III SA/Kr 1250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi H. G. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Komendant Miejski Policji wezwał H. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podał, że przedmiotowy lokal znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Podał również, że lokal ten należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, tj. lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów a przeznaczonych dla policjantów. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowy lokal zajmował M. H. zgodnie z decyzją Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KWMO z dnia [...] 1978 r. Nr [...]. W dniu [...] 2001 r. M. H. zmarł, a do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego uprawniona została, na podstawie zaświadczenia Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2002 r., H. K. Organ I instancji stwierdził, że w dniu 14 lutego 2011 r. ujawniono, iż lokal mieszkalny przy ul. A w K może być użytkowany przez osoby nieuprawnione. W związku z powyższym w dniu 21 lutego 2011 r. wystąpiono do Komendanta Komisariatu Policji o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W odpowiedzi, pismem z dnia 4 marca 2011 r., poinformowano organ, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje M. K. – S. wraz z mężem, która oświadczyła, że zajmuje przedmiotowy lokal od około dwóch lat na podstawie umowy najmu, zawartej z O. K., córką M. H. Organ I instancji podniósł, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. A w K, w piśmie z dnia 6 kwietnia 2011 r. H. K. wyjaśniła m.in., że zdarza się jej użyczać przedmiotowy lokal mieszkalny do nieodpłatnego użytkowania różnym osobom, co związane jest z charakterem wykonywanej pracy. Ponadto wskazała, że od 2008 r. udostępniła opiekę nad mieszkaniem Państwu S. oraz O. K., podczas gdy sama w nim nie zamieszkiwała. Wskazane osoby natomiast miały pełnić w lokalu dyżury i niekiedy w nim nocować. H. K. podkreśliła, że nie pobierała opłat za udostępnienie przedmiotowego lokalu. H. K. w tym czasie zameldowana została na pobyt czasowy w okresie od 28 maja 2008 r. do 28 maja 2009 r., a następnie od 6 sierpnia 2009 r. do 6 sierpnia 2014 r. w budynku mieszkalnym przy ul. B w N, który stanowił jej własność. W dniu 15 marca 2011 r. wymeldowała się z pobytu czasowego pod tym adresem. Zdaniem organu I instancji, bezsprzecznym w sprawie jest fakt udostępniania osobom nieuprawnionym lokalu mieszkalnego przy ul. A w K przez H. K. Organ stwierdził przy tym jednak, że niemożliwą do zweryfikowania - ze względu na rozbieżność przedstawianych informacji - jest natomiast okoliczność pobierania opłat za korzystanie z przedmiotowego lokalu, co ze względu na brzmienie art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji nie jest jedyną przesłanką opróżnienia lokalu. Wskazany przepis stanowi bowiem że: "Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 wydaje się, jeżeli policjant podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część." W odwołaniu od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Policji H. K. stwierdziła, że decyzja ta jest krzywdząca i bezzasadna. Podała, że – jej zdaniem - lokal przy ul. A w K jest własnością komunalną Miasta w 1/3 części pozostając w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji, a w 2/3 należy do PKP. Odwołująca się oświadczyła, że przedmiotowy lokal zajmuje decyzją Administracji PKP z dnia 4 lipca 2001 r. (przedstawiając pismo z dnia 4 lipca 2001 r. Komendy Miejskiej Policji do administracji budynku przy ul. A wyrażające zgodę na zameldowanie odwołującej się) oraz na podstawie Zaświadczenia Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] 2002 r., [...], wydanego w związku z przyznaniem jej policyjnej renty rodzinnej przez Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 14 maja 2002 r. Nr ewid. [...] po zmarłym mężu – M. H. H. K. wskazała, że po śmierci męża zmieniła swój zawód geodety na związany z turystyką i rekreacją – została organizatorem ruchu turystycznego oraz pilotem i przewodnikiem grup wycieczkowych. Stwierdziła, że w związku z wykonywaną pracą często korzystała z użyczanych jej przez znajomych mieszkań w różnych miastach Polski i Europy, rewanżując się im nieodpłatnym użyczaniem pomieszczeń mieszkalnych przez nią zajmowanych – najczęściej na okres dwóch dni. Odwołująca się podała również, że od 2005 r. powróciła częściowo do wykonywania poprzedniego zawodu geodety i w związku z tym w należącym do niej budynku w N przy ul. B utworzyła pomieszczenia na archiwum i podręczną biblioteczkę. W maju 2008 r. budynek ten spłonął i odwołująca się swój czas i środki finansowe przeznaczyła na jego remont. H. K. zaznaczyła przy tym, że sporadycznie korzystała z archiwum w N, a jej centrum życiowe znajdowało się ciągle w K. Ponadto podała, że regularnie odwiedzała swoje mieszkanie (kilka razy w miesiącu) opłacając m.in. czynsz i inne koszty eksploatacyjne mieszkania oraz doglądając jego stanu technicznego. H. K. podniosła także, że zameldowała się czasowo na jeden rok w N, gdyż wymagała tego procedura odzyskania odszkodowania z PZU za straty powstałe w wyniku pożaru, a następnie czasowy pobyt przedłużyła do 2014 roku. Podała, że w tym czasie przebywała w mieszkaniu w K w weekendy, a w pozostałym czasie mieszkanie w K doglądała jej pasierbica – O. K. wraz ze swymi córkami oraz zaangażowane przez O. K. młode małżeństwo – państwo S. Osoby te przebywały w mieszkaniu na zmianę, po kilka godzin, niekiedy w nim nocując. Odnosząc się do podniesionych przez organ I instancji argumentów H. K. oświadczyła, że nikomu nie udzieliła pełnomocnictw i nie upoważniła do dysponowania lokalem mieszkalnym, w tym do zawierania umowy najmu w części lub całości mieszkania przy ul. A w K. Podniosła, że podawany przez organ I instancji czas rzekomego wynajmu mieszkania – "około dwóch lat" – jest nieprawdziwy, gdyż na pomoc obcej osoby zdecydowała się wiosną 2010 r. i w tym okresie pasierbica, jej dwie córki oraz M. K. – S. zamiennie opiekowały się mieszkaniem. Odwołująca się stwierdziła, iż ani ona ani jej pasierbica nie pobierały opłat z tytułu wynajmu tego mieszkania. Podniosła, że nie znała i nigdy w mieszkaniu przy ul. A w K nie spotkała M. K. – S. ani jej męża. Odwołująca się zarzuciła również, iż wywiad środowiskowy został przeprowadzony przez funkcjonariuszy Policji nocą, między godziną 2130 a 2200, a informacji udzielała M. K. – S., mieszkanka Domu Studenckiego, którego jej pasierbica – O. K. jest [...]. Odwołująca się stwierdziła, że M. K. – S. sporadycznie opiekowała się lokalem mieszkalnym, a w momencie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego była w II trymestrze ciąży i wieczorem w dniu kontroli miała badania okresowe, po których wracając do miejsca zamieszkania źle się poczuła i dlatego wysiadła z autobusu i przyszła do mieszkania na ul A. Odwołująca się oświadczyła również, że w dniu 12 maja 2011 r. zrezygnowała z własności nieruchomości w N, przy ul. B i przekazała prawo do niej członkom swojej rodziny, wcześniej wymeldowując się z niej. Podniosła, że tym samym mieszkanie przy ul. A w K jest jej jedynym centrum życiowym. Podała, że w zaistniałej sytuacji nie było – jej zdaniem - elementu wykorzystania lokalu dla celów osiągania korzyści finansowych, podnajmowania czy użyczenia mieszkania. Obecność sporadyczna w mieszkaniu osób nieuprawnionych, w tym jej pasierbicy i jej córek oraz studentki Akademii, będącej wówczas w ciąży, nie wiązała z uzyskiwaniem przez nią jakichkolwiek korzyści. Odwołująca się podkreśliła przy tym, że nikt nie skontaktował się z nią ani z jej pasierbicą w celu zweryfikowania zdobytych informacji. Zdaniem odwołującej się, treść wywiadu środowiskowego z jednego źródła została zdobyta w "egzotycznych" realiach, od rzekomej lokatorki "wynajmującej mieszkanie", co ograniczyło możliwość obiektywnego rozpoznania sprawy. Odwołująca się zarzuciła także, że uzasadnienie decyzji organu I instancji zakłada jej nieuczciwość i działanie z chęci zysku, a nawet zarzuca się jej popełnienie przestępstwa i żąda bezwzględnej egzekucji karnej w postaci pozbawienia jej możliwości korzystania z mieszkania będącego dla niej jedynym centrum życiowym. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 95 ust. 2 pkt 1, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2011 r. Nr [...]. Na uzasadnienie stanowiska organ odwoławczy podał, że lokal mieszkalny, znajdujący się w K, przy ul. A w K przydzielony policjantowi M. H., należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Stwierdzono, że odwołująca się nie jest i nigdy nie była funkcjonariuszem Policji, a uprawnienia do mieszkania posiada w związku z nabytymi uprawnieniami do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym M. H. Podkreślono, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji "decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się jeżeli policjant podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część." Przepis ten nie pozostawia organowi Policji żadnej dowolności, co oznacza, że w przypadku potwierdzenia okoliczności wynajmowania lub użyczania lokalu lub jego części, wydanie decyzji przez organ Policji o opróżnieniu lokalu jest obligatoryjne. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zarzut jakoby zaskarżona decyzja została oparta na nieprecyzyjnych i nieprawdziwych informacjach jest całkowicie nieuzasadniony. Zaznaczono, że kontrola mieszkania będącego w dyspozycji organu Policji została rozpoczęta, co potwierdza sama odwołująca się, przed rozpoczęciem ciszy nocnej, tj. około godz. 2130, a więc późnym wieczorem, a nie w nocy. Taka pora przeprowadzenia czynności wynika z faktu, że godziny pracy często przypadają na godziny popołudniowo - wieczorne, a więc czas przed rozpoczęciem ciszy nocnej jest najlepszym do ustalenia osób przebywających w danym lokalu. Zgodnie z przepisami cisza nocna trwa w godzinach od 22 do godz. 6 dnia następnego. W takiej porze wieczornej w mieszkaniu pozostającym do dyspozycji Policji stwierdzono obecność osoby nieuprawnionej do przebywania w lokalu – M. K. – S., a nie było natomiast skarżącej. Sama M. K. – S. oświadczyła, że lokal ten zajmuje od około dwóch lat na podstawie umowy najmu, co oznacza, że pobyt tej osoby w mieszkaniu będącym w dyspozycji organu Policji nie miał charakteru tymczasowego czy okazjonalnego jak twierdzi odwołująca się H. K. Organ podkreślił, że przeprowadzona przez KP kontrola nie jest jedynym dowodem w tej sprawie albowiem w aktach sprawy znajduje się notatka policjanta sporządzona w dniu 14 lutego 2011 r. podczas przyjęć obywateli w sprawach skarg i wniosków przez członków kierownictwa KMP. Z notatki tej wynika, że zajmowanie lokalu przez osoby nieuprawnione zostało ujawnione już wcześniej przez innego funkcjonariusza KP. Zdaniem organu, to, czy odwołująca się udzielała czy nie udzielała swojej pasierbicy – O. K. pełnomocnictwa do dysponowania lokalem mieszkalnym ani też czy upoważniła ją do zawarcia umowy najmu lokalu nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Nieistotne w sprawie jest również ustalenie, na jaki czas wynajmowano mieszkanie ani czy zainteresowana lub jej pasierbica pobierały z tytułu wynajmu jakiekolwiek opłaty. Podkreślono, że sama odwołująca się w czasie postępowania jak również w odwołaniu potwierdziła, że w mieszkaniu tym za jej zgodą przebywało "młode małżeństwo S." i osoby te niejednokrotnie nocowały w tym lokalu. Zdaniem organu, skoro M. K. – S. stwierdziła, że z końcem marca 2011 r. przenosi się do T, to oznacza, że na stałe zamieszkiwała w K. Trudno więc przyjąć, że wynajmowała lub "nieodpłatnie zajmowała" przedmiotowe mieszkanie wraz z mężem wyłącznie kilka dni (nocy) w miesiącu. Skoro w art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się jeżeli policjant (inna osoba uprawniona) "podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal mieszkalny lub jego część", to decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się obligatoryjnie w sytuacji podnajmowania lokalu lub jego części lub też użyczenia do bezpłatnego używania całego lokalu lub jego części. Taką właśnie sytuację udowodniono, w omawianej sprawie. Podkreślić należy, że dla zaistnienia przesłanki prawnej wydania decyzji o opróżnieniu lokalu nie ma znaczenia czasokres jego wynajęcia czy też użyczenia, ale samo zaistnienie jednej z tych okoliczności. Organ podkreślił, że sama H. K. nie kwestionowała faktu użyczenia Państwu S. części otrzymanego lokalu do bezpłatnego używania i jak twierdziła - osoby te na zmianę z pasierbicą i jej córkami sprawowały opiekę nad lokalem, podczas jej nieobecności która trwała praktycznie od 2008 r. Ten stan faktyczny sprawy – zdaniem organu odwoławczego – zobowiązywał Komendanta Miejskiego Policji do wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, obecnie bez znaczenia pozostaje również fakt, że według odwołującej się - mieszkanie przy ul. A w K jest jej centrum życiowym. Fakt użyczania lokalu pozostającego w dyspozycji Policji osobom nieuprawnionym został