III SA/Kr 1241/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki SO (del.) Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w K w zakresie § 8 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta z dnia 3 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park [...] skargę oddala. Rada Miasta wydała w dniu 3 listopada 2010 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001r.142.1591) i art. 16 i 17 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2003.162.1568) uchwałę Nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park [...]. Park Kulturowy zgodnie z § 1 pkt 1 uchwały utworzony został na terenie Starego Miasta i Wzgórza [...] wraz z otoczeniem § 8 ust. 1 pkt 1 uchwały stanowi, że: Na terenie Parku ustala się zakazy i ograniczenia dotyczące umieszczania nośników reklamowych i nośników informacji wizualnej: 1) zakaz lokalizacji, obwożenia i obnoszenia nośników reklamowych w przestrzeni publicznej w obszarze Parku, z dopuszczeniem: a) tymczasowych urządzeń reklam wraz z konstrukcją, towarzyszących imprezom o których mowa w § 7, na czas ich trwania, b) nieoświetlonych reklam, umieszczonych na rusztowaniach budowlanych elewacji frontowych budynku i innych urządzeniach instalowanych przy lub na budynku w związku z prowadzeniem zgodnie z przepisami odrębnymi robót budowlanych, na czas faktycznego wykonywania robót na elewacjach, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy. Powierzchnia treści i znaków reklamy nie może przekraczać 50 % powierzchni rusztowania; pozostała powierzchnia reklamy powinna przedstawiać wizerunek elewacji budynku, na którym się znajduje, c) słupów ogłoszeniowych z możliwą funkcją handlową tzw. okrąglaków. Pismem z dnia 30.05. 2012 r, nadanym w dniu 11.06.2012 r. (data wpływu do Rady Miasta 13.06.2012r.) A Sp. z o.o., powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa dokonanego ww uchwałą w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park [...] i o doprowadzenie jej do zgodności z art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U.2003 r. 162.1568 ze zm.). Spółka zauważyła, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami określa się dozwolone zakazy i ograniczenia, jakie aktem prawa miejscowego mogą zostać ustanowione na terenie danego parku kulturowego. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 3 precyzuje, że zakaz taki może dotyczyć umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną parku kulturowego. Według skarżącej spółki zawarte w tym przepisie wyliczenie ma charakter enumeratywny a zawarty w uchwale Rady Miasta nr [...] zakaz obwożenia i obnoszenia nośników reklamowych wykracza poza zakres wspomnianej regulacji, co, jak podkreśliła spółka, wobec wykazanej enumeratywności zawartego w niej wyliczenia, stanowi naruszenie jej interesu prawnego. Wyjaśniła przy tym, że prowadzona przez nią działalność reklamowa polegająca właśnie na obwożeniu rowerem lub wózkiem tablic i transparentów promujących przewóz turystów stanowi element jej działalności gospodarczej jako organizatora wyjazdów. Biorąc zaś pod uwagę, że zamieszczone na nośnikach reklamowych szyldy są w języku angielskim, wnioskować można, że główną grupą odbiorców rzeczonych informacji są zagraniczni turyści. Spółka wskazała przy tym na doświadczenie życiowe, że reklama uliczna jest najbardziej efektywna dla przedsiębiorcy jeśli chodzi o zagranicznych odbiorców a ponadto reklama obwoźna zamiast "stacjonarnej" stanowi atrakcyjną, przyciągającą uwagę, alternatywę. Odnośnie wymogu wykazania naruszenia przez ww uchwałę interesu prawnego, wskazała, że kwestionowany przepis uchwały odnosi się bezpośrednio do jej uprawnień w sferze wykonywania przezeń własnej działalności gospodarczej i powoduje konsekwencje w postaci potencjalnej utraty części klientów. Wezwanie zostało przekazane przez Radę Miasta do Prezydenta Miasta pismem z dnia 18.06.2012r. celem wypowiedzenia się w sprawie zarzutów, gdyż Prezydent był projektodawcą ww uchwały. Prezydent Miasta pismem z dnia 06.07.212r. ustosunkował się do zarzutów, nie podzielając stanowiska skarżącej spółki. Stanowisko Prezydenta zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 16.07.2012r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z daty 10.08.2012 r. na § 8 ust. 1 pkt 1 ww uchwały A Sp. z o.o. wniosła o orzeczenie na podstawie przepisu art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o niezgodności z prawem § 8 ust. 1 pkt. 1 zaskarżonej uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r., zarzucając uchwale naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wprowadzenie