III SA/Kr 1237/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Specjalista Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 czerwca 2025 r. nr SKO.UP/4121/96/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych). Decyzją wydaną z upoważnienia Starosty Myślenickiego z dnia 29 kwietnia 2025 r., nr KT5430.00172.20.25 cofnięto A.D. uprawnienia do kierowania pojazdami prawo jazdy kat. AM, BI, B nr [...] wydane na druku [...] w dniu 18/04/2023 r. przez Starostę Myślenickiego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że A.D. popełniała przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania jej po raz pierwszy prawa jazdy. Zgodnie z art. 18 pkt 2 lit. b tiret pierwsze ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( dalej ustawa zmieniająca) do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Starosta wydaje wspomnianą powyżej decyzję o cofnięciu uprawnień na podstawie wniosku Komendanta. Jednocześnie decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie , w którym nie zgodziła się z takim rozstrzygnięciem. Decyzji zarzucono naruszenie m.in. art. 18 pkt 2 lit b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego zastosowanie; art. 11 Kpa w zw. z art. 107 Kpa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji oraz błędne rozstrzygnięcie . Wniesiono o dopuszczenie dowodu z zagranicznego prawa jazdy na potwierdzenie, iż dokument prawa jazdy wydano nie później niż 11/08/2013 r. oraz dokumentacji medycznej; uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zdaniem Strony organ pierwszej, błędnie przyjął, iż prawo jazdy Stronie zostało wydane dopiero w 2024 r. W rzeczywistości pierwszy dokument prawa jazdy został wydany już w 1986 r. na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wskazano, iż Strona z uwagi na upływ czasu nie posiada już wskazanego dokumentu. Jednakże dysponuje dokumentem prawa jazdy wydanym w Stanach Zjednoczonych Ameryki w dniu 11 sierpnia 2013 r. Strona podniosła, że dokument prawa jazdy został jej wydany po raz pierwszy nie później niż w dniu 11 sierpnia 2013 r. zatem nie sposób mówić tu o możliwości zastosowania art. 18 pkt 2 lit. b tiret pierwsze cyt. powyżej ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zważono, iż w cytowanym przepisie nie ma mowy wyłącznie o dokumencie prawa jazdy wydanym przez polski organ, chodzi w nim zatem o jakikolwiek dokument prawa jazdy, także wydany przez organ zagraniczny. Niezależnie od powyższego, podkreślono, iż zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm. - dalej jako: "k.k."), sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowe umorzenie postępowania jest samoistnym środkiem probacyjnym, który nie jest związany ze skazaniem sprawcy, a tym samym nie może zostać połączony z wymierzeniem mu kary. Warunkowe umorzenie postępowania nie jest też warunkowym skazaniem, gdyż polega na rezygnacji ze skazania i kary w celu poddania sprawcy próbie. Jak wskazuje się w doktrynie na skutek stwierdzenia winy oskarżonego w wydanym wyroku warunkowo umarzającym postępowanie uchyla się domniemanie niewinności. W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Myślenicach wyrokiem z dnia [...] stycznia 2025 r. wydanym w sprawie [...] warunkowo umorzył postępowanie przeciwko Skarżącej o przestępstwo o przestępstwo z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co oznacza, że Sąd ten nie skazał Skarżącej za zarzucany jej czyn. Dodatkowo Sąd zrezygnował z możliwości orzeczenie wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów, co tym samym oznacza, iż uznał, że pozbawienie Skarżącej możliwości prowadzenia auta, jest sankcją zbyt daleko idącą. Skoro zatem Skarżąca nie została skazana za popełnienie przestępstwa, a przy tym nie orzeczono wobec nie zakazu prowadzenia pojazdów, cofnięcie jej uprawnień do prowadzenia pojazdów byłoby dla niej karą, na którą nie zasłużyła. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia 18 czerwca 2025 r. nr SKO.UP/4121/96/2025 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie ograniu pierwszej instancji. Na wstępie Kolegium przytoczyło, iż art. 18 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wskazuje, iż do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, starosta wydaje decyzję: 1) o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; 2) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie: a) przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy, liczby 20 punktów, b) stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy albo tymczasowego elektronicznego prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub trzy wykroczenia określone w art. 86 1, la lub 2, art. 86b § 1, art. 87 § J, art. 92a S 2, art. 92b, art. 97a lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 2008, 2052, 2269 i 2328) przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; 3) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w pkt 1. Z treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie ([...]) o cofnięcie A.D. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wynika, iż w okresie dwóch lat od wydania po raz pierwszy uprawnień do kierowania pojazdami strona popełniła przestępstwo kwalifikowane jako przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wbrew twierdzeniem pełnomocnika Strony wynika z akt sprawy, iż uprawnienia do kierowania pojazdami Strona uzyskała w Polsce w dniu 18 kwietnia 2023 r. Przestępstwo zostało popełnione w dniu 5 września 2024 r. (k. nr 30) tj. przestępstwo z art. 244 kk oraz przestępstwo z art. 180a kk. W aktach sprawy znajduje się także prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Myślenicach z dnia [...] stycznia 2025 r. sygn. [...] w którym oskarża się Odwołująca o przestępstwo z art. 244 k.k i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 S 2 k.k. Kolegium wskazało, iż jest związane stanem prawnym obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji. Podkreślono fakt, że decyzje o cofnięciu prawa jazdy z uwagi na popełnienie przestępstwa w bezpieczeństwie ruchu drogowego (a takim niewątpliwie jest m.in. prowadzenie pojazdu mimo orzeczonego zakazu) nie mają charakteru uznaniowego. Są to bowiem akty o charakterze związanym, nie pozwalające organom na dowolność w wydaniu orzeczenia. Jednocześnie postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. nr SKO.UO/4121/97/2025 odmówiło wstrzymania wykonania decyzji Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Skarżąca składając skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA, a mianowicie naruszenie art. 7, 8 i art. 107 § 3 kpa w rezultacie nie odniesienia się Organu odwoławczego do podniesionych przez Skarżącą w treści odwołania z dnia 20 maja 2025 r. zarzutów naruszenia art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten nie może mieć zastosowania, albowiem dokument prawa jazdy został Skarżącej wydany nie później niż w dniu 11 sierpnia 2013 r. oraz zarzutu naruszenia art. 11 kpa, w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, spełniającego wymagania z art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji narusza zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, uniemożliwia dokonanie kontroli skarżonej decyzji oraz nie pozwala na uznanie, że Organ odwoławczy w sposób pełny i dokładny wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 S 1 pkt 1 lit. a PPSA, a mianowicie naruszenie: - art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten nie może mieć zastosowania, albowiem dokument prawa jazdy został Skarżącej wydany nie później niż w dniu 11 sierpnia 2013 r. - art. 18 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy wobec Skarżącej zapadł wyrok warunkowo umarzający postępowanie a nie skazujący, a przy tym rozpoznający sprawę Sąd nie orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów przez Skarżącą, co tym samym oznacza, że sam sąd karny uznał, iż pozbawienie Skarżącej możliwości prowadzenia pojazdów jest dla niej zbyt daleko idącą sankcją. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w żadnym z wywodów decyzji Organu nie zostało zawarte stanowisko Organu II instancji, z którego by wynikało czy Organ ten uważa przywołane zarzuty za uzasadnione czy też nie, a jeżeli nie to z jakich powodów. Taki sposób merytorycznego rozpoznania sprawy nie jest z całą pewnością wystarczający dla uznania, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad i regulacji wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie nie pozwala również na uznanie, iż decyzja z dnia 29 kwietnia 2025 r. jest decyzją wydaną po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ponadto decyzja taka narusza art. 8 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ II Instancji winien starać się bowiem tak uzasadnić tą decyzję, aby Skarżąca znalazła w niej jakiekolwiek odniesienie do podnoszonych przez siebie argumentów. W przeciwnym razie powstaje u Skarżącej uzasadnione odczucie, iż jego stanowisko i przekazywane organowi argumenty w toczącej się sprawie zostały całkowicie zignorowane. W szczególności Organ II instancji nie odniósł się do zarzutu, iż Organ pierwszej instancji nadał w sposób nieuzasadniony skarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Znamiennym jest to, iż jak podkreśla się w orzecznictwie oraz literaturze przedmiotu, zarówno wtedy, gdy klauzula natychmiastowej wykonalności zostanie zamieszczona w decyzji, jak i wtedy, gdy zostanie zamieszczona w postanowieniu, organ administracji publicznej ma obowiązek uzasadnić to rozstrzygniecie. W niniejszej sprawie Organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego stosuje rygor natychmiastowej wykonalności. Co więcej zastosowanie tego rygoru w niniejszej sprawie było całkowicie nieusprawiedliwione. Skarżąca jest osobą, która przeszła poważną operację, po której przez kilka tygodni przebywała w śpiączce. Z uwagi na problemy ze zdrowiem Skarżąca musi posiadać pojazd, aby móc dojeżdżać do lekarza bądź szpitala w nagłych przypadkach. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, w jej sytuacji może stwarzać zagrożenie dla jej życia oraz zdrowia. Mimo to, Organ II instancji nie notyfikował żadnych uchybień w tym zakresie. Ponieważ Organ II instancji nie odniósł się do głównego zarzutu naruszenia prawa materialnego, bez wątpienia uznać należy, iż sam Organ II instancji dopuścił się do jego naruszenia. W dalszej części uzasadnienia skargi powtórzono stanowisko skarżącej , że pierwszy dokument prawa jazdy został wydany Skarżącej w 1986 r. na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki, natomiast jest w stanie wykazać posiadanie prawa jazdy wydanego na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki o 11 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym – t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."). Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: "k.p.a."), organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące jego podstawę powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 k.p.a., w tym w § 3 tego artykułu. Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Ma ono przy tym kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada ta sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Innymi słowy, istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2010 r. I OSK 124/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie decyzji wydawanej w wyniku rozpatrzenia odwołania, tym różni się od uzasadnienia decyzji organu I instancji, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu jego decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w odwołaniu i w postępowaniu odwoławczym. Organ II instancji powinien uzupełnić braki uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Rozpoznaje on bowiem sprawę ponownie w takim samym zakresie, jak to miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z powyższego wynika obowiązek naprawienia dostrzeżonych błędów (tak M. Romańska, Uzasadnienie decyzji administracyjnej w: Uzasadnienia decyzji stosowania prawa pod red. I. Rzucidło-Grochowskiej, M. Grochowskiego, W. 2015, s. 319-320). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie spełnia powyższych wymogów. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, w kwestii merytorycznej, opierało się opierało się na tym , że Skarżąca co najmniej od 2013 r. posiadała amerykańskie prawo jazdy i z tego faktu wywodzono, że nie może w sprawie mieć zastosowania art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej. Drugi zarzut dotyczył faktu, że Sąd Rejonowy w Myślenicach wyrokiem z dnia [...] stycznia 2025 r. wydanym w sprawie [...] warunkowo umorzył postępowanie przeciwko Skarżącej o przestępstwo o przestępstwo z art. 244 k.k. i art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co oznacza, że Sąd ten nie skazał Skarżącej za zarzucany jej czyn. Dodatkowo Sąd zrezygnował z możliwości orzeczenie wobec niej zakazu prowadzenia pojazdów, co tym samym oznacza, iż uznał, że pozbawienie Skarżącej możliwości prowadzenia auta, jest sankcją zbyt daleko idącą. Organ odwoławczy całkowicie zignorował ww. zarzuty odwołania, stanowiące istotę sporu , nie odnosząc się do niego w jakikolwiek sposób. Nie można bowiem uznać za takie ustosunkowanie enigmatyczne stwierdzenie, że kolegium jest związane stanem prawnym obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji, z którego to stwierdzenia nic nie wynika. Zwrócić bowiem należy uwagę , że Skarżąca w ramach pierwszego zarzutu nie polemizuje nad zasadnością pozbawienia uprawnień w wyniku popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okresie 2 lat od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy tylko uważa , że przepis regulujący te kwestię nie powinien mieć w niniejszej sprawie zastosowania a to z uwagi na fakt, że pierwsze prawo jazdy Skarżąca uzyskała znacznie wcześniej. Fakt posiadania przez Skarżącą amerykańskiego prawa jazdy od 2013 r. organ całkowicie pominął. Organ nie odniósł się do kluczowego zarzutu, iż w art. 18 pkt 2 lit. b ustawy zmieniającej nie ma mowy wyłącznie o dokumencie prawa jazdy wydanym przez polski organ, chodzi w nim zatem o jakikolwiek dokument prawa jazdy, także wydany przez organ zagraniczny. Stwierdził , jedynie, że uprawnienia do kierowania pojazdami Strona uzyskała w Polsce w dniu 18 kwietnia 2023 r. co nie jest sporne. Zdaniem Sądu, naruszono w ten sposób art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia prawnego i faktycznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2011 r. II GSK 96/10, z 8 listopada 2013 r. II GSK 870/12; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, organ nie uzasadnił należycie zaskarżonej decyzji. Nie poddał analizie dokumentów i argumentów składanych, i wnoszonych przez Skarżącą . Podjęte rozstrzygnięcie nie czyni zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa, a przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy odniesie się do wszystkich zarzutów odwołania i nie tylko wskaże w sposób jednoznaczny normy prawa materialnego stojącą u podstaw podjętego rozstrzygnięcia ale dokona ich wykładni w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w jakiej znajduje się skarżąca. Następnie wyda orzeczenie spełniające wymagania z art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), uchylił zaskarżoną decyzję. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (200 zł), oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 )