trafnie też zasadnie Dyrektor Izby Celnej podniósł, że skarżący nie prowadzi dystrybucji tylko aparatów cyfrowych oraz części i akcesoriów do nich. Trafnie też wskazał, iż powołana przez skarżącego decyzja [...] nie ma odniesienia do sprawy, w szczególności z uwagi na odmienny stan faktyczny sprawy, a powołany przez skarżącego wyrok ETS w sprawie "Foods Import Srl" z 12.122.1996, C-38/95 - pkt 30, dotyczy także nieco innego charakteru błędu organów celnych niż wskazywany przez Stronę. Błąd opisany w wyroku wynika z użytej w przepisach Taryfy celnej terminologii, która pociągać może za sobą niejasności lub nie jest przejrzysta w odniesieniu do celu danego przepisu. Dotyczy niejasności terminologicznych wynikających z używania nazwy zwyczajowej ryb, niektóre nazwy odnoszą się nie do określonych gatunków ryb, ale do rodziny gatunków. Błąd ten, ze swej natury, jako zaistniały w Taryfie celnej, był trudny do wykrycia przez firmę "Foods Import Srl". W sprawie nie mamy jednak do czynienia z błędem dotyczącym zapisów w Taryfie celnej. Opisy pozycji, do których organ zaklasyfikował towary są czytelne, spójne i nie zawierają błędów, nie sprawiają, zatem trudności w ich interpretacji. Tak, więc charakter błędu opisany w wyroku ETS nie występuje w niniejszej sprawie. Powyższe powoduje, iż powołany wyrok ETS w sprawie "Foods Import Srl" z 12.122.1996, C-38/95 nie znajduje, więc zastosowania. Podsumowując stwierdzić należy, że zasadnie organy uznały w sprawie, że nie zostały spełnione warunki dopuszczające możliwość odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, określone w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, wobec czego zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Kolejnym zarzutem skargi była kwestia przesłanek do odstąpienia od poboru odsetek w trybie art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który stanowi, że organ celny pobiera odsetki, w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania ( ... ). W sprawie, nieprawidłowe dane (szczególnie kod CN towaru, stawka celna, kwota wykazanego długu celnego), które zostały zadeklarowane w zgłoszeniu celnym, doprowadziły do zaksięgowania kwoty długu celnego w wysokości niższej od prawnie należnej przez - jak trafnie organy uznały - zaniedbanie lub nawet świadome działanie skarżącego. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego zawiera wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek określając jednocześnie przesłanki, w których zasada ta znajduje zastosowanie. Co istotne, obowiązek ich wykazania spoczywa na dłużniku - stronie postępowania. Zatem, to na skarżącym spoczywał ciężar dowodu, że w sprawie zaistniały "szczególne okoliczności, niewynikające z jego zaniedbania lub świadomego działania" podania nieprawdziwych lub niekompletnych danych w zgłoszeniu celnym. Przepis nie określa, jakie okoliczności należy uznać za "szczególne", dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej, w sposób precyzyjny ustawodawca wskazuje, że te okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani jego świadomego działania. Przepis znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Z takim właśnie przypadkiem (podania nieprawidłowych danych) mamy do czynienia w sprawie. Ponadto zgodnie z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego została wyrażona w art. 122 O.p. - w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 65 ust. 5 Prawa celnego jest wyjątkiem od tej zasady, odnoszącym się do postępowań celnych w części dotyczącej poboru odsetek w ściśle określonym przypadku. W tym zakresie ustawodawca zastosował, więc nieco odmienną regulację przenosząc ciężar udowodnienia, wykazania i wyjaśniania okoliczności leżących po stronie dłużnika - na stronę postępowania celnego. Szczególny przepis, jakim jest art. 65 ust. 5 Prawa celnego, nie dopuszcza przejęcia w tym zakresie inicjatywy przez organy celne, co powoduje, że zarzut naruszenia w tym zakresie art. 122 i 187 O.p., jest niezasadny. Niewątpliwie za okoliczność uzasadniającą zastosowanie wyjątku od obowiązku