w § 8 ust. 1 pkt 1 uchwały niedopuszczalnych zakazów, wykraczających poza enumeratywnie wymieniony katalog przewidziany normą art. 17 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wprowadzenie ograniczenia wolności działalności gospodarczej polegającego na ustanowieniu faktycznego zakazu obwożenia i obnoszenia nośników reklamowych w przestrzeni publicznej na obszarze Parku Kulturowego utworzonego skarżoną uchwałą w sposób sprzeczny z normą konstytucyjną tj. w przepisie prawa miejscowego (akcie podustawowym) oraz w sytuacji gdy nie przemawiał za tym ważny interes publiczny; art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchwalenie aktu prawa miejscowego wykraczającego poza ustawową delegację tj. wprowadzenie w skarżonej uchwale zakazu obwożenia i obnoszenia nośników reklamowych w przestrzeni publicznej na obszarze parku kulturowego utworzonego skarżoną uchwałą podczas gdy enumeratywnie ujęty w art. 17 ust. l ustawy katalog zakazów i ograniczeń możliwych do ustanowienia na terenie na parku kulturowego nie przewiduje możliwości ustanowienia podobnego zakazu. Uzasadniając pierwszy zarzut spółka wskazała, że generalnie zakaz może dotyczyć jedynie umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną parku kulturowego. Zauważyła przy tym, że niewątpliwie działalność reklamowa polegająca na obwożeniu i obnoszeniu nośników reklamowych jest odmiennym rodzajem aktywności reklamowej. Wskazała, że obwozić coś, znaczy mniej więcej wieźć coś, odwiedzać tej okazji wiele miejsc lub osób albo objechać coś dookoła. Obnosić z kolei oznacza mniej więcej wieźć coś na miejsce pokazując to wszystkim wokół , wyjaśnienia opierając na słowniku języka polskiego PWN. Pod słowem umieszczenie spółka wskazała, że należy rozumieć czynność polegającą na położeniu, czy też pozostawieniu jakiejś rzeczy w określonym miejscu. Jest to według spółki inny rodzaj aktywności, niż ten określony w Uchwale Rady Miasta. Należy przyjąć zatem według spółki, iż zakres pojęciowy słowa "umieszczanie" nie wchodzi czynność obwożenia i obnoszenia. Spółka uznała z tego względu, że Rada Miasta wprowadziła nieznany ustawie zakaz i jako taki niedopuszczalny. Przenosząc powyższe stwierdzenia na własną sytuację wyjaśniła, że działalność reklamowa skarżącego polega właśnie na obwożeniu rowerem lub wózkiem tablic i transparentów promujących przewóz turystów, co stanowi jeden z elementów jej działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu wyjazdów. Zamieszczone na nośnikach reklamowych szyldy są w języku angielskim, zatem wnioskować można według spółki, że główną grupą odbiorców rzeczonych informacji są zagraniczni turyści. Spółka zauważyła, że zakresem utworzonego Uchwałą parku kulturowego objęty jest obszar centrum K - okolice Starego Miasta, Plant [...] oraz Wzgórza [...] tj. obszar atrakcyjny turystycznie gdzie działalność reklamowa skierowana jest właśnie na turystów. Na tym obszarze działalność reklamowa skarżącej spółki jest szczególnie efektywna. Co więcej, doświadczenie życiowe wskazuje zaś, że reklama uliczna jest, w przypadku tego kręgu osób, bardziej efektywna dla przedsiębiorcy. W ocenie skarżącej spółki kwestionowane uregulowanie w takim zakresie, jakie przewiduje przedmiotowa uchwała Rady Miasta nie jest dostosowane do specyfiki miejsca obowiązywania rzeczonych zakazów, które to miejsca charakteryzują się dużym zagęszczeniem nośników reklamowych, natomiast tego typu zakaz jest ograniczeniem ustanowionym ponad rzeczywistą potrzebę. Następnie spółka wskazała, że ze względu na wyżej wskazaną specyfikę działalności polegającej na obwożeniu i obnoszeniu nośników reklamowych, trudno uznać ją za stały element krajobrazu kulturowego. Działalność ta bowiem polega na ciągłym przemieszczaniu się przy pomocy różnych środków komunikacji, np. roweru czy wózka zatrudnionych w tym celu osób, wraz z szyldami lub tablicami informacyjnymi i reklamowymi, zatem aktywność ta zakłada pozostawanie w ciągłym ruchu, i nie polega na stałym umieszczeniu w przestrzeni objętej regulacją Uchwały pewnych urządzeń i innych elementów reklamowych. Generalnie spółka wskazała, że ustanowiony w § 8 1 pkt. 1 uchwały zakaz nie jest zgodny z celem, jaki zakłada ten akt prawny - mianowicie z ochroną krajobrazu kulturowego, zabytków oraz historycznego układu urbanistycznego Starego Miasta, plant [...] wraz ze Wzgórzem [...], z uwagi na fakt, iż specyfika działalności polegającej na obwożeniu i obnoszeniu środków reklamowych nie pozwala na zakwalifikowanie jej jako wkraczającej i naruszającej stałe element krajobrazu