wystarczająco udowodniony, co spowodowało konieczność wydania decyzji o jego opróżnieniu. Organ odwoławczy nie uznał argumentów odwołującej się i uznał, że ocena faktów dokonana przez organ I instancji została przeprowadzona prawidłowo. Od powyższej decyzji skargę wniosła H. K. W skardze ponowiła zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu. W szczególności skarżąca zaznaczyła, że w związku z pożarem mającym miejsce na nieruchomości będącej jej własnością w N, w latach 2008 – 2010 zmuszona była do nadzoru remontu domu w N kosztem pracy zawodowej w K. Z tego względu - w trosce o stan mieszkania - zdecydowała się upoważnić swoją pasierbice do zajmowania się tym mieszkaniem. Troska o stan mieszkania spowodowana była także tym, że w mieszkaniu pozostawiła zaawansowany technologicznie sprzęt geodezyjny oraz dwie sztuki broni myśliwskiej i amunicję, na posiadanie których posiada zezwolenie. Podkreśliła, że kompletem kluczy do przedmiotowego mieszkania dysponowała jej pasierbica, która każdorazowo przekazywała go swoim córkom lub M. K. – S., ewentualnie sama doglądała mieszkania, przy czym wizyty tych osób trwały od kilku minut do kilku godzin 2-3 razy w tygodniu. Podała, że do przebywania tych osób przeznaczyła pokój dzienny z łóżkiem, łazienkę, wc i kuchnię, a pozostałe dwa pokoje były zamknięte i pozostawione wyłącznie do jej dyspozycji. Podała, że jej wizyty w K od 2008 r. były regularne i wiązały się z dokonywaniem opłat eksploatacyjnych za mieszkanie i media. Skarżąca przyznała, że użyczała przedmiotowego mieszkania znajomym i przyjaciołom – organizatorom ruchu turystycznego na okres do dwóch dn,i zaznaczając, że ich wizyty miały miejsce w jej obecności i trwały do około 2005 r., kiedy to przeprowadziła w mieszkaniu prace modernizacyjne, w wyniku których m.in. usunęła zbędne meble i łóżka, pozostawiając w mieszkaniu tylko jedno miejsce do spania. Zaznaczyła, że nie znała i nie zna małżeństwa S. i nigdy ich w mieszkaniu nie zastała. Zaznaczyła też, że to jej pasierbica, będąc [...] Domu Studenckiego Uniwersytetu, wykorzystała M. K. – S. będącą studentką tego Uniwersytetu zameldowaną w tym akademiku. Zdaniem skarżącej, w sprawie jest wiele wątpliwości związanych z pobytem w mieszkaniu M. K. – S. i ewentualnym wynajmem mieszkania. Podniosła, że notatka z dnia 4 marca 2011 r. o symbolu [...], stała się "absurdalnym" oskarżeniem jej osoby, w wyniku którego została pozbawiona prawa do dysponowania jedynym centrum życiowym – przedmiotowym mieszkaniem w K. Nadto skarżąca zarzuciła, że w decyzji stosuje się zamiennie słowo "używanie" ze słowem "użyczanie", co jest nieprawidłowe z uwagi na ich określenie w Słowniku Języka Polskiego (PWN 1981, t. III, s. 644). Nadto skarżąca podniosła, że w N załatwiła sprawy spadkowe ze swoją rodziną, wymeldowała się z nieruchomości w N kończąc tym samym niekorzystny dla niej "epizod życiowy". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W szczególności organ podkreślił, że o oddaniu przez skarżącą do używania osobom nieuprawnionym przedmiotowego lokalu (lub jego części) świadczy nie tylko kontrola przeprowadzona w tym lokalu, ale oświadczenia samej skarżącej zawarte w jej pismach złożonych w postępowaniu, w tym także w skardze. Przeprowadzona kontrola jedynie potwierdziła okoliczności przynajmniej oddawania do bezpłatnego używania części lokalu mieszkalnego przy ul. A, a już tylko stwierdzenie takiego faktu wystarcza do wydania decyzji nakazującej opróżnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego. Za nieuzasadnione organ uznał zarzuty skarżącej w zakresie zamiennego stosowania słów "użyczenie" i "używanie", co wynika choćby z definicji ustawowej umowy użyczenia zamieszczonej w art.710 kc: "Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu przez czas oznaczony lub nieoznaczony na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy". Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. skarżąca H. K. przyznała, że O. K., (córka zmarłego męża M. H.) jest jej pasierbicą i jednocześnie bratową. Sąd stwierdza z urzędu, że z odpisu z księgi wieczystej nr [...] wynika, że umową darowizny Rep. [...] z dnia 20 maja 2011 r. skarżąca H. K. przekazała nieruchomość (wraz z zabudowaniami) położoną w N bratowej O. K. i bratu J. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga H. K. nie jest uzasadniona. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że prawidłowo organy obu instancji wskazały, że kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują przepisy zawarte w Rozdziale 8 zatytułowanym: "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze w postaci rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.). Sąd zauważa, że art. 90 tej ustawy: "Art. 90. Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów." Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony i wyczerpująco wymieniony w art. 89 ustawy o Policji oraz w art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), który stanowi: "Art. 29. 1. Funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. 2. Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. 3. Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej." Mając na względzie przytoczony wyżej art. 29 ust. 1 zdanie drugie ("Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy"), słusznie zdaniem Sądu organy oparły swoje rozstrzygniecie o art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi: "Art. 95. (...) 2. Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant: 1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;" Sąd zauważa, że organy obu instancji ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy wynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Lokal mieszkalny przy ul. A stanowi własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Mieszkanie to zostało przydzielone policjantowi M. H. w drodze przydziału nr [...] z dnia [...] 1978 r. Do zamieszkiwania w lokalu byli uprawnieni: ówczesna żona B. H., córka O. K. oraz teściowa J. G. Po śmierci żony B. H. - według aktu zgonu w dniu 7 lutego 2001 r. – M. H. zawarł nowy związek małżeński z bratową swojej córki O. K. – skarżącą H. K. w dniu 1 czerwca 2001 r., a w kilka dni później, w dniu [...] 2001 r. M. H. zmarł, przy czym w dniu jego śmierci w Komendzie Miejskiej Policji został złożony jego wniosek o zameldowanie w mieszkaniu przy ul. A skarżącej H. K. H. K. nabyła też uprawnienia zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu - do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej - potwierdzone zaświadczeniem dysponenta lokalu – Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2002. W związku z zawiadomieniem organu o wynajmowaniu tego lokalu osobom do niego nieuprawnionym wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie, w wyniku którego wydano zaskarżone decyzje. Zdaniem Sądu organy administracyjne przeprowadziły wnikliwe postępowanie, zgodnie z obowiązującymi przepisami i w wyniku tego postępowania wydały prawidłową decyzję. Twierdzenia skarżącej stanowią w sprawie jej stanowisko i w żaden sposób nie podważają ustaleń organów co do co najmniej bezpłatnego używania części przydzielonego lokalu. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę ustawową zawarta w przytoczonym wyżej art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, co przesądza o obowiązku organów administracyjnych wydania decyzji o opróżnieniu przedmiotowego lokalu. Już niejako na marginesie Sąd zwraca uwagę na to, że z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego, Wyd. PWN Warszawa 1989, tom trzeci, str. 643 - "użyczyć" lub "użyczać" oznacza m.in. "oddać coś komuś bezpłatnie do użytku na pewien czas"; "użyczyć komuś mieszkanie", a "użytek" - m.in. "użytkowanie, używanie, użycie", a zgodnie z art. 710 Kodeksu cywilnego, na co wskazał organ odwoławczy: "Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy." Z powyższego względu wywody strony skarżącej na temat różnic w pojęciach "użyczanie" i "używanie" nie mogą w sprawie odnieść skutku. Żadnego skutku nie może także odnieść okoliczność, że skarżąca w toku postępowania przeniosła w drodze darowizny własność swojej nieruchomości w N, albowiem okoliczność ta nie stanowi przesłanki negatywnej dla obowiązku zastosowania art. 95 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji w stwierdzonym przez organy stanie faktycznym. Mając na względzie powyższe ustalenia i wyniki rozważań Sąd uznał, że organy administracyjne obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa, a zatem Sąd skargi H. K. nie uwzględnił orzekając na mocy powołanych wyżej przepisów ustawy o Policji i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz art. 151 p.p.s.a. - jak w wyroku.