III SA/Kr 1240/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant starszy referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 maja 2023 roku, nr SKO.UP/4121/152/2022 w przedmiocie stwierdzenia wydania uprawnienia do kierowania pojazdami z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej J. K. 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. P. 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Zaskarżoną decyzją z 24 maja 2023 r., znak SKO.UP/4121/152/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Suskiego z 6 września 2022 r. orzekającej o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji Starosty Suskiego z 20 marca 2007 r. orzekającej o wydaniu J. K. (dalej: "skarżąca") prawa jazdy kategorii B, numer dokumentu [...], numer druku [...] w dniu 20 marca 2007 r., na mocy której skarżąca nabyła uprawnienia kat B. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 145 § 1 pkt 2, art. 146 § 1, art. 151 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2007 r., poz. 176, dalej: "p.r.d."). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prawomocnym wyrokiem z 30 grudnia 2016 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w Nowym Targu II Wydział Karny uznał oskarżonego J. L. za winnego tego, że działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu w nieustalonych dniach od stycznia 2007 r. do 12 marca 2007 r. w N. i K., utwierdzając J. S. (uprzednio P.) w przekonaniu o posiadaniu wpływów w instytucji samorządowej, tj. Wojewódzkim [...] w K., podjął się pośrednictwa w załatwieniu pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kat. B w wyżej wymienionym ośrodku w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł, co stanowi występek z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. 22 czerwca 2022 r. do Starosty Suskiego wpłynął sprzeciw Prokuratora Rejonowego Kraków - Prądnik Biały od decyzji Starosty Suskiego z 20 marca 2007 r., na podstawie której skarżącej wydano prawo jazdy uprawniające do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B. Prokurator zarzucił wydanie decyzji w wyniku przestępstwa potwierdzonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział II Karny w Nowym Targu. Postanowieniem z 8 lipca 2022 r. Starosta Suski wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wydania skarżącej prawa jazdy kategorii B o numerze [...], o numerze druku [...], które potwierdziło nabycie przez skarżącą uprawnienia kategorii B. Pismem z 16 sierpnia 2022 r. skarżąca wniosła o odmowę uchylenia decyzji o wydaniu prawa jazdy z uwagi na upływ ponad 15 lat od daty wydania decyzji. Decyzją z 6 września 2022 r. Starosta Suski stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty Suskiego z 20 marca 2007 r. w sprawie wydania skarżącej prawa jazdy kategorii B, numer dokumentu [...] numer druku [...], wydanego przez Starostę Suskiego 20 marca 2007 r., na mocy której skarżąca nabyła uprawnienia kategorii B. Organ wskazał, że bezsporną okolicznością jest, że w dacie decyzji były spełnione warunki wydania prawa jazdy: przedłożono orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia oraz potwierdzenie pozytywnego wyniku państwowego egzaminu teoretycznego oraz praktycznego. Starosta Suski ustalił w oparciu o treść wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny, że skarżąca utwierdziła się w przekonaniu, że J. L. podjął się pośrednictwa w załatwieniu skarżącej pozytywnego wyniku egzaminu. W kontekście zebranego materiału dowodowego, Starosta Suski stwierdził, że prawo jazdy zostało uzyskane przez skarżącą w wyniku przestępstwa. Okoliczność ta nie była znana organowi wydającemu decyzję. Niekwestionowany jest wpływ okoliczności na wynik sprawy, ponieważ bez względu na posiadane umiejętności skarżąca uzyskała pozytywny wynik egzaminu na prawo jazdy kat. B. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz art. 145 k.p.a., art. 146 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z 2007 r. z naruszeniem prawa, podczas gdy organ I instancji powinien odmówić uchylenia decyzji i umorzyć postępowanie. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o zamianę zaskarżonej decyzji i odmowę uchylenia decyzji Starosty Suskiego z 20 marca 2007 r., ewentualnie uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z 24 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Suskiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu z 30 grudnia 2016 r. (sygn. akt [...]) wynika, że skarżąca uzyskała pozytywny wynik z egzaminu teoretycznego i praktycznego na prawo jazdy kategorii B bez względu na wykazane na egzaminie umiejętności. Warunkiem zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. jest spełnienie trzech warunków: musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa, stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu, pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa istnieje związek przyczynowy. W ocenie Kolegium wszystkie trzy warunki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Decyzja nie zostałaby bowiem wydana bez popełnienia przestępstwa, za które został skazany J. L. Z uwagi jednak na upływ dziesięciu lat od wydania decyzji, organ stwierdził wydanie jej z naruszeniem prawa, a nie uchylił jej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 145 k.p.a., art. 146 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z 2007 r. z naruszeniem prawa, podczas gdy organ I instancji powinien odmówić uchylenia decyzji i umorzyć postępowanie. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o zamianę zaskarżonej decyzji i odmowę uchylenia decyzji Starosty Suskiego z 20 marca 2007 r., ewentualnie uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 § 1 k.p.a. prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany (§ 2). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. W stanie faktycznym niniejszej sprawy – skarżąca uzyskała decyzję o wydaniu prawa jazdy kategorii B, organ stwierdził w toku postępowania spełnienie wszystkich przesłanek wydania decyzji zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji art. 90 p.r.d. Zgodnie z powołanym art. 90 ust. 1 p.r.d. prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli: 1) osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek; 2) uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane; 3) odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie; 4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii; 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez co najmniej 185 w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje od co najmniej sześciu miesięcy. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny uznano oskarżonego J. L. (instruktora i kierownika Ośrodka Szkolenia Kierowców, w którym skarżąca odbyła szkolenie dla osób ubiegających się o prawo jazdy) za winnego tego, że działając w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu w nieustalonych dniach od stycznia 2007 r. do 12 marca 2007 r. w N. i K., utwierdzając J. S. (uprzednio P.) w przekonaniu o posiadaniu wpływów w instytucji samorządowej, tj. Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K., podjął się pośrednictwa w załatwieniu pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kat. B w wyżej wymienionym ośrodku w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł. W ocenie Sądu w toku postępowania nie zostało ustalone i nie znalazło odzwierciedlenia ani w decyzji organu I, ani w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, że pomiędzy wydaniem decyzji o wydaniu prawa jazdy skarżącej a popełnionym przestępstwem zachodzi związek przyczynowy. W doktrynie wskazuje się zasadnie, że przesłanki wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. są następujące: fakt popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji; stwierdzenie popełnienia przestępstwa prawomocnym orzeczeniem sądu karnego; wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, co świadczy o przyczynowym związku pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa – nie ma jednakże znaczenia, czy wydanie decyzji jest wynikiem przestępstwa, czy też przestępstwo miało wpływ na treść decyzji (por. G. Łaszczyca, A. Matan, System prawa administracyjnego procesowego, Warszawa 2019, s. 466). Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest uzależnione od stwierdzenia wpływu przestępstwa na treść decyzji. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, brak jest ustaleń w zakresie zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa. Organy ustaliły bowiem jedynie fakt popełnienia przestępstwa oraz fakt wydania decyzji. W ocenie Sądu w toku postępowania nie zostało ustalone, a okoliczność ta nie wynika również z akt postępowania (które ograniczają się do: wniosku skarżącej o wydanie prawa jazdy oraz załączników do wniosku, wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny z 30 grudnia 2016 r., [...] - bez uzasadnienia), że przestępstwo zostało popełnione przy wydawaniu decyzji, ani nie zostało wykazane, aby istniał związek pomiędzy przestępstwem stwierdzonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu Wydział II Karny a wydaniem decyzji wobec skarżącej. W zaskarżonej decyzji brak jest wypowiedzi organu w zakresie związku wyroku skazującego osobę prowadząca szkolenie ze skarżącą za przestępstwo określone w art. 230 § 1 k.k. z działaniem Starosty Suskiego i wydaniem decyzji z dnia 20 marca 2007 r. Okoliczność, że skarżąca miała przekonanie o wykorzystaniu przez osobę skazaną wyrokiem za przestępstwo określone w art. 230 § 1 k.k. posiadanych wpływów, nie wskazuje na istnienie tego związku, a okoliczność ta również nie wynika z akt postępowania. Z treści zebranego materiału dowodowego nie wynika ponadto, że skarżąca uzyskała pozytywny wynik egzaminu niezależnie od wykazanych umiejętności. Ustalenia te należy uznać za dowolne, ponieważ nie wynikają one sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy zwrócić uwagę, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 13/24). Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2024 r., I GSK 285/23). Organ formułując uzasadnienie zaskarżonej decyzji temu przepisowi uchybił, nie wskazał bowiem, na jakiej podstawie ustalił, że pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa wynikającego z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny z 30 grudnia 2016 r. (sygn. akt [...]) istnieje związek przyczynowy. Sąd podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 16 listopada 2012 r., I FSK 1930/11), zgodnie z którym do zastosowania przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. muszą być spełnione trzy przesłanki, aby można na tej podstawie wznowić postępowanie. Po pierwsze, musi zostać popełnione przestępstwo. Przy czym ustawodawca wprowadzając tą przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego, posłużył się zwrotem przestępstwa w rozumieniu przepisów prawa karnego, a więc zdefiniowanego w kodeksie karnym (zob. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2009 r., II FSK 1593/07). Po drugie, fakt popełnienia przestępstwa musi być stwierdzony prawomocnym wyrokiem sądu, zgodnie z zasadą domniemania niewinności. Po trzecie, pomiędzy faktem popełnienia przestępstwa a wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie zachodzi związek przyczynowy. W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, odnosząc się do ostatniej z wymienionych przesłanek, że sformułowanie "decyzja wydana w wyniku przestępstwa", odnosi się wyłącznie do przestępstw dotyczących podejmowania decyzji przez organ administracji publicznej. Natomiast norma ta nie ma zastosowanie, gdy okoliczności faktyczne w sprawie powstały w wyniku przestępstwa. Zatem nie każde przestępstwo może stać się podstawą wznowienia postępowania. Jedynie fakt popełnienia niektórych przestępstw określonych w rozdziale XXIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm., dalej: k.k.) zatytułowanego "przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego" można było by rozważać w aspekcie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 2 O.p. Przykładowo chodzi tu o takie przestępstwa jak: wywieranie wpływu przemocą lub groźbą bezprawną na czynności urzędowe organu administracji publicznej (art. 224 k.k.), sprzedajność urzędnicza (art. 228 k.k.), przekupstwo urzędnicze (art. 229 k.k.), przekroczenie lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego (art. 231 k.k.). Zatem jedynie popełnienie jednego z wskazanych przestępstw można rozważać jako podstawę wznowienia postępowania o ile decyzja wydana została w wyniku tego czynu zabronionego". Sąd podziela również stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 11 grudnia 2019 r., I OSK 2631/17), w świetle którego, przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. ograniczona jest przedmiotowo wyłącznie do stanów faktycznych, w których wydana decyzja była wynikiem przestępstwa, w którym czyn karalny skierowany był wobec funkcjonariusza publicznego, lub funkcjonariusz publiczny uczestniczył w czynie karalnym, w wyniku którego została wydana decyzja. Tak więc art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosi się wyłącznie do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej, a zatem przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określonych w rozdziale XXIX k.k. Powyższy pogląd jest przyjmowany również w doktrynie. B. Adamiak wskazuje, że pojęcie przestępstwa użyte w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. obejmuje wszelkie przestępstwa, za pomocą których może być uzyskana decyzja administracyjna, a zatem w szczególności przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określone w rozdziale XXIX k.k., przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości określone w rozdziale XXX k.k., przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów określone w rozdziale XXXIV k.k. (por. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 914). Mając na względzie powyższe uwagi, należy wskazać, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy można jedynie stwierdzić, iż osoba prowadząca ze skarżącą szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o prawo jazdy kategorii B – została skazana za przestępstwo określone w art. 230 § 1 k.k. (czyli zawarte w rozdziale XXIX k.k.), nie wynika jednak z akt sprawy, że istnieje związek pomiędzy popełnionym przestępstwem a wydaniem przez Starostę Suskiego decyzji o wydaniu skarżącej prawa jazdy z dnia 20 marca 2007 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w szczególności okoliczność, którą przyjęło za podstawę rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, iż skarżąca uzyskała zaświadczenie o zdaniu egzaminu praktycznego i teoretycznego niezależnie od swoich umiejętności. Okoliczność ta nie wynika z dołączonego do akt wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny – wynika bowiem z niego jedynie, że J. L. został skazany za utwierdzenie skarżącej w przekonaniu o posiadaniu wpływów w instytucji samorządowej, tj. Wojewódzkim [...] w K. oraz podjął się pośrednictwa w załatwieniu pozytywnego wyniku egzaminu na prawo jazdy kat. B w wyżej wymienionym ośrodku w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł, co stanowi występek z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. Z opisu przestępstwa nie wynika zatem, że rzeczywiście samo wywołanie poczucia o posiadanych wpływach miało jakiejkolwiek dalsze konwencje, w tym w szczególności pozwalające na przyjęcie, że skarżąca uzyskała pozytywny wynik egzaminu niezależnie od posiadanych umiejętności. W aktach sprawy brak jest bowiem uzasadnienia wyroku, czy protokołów z przesłuchań. Podkreślić należy, że opis czynu zarzuconego J. L. aktem oskarżenia był szerszy niż opis czynu, za który został rzeczywiście skazany. Opisany w akcie oskarżenia zarzut obejmował zarówno czyn z art. 230 § 1 k.k., jak i z art. 229 § 3 k.k. Zgodnie z art. 229 § 1 k.k. kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Zgodnie natomiast z art. 229 § 3 k.k. jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Jednakże, jak wynika z akt sprawy i dołączonego wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Targu II Wydział Karny z 30 grudnia 2016 r. ([...]) J. L. został skazany wyłącznie za występek określony w art. 230 § 1 k.k. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Jak się wskazuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiązanie ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy. Natomiast sąd administracyjny uprawniony jest do oceny - tak jak i innych dowodów w sprawie - ustaleń sądu karnego zawartych w uzasadnieniu wyroku, ponieważ uzasadnienie to nie ma mocy wiążącej i jest jedynie przejawem dochodzenia do rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2023 r., I FSK 2471/18). Podnieść należy, że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej (organu podatkowego) zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego (podatkowego) zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego, a wypowiedź sądu karnego co do faktu popełnienia przestępstwa nie może być podważona przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 19 września 2023 r., I FSK 866/23). Tymczasem, przyjęte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ustalenia nie znajdują oparcia w treści wyroku skazującego. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali, czy przestępstwo, za które został skazany J. L. miało wpływ na wydanie decyzji o wydaniu skarżącej prawa jazdy kategorii B, rozważy uzupełnienie zgormadzonego materiału dowodowego oraz podejmie odpowiednie rozstrzygniecie po rozważeniu całokształtu dowodów, które uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2024 r., poz. 763), zasądzając na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz 480 zł z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. P. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku).