III SA/Kr 1255/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia: oddalić wniosek. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z partnerką i córką. Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że nie posiadają, nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 1008 r. z umowy zlecenia partnerki. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że w wyniku decyzji SKO utracił jedyne źródło utrzymania i tym samym pozostał bez środków do życia. Prowadzi z partnerką gospodarstwo domowe i ma na utrzymaniu 3-letnią córkę. Ponadto zobowiązany jest do alimentacji starszej córki z poprzedniego związku w wysokości 550 zł miesięcznie. Z uwagi na trudności finansowe skarżący zmuszony był wziąć pożyczkę, którą obecnie spłaca w miesięcznych ratach po 600 zł. Powiada, że mizerne dochody uzyskiwane do czasu wydania zaskarżanej decyzji w całości pochłaniane były na bieżące wydatki takie jak opłacenie mediów oraz żywność. Nie posiada żadnych oszczędności. Nie był również w stanie przygotować się na koszty związane z niniejszym postępowaniem. Podaje, że na media obejmujące gaz, prąd, wodę i ogrzewanie przeznaczają miesięcznie 200 zł, na żywność 1000 zł, na środki czystości 200 zł, na opłaty za przedszkole 160 zł, na dojazdy partnerki do pracy 300 zł, na alimenty na starszą córkę 550 zł, na ratę pożyczki 600 zł, na telefon 100 zł, na zabawki dla dziecka 100 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący. Oświadczeniu skarżącego nie można przypisać tej cechy. Przeprowadzenie najprostszych wyliczeń obrazuje bowiem, że wymienione przez skarżącego stałe miesięczne wydatki sięgające kwoty 3210 zł przekraczają trzykrotnie deklarowane dochody gospodarstwa domowego w wysokości 1008 zł. W konsekwencji należy więc przyjąć, że skarżący albo zaniżył rzeczywiste dochody gospodarstwa domowego bądź nie podał wszystkich ich źródeł albo też sztucznie zawyżył realne wydatki. W takiej sytuacji przyznanie skarżącemu prawa pomocy nie znajduje jednak dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć bowiem trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.