III SA/Kr 1235/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer spr. Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2008 r. nr : [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych s k a r g ę o d d a l a . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 czerwca 2008r. nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania R. G., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2007r. znak: [...], którą orzeczono o cofnięciu R. G. zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym w T., A 23. Wydanie powyższych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi: Z wnioskiem do organu I instancji o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wystąpił Prokurator Rejonowy z Prokuratury Rejonowej. W uzasadnieniu wniosku podano, że Prokuratura Rejonowa nadzorowała postępowanie przeciwko G. G. o przestępstwo z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, które zakończyło się skierowaniem do Sądu Rejonowego aktu oskarżenia. G. G. będąc ekspedientem w sklepie należącym do R. G. sprzedawał na kredyt napoje alkoholowe w postaci piwa, a zachowanie takie stanowi przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż. W takich okolicznościach zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Organ uzyskał odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt [...], którym uznano oskarżonego G. G. winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z tym, że przyjęto, iż w pkt 3 do 12 dokonał sprzedaży alkoholu na kredyt, a stanowiącego przestępstwo z art. 43 ust.1 ustawy o Wychowaniu w Trzeźwości i Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi w zw. z art. 91§ 1 kk i za to na mocy powołanego przepisu ustawy wymierzono oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 10 zł. W takich okolicznościach organ I instancji wydał w dniu [...] 2007r. decyzję, która cofnął R. G. zezwolenie oznaczone nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym w T., A 23. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 18 ust. 10 pkt 1 w zw. z art. 15 ust 1pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35, poz. 230 z zm.) Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. G., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzji zarzucił sprzeczność z rzeczywistym stanem rzeczy poprzez przyjęcie, że w placówce handlowej dokonywano sprzedaży piwa na kredyt, podczas gdy takich sprzedaży nie dokonał. Podniósł również, że nie ma podstaw prawnych do powoływania się w decyzji na wyrok Sądu Rejonowego, albowiem Sąd nie wyznaczył rozprawy nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, tym samym nie miał możliwości złożenia wyjaśnień. Podał, że sprzedawcę karał karą nagany. W takich okolicznościach nie podstaw do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 czerwca 2008r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wskazało Kolegium w sklepie należącym do R. G. miała miejsce sprzedaż napojów alkoholowych na kredyt. Okoliczność powyższa została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt [...]. Fakt nieprzestrzegania określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, stanowi wymienioną w art. 18 ust. 10 pkt 1 li.a ustawową przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez organ zezwalający. Dla zrealizowania tej przesłanki wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia zasad sprzedaży w określonej placówce, natomiast nie jest konieczne, aby naruszenia tego dokonał osobiście podmiot, któremu udzielono zezwolenia. podmiot, któremu udzielono zezwolenia ma obowiązek zorganizowania sprzedaży napojów alkoholowych w sposób zapewniający przestrzeganie zasad sprzedaży określonych w ustawie. Natomiast jeśli zasady zostają naruszone, to w takiej sytuacji organ administracji zobowiązany jest cofnąć zezwolenie w tej placów w której doszło do naruszenia tych zasad. Fakt, że sprzedawca, a nie właściciel sklepu naruszył zasady dotyczące sprzedaży, nie skutkuje odstąpieniem od sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 li.a ustawy. Prawomocny wyrok jest dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie przez powołany do jego wydania organ państwowy i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skargę na powyższą decyzję złożył R. G. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a także naruszenie prawa materialnego tj art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 26 październik 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przez wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku ustawowych przesłanek do cofnięcia skarżącemu zezwolenia. Podał, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia, że odrębnie wydawane jest zezwolenie na sprzedaż piwa i odrębnie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu. W tym stanie sprawy obowiązywania dwóch zezwoleń, ewentualne cofnięcie zezwolenia w zakresie podanym w zaskarżonej decyzji wymagałoby dwóch decyzji, a nie jednej decyzji. Nadto w uzasadnieniu skargi podał, że niewątpliwie prowadzący działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów prawa. Nie oznacza to jednak każdorazowego, ani automatycznego stosowania sankcji przewidzianej w art.18 ust.10 pkt 1 lit a ustawy. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Odnośnie zaś zarzutu nie wydania dwóch decyzji SKO wskazało, że zarzut ten jest bezzasadny. Stosownie do art. 18 ust. 3 ustawy, zezwolenia o których mowa w ust.1 wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu. Jak z powyższego wynika sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu i piwa objęta jest jednym zezwoleniem, prawidłowo zatem organ I instancji jedną decyzją orzekł o cofnięciu zezwolenia udzielonego R. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 15 .1 ustawy z dnia 26 październik 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości, 2) osobom do lat 18, 3) na kredyt pod zastaw Z kolei art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy z dnia 26 październik 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, określa kiedy zezwolenie o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa, są to następujące przypadki: 1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Fakt sprzedaży alkoholu na kredyt przez G. G. w sklepie spożywczym własności R. G. położonym w T. A 23 wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 kwietnia 2007r. sygn. akt [...]. Jak wynika z treści wyroku G. G. oskarżony był o 29 zarzutów, Sąd uznał G. G. za winnego popełnianego zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z tym, że przyjął, iż w pkt od 3 do 12 dokonał sprzedaży alkoholu na kredyt, stanowiącego przestępstwo z art. 43 ust. 1 ustawy o Wychowaniu w Trzeźwości i Przeciwdziałaniu Alkoholizmowi. Z treści wyroku w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wynika, za popełnienie jakiego czynu G. G. został uznany winnym. Wyrok ten jest prawomocny i wiąże nie tylko Sąd, który go wydał, ale również inne Sądy, organy administracji. Stąd też podnoszone zarzuty, jakoby wyrok ten nie mógł być podstawą wydania decyzji, albowiem Sąd Karny nie prowadził postępowania wyjaśniającego nie mają żadnego znaczenia prawnego. W świetle powyższego wyroku Sądu Rejonowego fakt, że w sklepie R. G. doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych, poprzez sprzedaż na kredyt jest bezsporny. Nie trafny jest podnoszony w skardze zarzut , że nie każdy fakt naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 1a powinien prowadzić do cofnięcia zezwolenia. W przypadku spełnienia dyspozycji normy o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia. Nawet jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia. (wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2007r, II GSK 111/07 "Jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami"). Mając na uwadze, obowiązujący stan prawny i bezsporne okoliczności stanu faktycznego sprawy, zarzuty podnoszone w skardze nie mogły być uwzględnione. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.