pobrania przez organ celny odsetek nie można uznać tylko przekonania skarżącego, co do prawidłowości zastosowanej przez niego klasyfikacji oraz wyjaśnienia zawartego w skardze, że skarżący zajmuje się wyłącznie importem oraz dystrybucją aparatów cyfrowych oraz części i wyposażenia do nich. Ponownie należy zaznaczyć, że na podmiocie dokonującym zgłoszenia ciąży nie tylko obowiązek dołączenia wszelkich dokumentów, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną (art. 62 ust. 2 WKC), ale także zgłaszający odpowiada za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, jak również dołączonych do niego dokumentów. W przedmiotowym zgłoszeniu celnym skarżący podał nieprawidłowe dane odnośnie spornych towarów nie wykazując ich, jako adapterów T2 do aparatów fotograficznych (analogowych) oraz do aparatów cyfrowych oraz jako teleobiektywów i nie deklarując prawidłowego kodu CN (co łączyło się z zadeklarowaniem niewłaściwej stawki celnej). Nieprawidłowość ta wynikała z naruszenia obowiązujących przepisów regulujących zasady klasyfikacji, przez niezastosowanie odpowiednich reguł ORINS. Skarżący dokonując klasyfikacji towarowej powinien się tymi regułami bezwzględnie kierować. Jeżeli przy tym zważy się, że mamy do czynienia z podmiotem, który prowadzi określoną profesjonalną działalność, nie sposób nie podzielić stanowiska organu, że dokonana w zgłoszeniu celnym klasyfikacja towaru wynikała z braku wątpliwości i przekonania odnośnie przypisania towaru do określonego kodu, a nie była wynikiem świadomego nieprzestrzegania reguł. Nie zmienia tego fakt, że skarżący działał przez upoważnioną agencję celną. Skarżący zobowiązany jest do rzetelnego i starannego ustalenia obiektywnych cech i właściwości sprowadzanych towarów i stosowania obowiązujących przepisów prawnych, w tym także dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów. Takiej dbałości i należytej staranności trudno dopatrzyć się u zgłaszającego. W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 Prawa celnego jest niezasadny. Za nietrafne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego i w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organów celnych, jako zgodne z prawem. Nie był trafny zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 O.p. przez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącego. Skarżący podnosi, że organy celne nie objęły postępowaniem dowodowym faktów przemawiających za możliwością powstrzymania się od zastosowania instytucji retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, wynikających z art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, jak również powstrzymania się od poboru odsetek od długu celnego zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. W sprawie jak już wskazano, Sąd podzielił stanowisko organów, że dłużnik nie wykazał, iż podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Zagadnienia związane z ciężarem dowodzenia okoliczności, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, zostały omówione w części dotyczącej zarzutów naruszenia tego przepisu. Jeżeli chodzi o kwestie związane z odstąpieniem od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego (art. 220 ust. 2 lit. b) WKC), zostały one szczegółowo omówione w części dotyczącej zarzutów naruszenia tego przepisu. Z analizy treści przepisu i okoliczności faktycznych wynika jednoznacznie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki dopuszczające możliwość zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Nie doszło, więc do naruszenia tych przepisów, a w konsekwencji nietrafny jest zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 O.p. Nie był tez trafny zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę wzbudzania zaufania do organów oraz zasadę udzielania informacji przez organ rozpatrujący sprawę. Zdaniem skarżącego organy celne nie stosowały się do powyższej zasady i z góry założyły, iż wina za błędne zaklasyfikowanie zgłoszonych przez niego towarów leży wyłącznie po jego stronie. Skarżący nie sprecyzował, jakie niejasności, czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na niekorzyść skarżącego. Odnośnie wyroku WSA z dnia 2.04.2004 r. (sygn. V SA 808/03), stwierdzić trzeba, że organ celny zasadnie podkreślał, że należyte i pełne określenie wszystkich obiektywnych właściwości i cech towaru oraz jego przeznaczenia pozwala na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej przedmiotowych adapterów T2 w oparciu o regułę 1, 3c) i 6 ORINS, a teleobiektywów w oparciu o regułę 1 i 6 ORINS. Jak już wcześniej zauważono, skarżący brał pod uwagę tylko wybrane cechy i właściwości w/w towaru oraz przeznaczenie. Nie mogła przynieść zamierzonego skutku argumentacja, że klasyfikacja w/w towarów była skomplikowana, gdyż organ celny podawał w decyzji kilka różnych kodów CN do wymienionych towarów. W sprawie organ celny, określając prawidłowe kody CN adapterów T2 i teleobiektywów przedstawił cały tok klasyfikacji wskazując na poszczególne jego etapy i sposób ustalenia właściwego kodu CN. Stanowi to część uzasadnienia decyzji, do którego zobowiązują organy celne przepisy art. 210 § 1 i § 4 O.p. Zatem przedstawiony wyczerpująco proces klasyfikacji wymienionych towarów nie dowodzi zawiłości przepisów celnych, ale czyni zadość w/w regulacjom oraz zasadzie wyrażonej w art. 124 O.p., w myśl której organ podatkowy powinien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi się kieruje przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania przymusu. Dokładnie opisany proces klasyfikacji taryfowej wykazał, iż uwzględnienie obiektywnych cech i właściwości towaru umożliwia wprost zastosowanie odpowiednich reguł ORINS w celu określenia prawidłowego kodu CN. Dlatego też zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. jest niezasadny. Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady udzielania informacji przez organ. Jak już wskazano ustawodawca niezwykle precyzyjnie i wyraźnie, w sposób nie budzący zastrzeżeń, sformułował art. 65 § 5 Prawa celnego. Organ I instancji, jak przyznaje skarżący, informował stronę w decyzjach o treści art. 65 § 5 Prawa celnego i jego konsekwencjach prawnych. Jak już wcześniej wyjaśniano, to na skarżącym spoczywał ciężar dowodu. Art. 65 § 5 Prawa celnego nie przewiduje przejęcia w tym zakresie inicjatywy przez organy celne. Z tego względu organy celne nie mogą wyręczać stronę postępowania i sugerować, jakie to szczególne okoliczności należy uwzględnić, czy też, jakie okoliczności wymagają dodatkowych wyjaśnień. To nie do organów celnych należy instruowanie strony, jakie szczególne okoliczności należy przedstawić, aby odstąpić od poboru odsetek od długu celnego. Takie ewentualne działanie narażałoby organy celne na zarzut rażącego naruszenia prawa. Natomiast do organów celnych należy ocena wskazanych przez stronę "szczególnych okoliczności, nie wynikających z jego zaniedbania lub świadomego działania", czy zostały one dostatecznie udowodnione. I nie można w tym zakresie mówić, jak wskazuje skarżący, o dowolności rozstrzygnięcia organów celnych, gdyż zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p., nie można mylić z samowolą. Zatem zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., jest nietrafny. Skarżący podniósł jeszcze na marginesie kwestię wynikającą z treści art. 33 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o podatku od towarów i usług, w którym ustawodawca zawarł generalną zasadę wydawania oddzielnych decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W przepisie tym zawarł możliwość zawarcia rozstrzygnięcia z tego zakresu w decyzji dotyczącej należności celnej, co nie jest jednak zasadą. Działaniom organów celnych w oparciu o takie uregulowanie ustawowe nie można, więc zarzucić naruszenia art. 125 O.p., którego zakres przedmiotowy nie pokrywa się z zakresem art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasada wyrażona w art. 125 O.p., winna być przestrzegana i realizowana przez organy zarówno w postępowaniach celnych, jak i podatkowych, co się wzajemnie nie wyklucza. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.