kulturowego obszaru chronionego. Spółka następnie odniosła się do artykułu 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego, iż ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny i wskazała, że jednym z elementów działalności gospodarczej jest niewątpliwie możliwość reklamy prowadzonej przez siebie działalności. Reklama, jak zauważyła spółka, jest jednym z najważniejszych instrumentów w walce konkurencyjnej między przedsiębiorcami. Spółka zwróciła uwagę, że uchwała Rady Miasta jako akt prawa miejscowego musi być zgodna z aktami prawa zajmującymi w hierarchii aktów wyższą pozycję. Uzasadniając legitymację do wniesienia skargi spółka wskazała że znaczenie mają tego rodzaju fakty, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług przewozowych turystów. Jednym z elementów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest reklama świadczonych usług celem pozyskiwania nowych klientów, polegająca na obwożeniu rowerem lub wózkiem tablic i transparentów promujących przewóz turystów. Działalność ta wykonywana jest m. in. na obszarze objętym przedmiotową uchwałą Rady Miasta. Jak spółka wskazała, przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 6 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U 2007 poz. 1095 z późn. zm.) gwarantują swobodę działalności gospodarczej, której elementem jest możliwość promocji tej działalności, a ustanowiony w § 8 ust. 1 pkt. 1 Uchwały zakaz prowadzi według spółki do nieuzasadnionego ograniczenia uprawnień spółki. Wskazując na tryb poprzedzający wniesie skargi, spółka podnosiła, że w dniu 11.06.2012r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, niemniej Rada Miasta nie odpowiedziała na wezwanie, jedynie powiadomiła spółkę, że przekazała wezwanie Prezydentowi Miasta jako projektodawcy uchwały celem zajęcia stanowiska w sprawie. W dniu 16.07.2012 r. skarżąca spółka otrzymała odpowiedź na to pismo, pochodzące jednak od Prezydenta Miasta. Mając to na uwadze wniosła skargę w w terminie do 60 dni od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa to jest od dnia 13.06.2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc w pierwszej kolejności, że skarżącej spółce brak w sprawie legitymacji do wniesienia skargi. Organ wskazał, że kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., trzeba dowieść, iż zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Zdaniem organu skarżąca spółka nie wykazała w dostateczny sposób, aby postanowienia kwestionowanej uchwały wpływały negatywnie na jej sferę materialną, naruszając tym samym interes prawny, a w szczególności, iż § 8 ust. l pkt l uchwały uniemożliwiał spółce realizację uprawnienia wynikającego z określonej normy prawnej. Nie świadczy o tym w wystarczającym stopniu brak możliwości reklamy świadczonych przez skarżącego usług przewozowych celem pozyskania nowych klientów, polegającej na obwożeniu rowerem lub wózkiem tablic i transparentów promujących przewóz turystów, m.in. na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Jak wyjaśnił organ, skarżący nie jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie Parku [...], lecz wykonuje działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług przewozowych, którą chce reklamować m.in. na terenie Parku, w sposób zakazany przez kwestionowany przepis uchwały. W ocenie organu wskazuje to, iż po stronie skarżącej spółki zachodzi jedynie interes faktyczny i ekonomiczny, bowiem zakazane uchwałą obwożenie i obnoszenie nośników reklamowych w przestrzeni publicznej uznaje za najbardziej skuteczny sposób dotarcia z przekazem o działalności gospodarczej do grupy docelowej — turystów, zwłaszcza zagranicznych. Organ zauważył przy tym, że wolność działalności gospodarczej nie jest absolutna. Ponadto organ wyjaśnił w związku z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia art. 16 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wprowadzenie w § 8 ust. 1 pkt 1 uchwały niedopuszczalnych zakazów, wykraczających poza enumeratywnie wymieniony katalog przewidziany normą art. 17 ust. 3 powołanej ustawy, iż powyższy zarzut nie jest uzasadniony. Podał, że art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewiduje, że na terenie parku kulturowego lub jego części mogą być ustanowione zakazy i ograniczenia dotyczące umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych niezwiązanych z ochroną parku kulturowego, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego. Według organu wyliczenie z art. 17 ust. 1 jest szerokie i organ nie zgodził się ze skarżącą spółką, że zakaz obwożenia i obnoszenia lików reklamowych wykracza poza podlegającą reglamentacji na terenie parku kulturowego sferę umieszczania m. in. ogłoszeń reklamowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 P.p.s.a). Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga A Sp. z o.o. nie podlega uwzględnieniu ze względu na brak interesu prawnego spółki w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast z § 2 tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej § 2, albowiem w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwana dalej u.s.g.). Z ustępu 1 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z brzmienia art. 101 u.s.g. wynika, iż aby wnieść skargę na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego muszą zostać spełnione trzy warunki: 1) zaskarżona uchwała musi być uchwałą z zakresu administracji publicznej, 2) wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Uchwałę w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park [...] niewątpliwie należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca spółka dopełniła wymóg bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Wniosła bowiem skargę w terminie do 60 dni od dnia wniesienia do Rady Miasta wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a). Wezwanie zostało wniesione w dniu 13.06.2012 r. a skarga w dniu 10.08.2012 r. Pozostaje zbadać legitymację skarżącej spółki do zaskarżenia ww uchwały. Z rozważań natury ogólnej w kwestii interesu prawnego legitymującego do zaskarżenia uchwały rady gminy należy wskazać, że interes prawny skarżącego powinien wynikać z przepisów prawa materialnego, gdyż te przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych. Interes prawny powinien być aktualny, osobisty (własny, indywidualny) i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznacza, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z "realnością" interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć we wskazanej dacie. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. "Naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naruszenie to nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli, stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości" (wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2008 r., l OSK 277/08, LEX nr 490092). Interes powinien być osobisty, własny, indywidualny. "Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01, niepubl.). Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną określonego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu stosownej legitymacji. Zgodnie z powyższym należy uznać, że podawana przez skarżącą spółkę argumentacja na czym ma polegać jej interes prawny w zaskarżeniu § 81 pkt 1 uchwały nie przystaje do pojęcia "interesu prawnego" z przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Brak bowiem wykazanego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W gruncie rzeczy spółka wykazuje, że wskutek obowiązywania zaskarżonego przepisu uchwały nie może "obwozić" rowerem lub wózkiem tablic i transparentów promujących przewóz turystów wzdłuż ulic Starego Miasta a brak tej możliwości przyczyni się do utraty w ocenie spółki efektywnego reklamowania działalności, gdyż skierowanego bezpośrednio do odbiorcy poruszającego się po Starym Mieście. Co istotne skutki uchwały wiąże ze spodziewaną utratą klientów a co za tym idzie utratą spodziewanych wpływów. W ten sposób nie tylko odnosi się do hipotetycznego zagrożenia ale co najważniejsze do zagrożenia związanego jedynie z jej interesem natury faktycznej, nie prawnej. Wszelkie kwestie związane z formą reklamowania działalności gospodarczej i sposobem pozyskiwania klientów leżą w sferze nienormowanej prawem a związanej z szeroko pojętą swobodą działalności gospodarczej, która jako niereglamentowana ściśle przepisami prawnymi nie może być naruszona przepisem prawa miejscowego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt II SA/Op 425/11 (Lex nr 1218851): Prowadzenie działalności gospodarczej oparte jest z zasady na ryzyku inwestycyjnym, które związane jest z prawdopodobieństwem nieuzyskania przewidywanych (względnie oczekiwanych) wyników ekonomiczno-finansowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Interes zatem na jaki powołują się skarżący jest interesem ekonomicznym, a więc faktycznym, a nie prawnym. Istnienie jednakże wyłącznie interesu faktycznego po stronie skarżących powoduje, iż nie mają oni wymaganej art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. W związku z powyższym skarga A Sp. z o.o. w K podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.